Λίγα λόγια + δύο βίντεο

Υπάρχουν νύχτες που φτάνουν μετά από μέρες άχαρες,
άχαρες επειδή είχαν την ατυχία να έρθουν μετά από άλλες μέρες με χάρη,
χάρη που φάνηκε να είναι παραπανίσια σε σχέση με την συνηθισμένη,
αυτήν που συνήθως αρκεί για να μπει και να βγει η μέρα χωρίς να φέρει και να πάρει πολλά.

Βλακείες λέω.
Οι περισσότερες μέρες και φέρνουν και παίρνουν πολλά.

Αλλά και πάλι υπάρχουν εκείνες οι μέρες που φέρνουν και παίρνουν περισσότερα.
Αρκετά για να τις θυμάσαι για καιρό.

Μην σας ζαλίζω, όμως.
...

Απόψε έπεσα πάνω σε αυτό το βίντεο και είπα να το ανεβάσω.





Είπα να το ανεβάσω γιατί αυτές τις μέρες είχα στο μυαλό μου την αλαζονία πολλών ανθρώπων.
Όχι δικών μου ανθρώπων.
Απλά ανθρώπων που ακούγονται περισσότερο από άλλους, που θα ήθελα να ακούω. Και αυτοί που ακούγονται περισσότερο, ορίζουν κομμάτια της ζωής μου/μας που θα άξιζαν να τα κρατάμε για εκείνους τους άλλους, για να είναι πιο γόνιμα.

Και είχα επίσης στο μυαλό μου τους φίλους που συνάντησα τις μέρες αυτές, της παραπανίσιας χάρης.
Μαζί με αυτούς είχα κι ένα τραγούδι που ξανάκουσα στο ραδιόφωνο χτες (το είχα πρωτοδεί σε αυτό το βίντεο από το YouTube, όταν το είχε ανεβάσει πριν από μήνες ο itelli).
Ευκαιρία να πω ότι το άκουσα στον Μελωδία, από τον αγαπημένο μου μουσικό παραγωγό ever, τον Χρήστο Κορτσέλη. Να τον ακούτε, 8.00-10.00 το βράδυ, κάθε Σ/Κ.

Αυτά είχα να πω απόψε.
Δείτε το και κυρίως, ακούστε το:

14 τρόποι για να χα(ρί)σετε τα χρήματά σας (επί τη επετείω του "ΟΧΙ")

Για την επανάσταση, ρε γαμώτο.

Ή μάλλον, όχι μόνο για την επανάσταση.

Αλλά και για όσα μου έχουν φάει σε έξοδα αδράνειας, για όσα μου βάζουν πρόστιμο κάθε φορά που πληρώνω (μηδενίζω, για την ακρίβεια) την πιστωτική με λίγες ώρες καθυστέρηση από τα μεσάνυχτα της ημερομηνίας πληρωμής, γιατί τις καταθέσεις τις μετράνε από την επόμενη εργάσιμη (ενώ τις αναλήψεις από την ίδια μέρα) και γιατί αυτή τη φορά

είναι η σειρά μου να αλλάξω μονομερώς τους όρους των συμβάσεων μαζί τους.

Η περισσευούμενη ώρα*

Ένα ξημέρωμα, σαν πολλά άλλα, κάθονταν οι δυο τους σε μια πλατεία. Ο ένας έτρωγε ένα βρώμικο, ο άλλος έκανε δίαιτα. Χάζευαν τον κόσμο που περνούσε, μετρούσαν τις ζωές που διασταυρώνονταν στο ίδιο μέρος και στον ίδιο χρόνο, σαν να είχαν δώσει εκεί ραντεβού οι μοίρες τους ή σαν να κληρώθηκαν εκεί μαζί οι τύχες τους. Η αλήθεια είναι ότι εκτός απ' το να χαζεύουν, κάνανε και λίγο καμάκι, αν περνούσε τίποτα καλό (αν και τέτοια ώρα, σε ένα τέτοιο μέρος, οι πιο πολλοί ήταν μεθυσμένοι και πρεζάκια).
-Βλέπεις αυτόν εκεί;
-Ποιον λες;
-Αυτόν με την βαλίτσα, δίπλα στην στάση.
-Α, ναι. Τι;
-Αν είχε αργήσει λίγο ακόμα να βγει από το σπίτι, τώρα δεν θα ήταν εδώ. Θα είχε χτυπήσει η πόρτα και θα ήταν εκείνη.
-Έχω παρατηρήσει ότι όποτε τρως αργά, γίνεσαι πολύ ρομαντικός.
-Μη με δουλεύεις. Αλήθεια σου λέω. Της είπε ότι θα την περίμενε ως τις 4.00. Αν ερχόταν, θα ακύρωνε το ταξίδι και θα έμεναν μαζί. Νομίζει ότι τελικά δεν ήρθε γιατί το αποφάσισε, αλλά εκείνη απλώς δεν έβρισκε να παρκάρει και άργησε.
-Να του πούμε να παίξει και κανένα ΛΟΤΤΟ σήμερα…
-Έλα ντε!
-Καλά, μη στενοχωριέσαι, αυτά έχει η ζωή. Να πάω να σου πάρω καμιά μπύρα να χωνέψεις;
-Όχι, εντάξει είμαι… Τι λες; Δίνουμε ένα χεράκι;
-Άσ’ το καλύτερα. Δεν επιτρέπεται.
-Έλα, μωρέ… Τι πειράζει για μια φορά; Στο κάτω κάτω, θεοί είμαστε, αν δεν μπορούμε να βοηθάμε πού και πού, δε λέει.
-Δίκιο έχεις. Κι εγώ βαριέμαι μόνο να κοιτάω, κάθε φορά που έχω βάρδια. Και τι λες; Να την φέρουμε εδώ;
-Όχι, ρε συ. Μπορούμε να πάμε πίσω τους δείκτες του ρολογιού, από τις 4.00 στις 3.00 και να την περιμένει άλλη μια ώρα.
-Ε... σόρυ κιόλας που σου χαλάω το ρομάντζο, αλλά έχεις σκεφτεί ότι θα γαμηθεί το σύστημα; Θα μας βρίζει όλος ο κόσμος. Μόνο τους σερβιτόρους στα μπαρ που περίμεναν να σχολάσουν, σκέψου. Θα μας καταριούνται μια βδομάδα.
-Ναι, αλλά, αναλογίσου τι θα έχει συμβεί… Θα έχουμε σώσει έναν έρωτα!
-Μαλακίες λες αλλά ΟΚ. Ας τους σώσουμε απόψε και ξαναχωρίζουν στην επόμενη ευκαιρία. Αλλά τα βρώμικα, νυχτιάτικα, από αύριο κομμένα. Εντάξει;

.

.

.

*Το νησί αυτό αναδύθηκε στην επιφάνεια πριν από μισό χρόνο, την νύχτα που ο Χρόνος έχανε μια ώρα, για να την ξανακερδίσει απόψε. Για λόγους ισορροπίας, λοιπόν, αλλά κι επειδή όλοι αξίζουμε μια δεύτερη ευκαιρία (ή τουλάχιστον έτσι θέλει να πιστεύει η νησοδέσποινα), την έλλειψη της "ανύπαρκτης ώρας", αποκαθιστά η "περισσευούμενη ώρα". Ας ελπίσουμε ότι δεν θα πάει κι αυτή χαμένη.

...μπριάμ;

Κατά 50% αυξήθηκαν οι πωλήσεις τρωκτικών στην Μεγάλη Βρετανία, αφότου άρχισε να προβάλεται το Ratatouille, σύμφωνα με τους υπεύθυνους της αλυσίδας pet shop Pets at Home, λέει η "El País".


Και τι τα κάνουν, αλήθεια, αν τελικά αποδειχτεί ότι δεν ξέρουν να μαγειρεύουν;

Το δώρο της μαμάς

"Δες το δώρο της μαμάς

Ένας Δράκος φουκαράς

Δεν μπορεί φωτιά να βγάλει

Του πονάει και το κεφάλι

Χάιδεψέ τον εσύ αν θες

Με το δάχτυλο δέκα φορές

Απ' την ουρά ως το κεφάλι

Αν θες ο Δράκος φωτιά να βγάλει"

.

Έτσι έλεγε το ποίημά μας για την περσινή αποχαιρετιστήρια παράσταση της Αλφαβήτας, όπου συμμετείχαμε με το "Δ".

Για τις ανάκες του δρακούλη αγοράσαμε πράσινο χαρτόνι και φτιάξαμε μια δρακουλένια ουρά.

.

Την έχω ακόμα επάνω στην ντουλάπα.

Έχω πολλά τέτοια παντού.

Εφτά χρόνια τα μαζεύω.

Και ήρθε η ώρα να παραδεχτώ γιατί το κάνω.

.

Καθρέφτη καθρεφτάκι,

το κάνω γιατί φοβάμαι την μέρα που θα μου φύγει και δεν θα έχω να ανακαλύπτω γύρω μου καινούργια πράγματα, κρυμμένα περιτυλίγματα από φαγωμένες καραμέλες, ζώνες που έγιναν κολάρα για χνουδωτά ζωάκια, κούκλες με ζωγραφισμένα μάγουλα, μαρκαδόρους με αλλαγμένα καπάκια, κουτάκια με "γομίδια", σημειώματα χιλιοδιπλωμένα και κολλημένα με χιλιόμετρα σελοτέιπ για να μην τους φύγουν από μέσα τα γράμματα που λένε "Λυδία, αύριο όταν θα φτιάχνεις την τσάντα σου να μου φέρεις την ξύστρα σκυλάκι, την κίτρινη" ή "την Πέμπτη να φορέσω την ίδια μπλούζα με την Ιφιγένεια" ή "για την μαμά μου, μαμά σε αγαπώ πολύ".

.

Μπορεί και να φοβάμαι την μέρα που θα υπάρχει κάποιος που θα τον αγαπάει πιο πολύ από μένα για να του γράφει εκείνη σημειώματα και να ανακαλύπτει εκείνος τα χνάρια της παντού.

Τι παραπάνω μπορώ να της ευχηθώ απ΄το να έρθει αυτή η μέρα;

Απλώς, κρατάω κι εγώ τις καβάτζες μου, δηλαδή ουρές και λοιπά υποκατάστατα.

.

Πάνω σε μια τεράστια τούρτα που αναπαριστούσε τον Βυθό του Μπικίνι και την παρέα του Μπομπ Σφουγγαράκη, ο Δράκος της μαμάς έσβησε απόψε εφτά κεράκια.

Αυτή την ώρα, ο μισός Βυθός του Μπικίνι είναι σε τάπερ στο ψυγείο, ο Μπομπ πλένεται από την σαντιγύ μέσα στο πλυντήριο πιάτων και ο Δράκος κοιμάται στο κρεββάτι της μαμάς, παρέα με την Ιφιγένεια.

.

Τα γράφω αυτά απόψε στο νησί μου -που μοιάζει αραχνιασμένο αλλά δεν είναι, μόνο χρειάζεται μια μπόρα σαν την αποψινή για να διώξει την ομίχλη του- γιατί οι καθρέφτες ζητούν καινούργιες αντανακλάσεις.

Θέλουν να πουν για εκείνο το βράδυ Παρασκευής πριν από εφτά χρόνια που είδα δυο ταινίες (η μία ήταν η "Μανόλια", ή άλλη μου διαφεύγει απόψε) και έφαγα κινέζικο καθώς και για το επόμενο πρωί του Σαββάτου, που ο μικρός ανθρωπάκος αποφάσισε να βγει, γιατί από τότε που ήταν δέκα πόντους έμβρυο σιχαινόταν το κινέζικο (αν και τότε ήταν πολύ νωρίς για να βγει κι έτσι απλώς κλωτσούσε όποτε το δοκίμαζε).

Θέλουν να πουν πόσο διαφορετικός μοιάζει ο κόσμος όταν έχεις να τον εξηγήσεις σε ένα παιδί.

Θέλουν να πουν αυτό που πολύ σωστά μου υπενθύμισε χτες ο Μπάμπης: Πως τα παιδιά υπάρχουν για να μας αναγκάζουν να ανακαλύπτουμε τα όριά μας και για να μας βοηθάνε να τα ξεπερνάμε.

.

Σήμερα, ο Βασίλης, ένας φίλος, που έχει εκπομπή στο ραδιόφωνο, μου είπε να διαλέξω ένα τραγούδι, να μας το αφιερώσει για τα γενέθλια της μικρής αντανάκλασης. Εγώ του ζήτησα ένα, της Χάρης Αλεξίου, που λέει

"Ας μεγαλώνω. Θα μεγαλώνουμε μαζί."

.

Ευτυχώς υπάρχουν οι μπόρες που διώχνουν την ομίχλη από τα νησιά. Μετά όλα είναι μούσκεμα αλλά δεν πειράζει. Μου είχε λείψει η βροχή.
.

Free Burma!

αβγδεζηθικλμνξοπρστυφχψω (ανολοκλήρωτο)

Άμμος "...κατέληξα να αναρωτιέμαι τι άραγε έμεινε γραμμένο σε εκείνη την άμμο των γραμμένων λέξεων που έβαλα στη σειρά κατά τη διάρκεια της ζωής μου, σ' εκείνη την άμμο που τώρα μου φαίνεται τόσο μακρινή από τις παραλίες και τις ερήμους της ζωής." (Ίταλο Καλβίνο, "Η συλλογή της άμμου").

Βυθός Ελάχιστοι από το μπούγιο που έφερνε το καϊκι ως την ακτή ρίσκαραν να σκαρφαλώσουν τα κατσάβραχα κι έτσι στο ακρωτήρι με τις σπηλιές κολυμπούσαν λίγοι προνομιούχοι. Η μαλακία ήταν ότι εκείνη τη μέρα το ρεύμα έφερνε στον κολπίσκο τους κάθε λογής σκουπίδια από το Αιγαίο. Εκείνο το μαύρο πράγμα δίπλα στον βράχο, έμοιαζε με ρούχο. "Θα έλεγα ότι ήταν κάποιος που χαζεύει τον βυθό με μάσκα. Μπα, δεν μπορεί να είναι γιατί δεν έχει μάσκα. Θα είχε σκάσει τόση ώρα με το κεφάλι μέσα", σκέφτηκε. "Τελικά μπορεί να είναι καμιά σακούλα. Ηλίθια σκουπίδια, αν δεν σιχαινόμουν, θα κολυμπούσα ως εκεί να δω τι σκατά είναι..." Στην ταβέρνα μετά, άκουσε να λένε ότι το σκάφος που έφευγε πήγαινε τον γιατρό για να μαζέψει το πτώμα που βρέθηκε εκεί. Το έψαχναν από το πρωί που συγκρούστηκαν τα σκάφη με τους λαθρομετανάστες. Τώρα έμενε να βρουν και το κεφάλι του.

Γ

Δαίμονες Θα τους έφτανε μια χαραμάδα για να τρυπώσουν σαν κλέφτες τη νύχτα, για να ξαναφύγουν με το πρώτο φως της μέρας. Όμως εμείς τους αφήνουμε την πόρτα ανοιχτή, ώστε να αρκεί να την σπρώξουν για να καθίσουν στην κεφαλή του τραπεζιού, να απλώσουν τα πόδια στον καναπέ, και τελικά να φύγουν όταν θα έχουν ξεστρώσει και το τελευταίο κρεβάτι.

Ελάττωμα "Εγώ λέω να της κάνουμε την χάρη". "Α, για να σου πω... Δεν μπορεί η καθεμία να ζητάει ένα προϊόν και μετά να το επιστρέφει ζητώντας άλλο. Υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που ακόμα περιμένουν την εκτέλεση της παραγγελίας τους. Αν ξαναπάρει, πες της να μην είναι αχάριστη και να κρατήσει ό,τι της στείλαμε". "Δεν νομίζω ότι είναι αχάριστη. Αν την άκουγες στο τηλέφωνο, θα καταλάβαινες ότι δεν είναι. Απλά θέλει κάτι λιγότερο σφιχτό". "Δεν με νοιάζει. Περιμένει κι άλλος κόσμος. Φέρε την επόμενη αίτηση και αυτήν βάλτην στα διεκπεραιωμένα". Ο υπάλληλος άνοιξε τον φάκελο της αίτησης με κωδικό 3698422G71C009 και συμπλήρωσε την αναφορά: "Η παραλήπτρια του προϊόντος "αγκαλιά" υπ' αρίθμ. 4.835.101 αιτήθηκε αντικατάστασής του επικαλούμενη ελαττωματική συμπεριφορά του. Ανέφερε ότι το προϊόν προσπάθησε να την πνίξει κατ' επανάληψη. Ελλείψει αποδεικτικών στοιχείων, η Υπηρεσία απορρίπτει το αίτημα."

Ζωή "Η ζωή δεν είναι αυτή που έζησε κανείς αλλά αυτή που θυμάται, όπως την θυμάται για να την διηγηθεί." (κάπου το διάβασα, δεν θυμάμαι πού)

Ηρώδης "Αποχώρησαν, οι θεοί, την ημέρα της παράξενης παλίρροιας. Όλο το πρωί, κάτω από ένα γαλακτώδες στερέωμα, τα νερά στον κόλπο φούσκωναν ολοένα, ανέβαιναν σε ανήκουστα ύψη, τα μικρά κύματα πάλι διαβάζεις; γλιστρούσαν αθόρυβα πάνω στην ξεραμένη άμμο που επί χρόνια δεν είχε γνωρίσει άλλη υγρασία λέω, πάλι διαβάζεις; δεν καταλαβαίνω γιατί είναι τόσο ενδιαφέρον να διαβάζεις συνέχεια... εκτός από την βροχής κι έγλειψαν μέχρι και τη βάση των αμμόλοφων. Το σκουριασμένο κουφάρι του φορτηγού πλοίου που είχε εξοκείλει στην άλλη άκρη του κόλπου, πάει τόσος καιρός πότε θα πάμε στη θάλασσα; εγώ το ήπια το γάλα μου που ούτε θυμάται πια κανείς μας πότε, μου λες τώρα γιατί φυσάει; θα πρέπει να πίστεψε ότι του δινόταν μια δεύτερη ευκαιρία καθέλκυσης. μου τη δίνει όταν φυσάει Δεν επρόκειτο να κολυμπήσω ξανά είπες ότι θα παίζαμε με τα κουβαδάκια. έλα να παίξουμε με τα κουβαδάκια ύστερα από εκείνη τη μέρα. Τα θαλασσοπούλια έκρωζαν τα βαριέμαι τα κουβαδάκια. θέλω να παίξουμε ρακέτες. γιατί ήρθαμε σε παραλία με πέτρες; κι εφορμούσαν ανεπηρέαστα, καθώς φαίνεται, γιατί έχεις το σελιδοδείκτη εκεί; πριν τον είχες πιο κοντά στο τέλος; αυτό σημαίνει ότι έχεις πιο πολλά να διαβάσεις; από το θέαμα εκείνου του τεράστιου ξέχειλου βαθουλώματος μου τη δίνει που έχει τρύπες η άμμος. δεν μπορώ να ξαπλώνω εδώ. ίσιωσέ μου την άμμο που διογκωνόταν σαν μελανή φλύκταινα, εκπέμποντας μια κακοήθη λάμψη. Εκείνη τη μέρα, γιατί διαβάζεις πάλι; πόσα λεπτά θα διαβάσεις ακόμα; σε ποια σελίδα διαβάζεις τώρα; σε ποια γραμμή κοιτάς; σε αυτή; ή στην από κάτω; τελειώνει η σελίδα; είχαν μια αφύσικη λευκότητα εκείνα τα πουλιά. Τα κύματα απόθεταν μια δαντέλα πεινάω λασπερού βαριέμαι κίτρινου κατουριέμαι αφρού θέλω κακά στο χείλος του νερού. Ούτε ένα πανί δεν λέκιαζε τον απέραντο ορίζοντα. δεν πάω να κολυμπήσω. είναι κρύα η θάλασσα. γιατί είναι συνέχεια κρύα η θάλασσα; Δεν θα ξανακολυμπούσα, όχι, ποτέ ξανά.

Κάποιος μόλις περπάτησε πάνω από τον τάφο μου. Κάποιος."

(Τζων Μπάνβιλ, "Η θάλασσα" & μια μικρή αντανάκλαση, "πώς-πηδάμε-την-μανούλα-στις διακοπές-και-στην-παραλία")

Θ

Ι

Κραχ Σε οριακό σημείο έφτασε η διεθνής χρηματιστηριακή αγορά, όταν εκατομμύρια επενδυτές αγόρασαν μαζικά μετοχές φούσκες, παρασυρμένοι από παραπλανητικές πληροφορίες, οι οποίες έστρεψαν το επενδυτικό ενδιαφέρον σε αδιέξοδες σχέσεις, υποσχέσεις χωρίς πραγματικό αντίκρισμα, έρωτες δίχως αύριο. Ευτυχώς, την ύστατη στιγμή, το κραχ απετράπη χάρη στις επιδέξιες διορθωτικές κινήσεις των έμπειρων θεσμικών επενδυτών, που επενέφεραν την ομαλότητα στην αγορά, υποδεικνύοντας στους επενδυτές πώς να ερωτεύονται χωρίς ρίσκο, κάτι που βέβαια δεν μπορεί να εγγυηθούν οι προηγούμενες αποδόσεις, ούτε είναι διασφαλισμένο για τις μελλοντικές.

Λίγο "Ta oraia diarkoun ligo". "Arkei pou symvainoun..." Εκείνος μιλούσε για το σπάνιο χιόνι, που μόλις είχε λιώσει. Εκείνη αποκρινόταν για την σπάνια αντάμωση, που μόλις είχε τελειώσει.

Μολύβι "Ξύπνα, πρέπει να σου πω κάτι". "Μα, είναι ανάγκη τώρα; Έβλεπα κι ένα όνειρο..." "Κι εγώ ένα όνειρο έβλεπα. Και πρέπει να το γράψω τώρα, γιατί μέχρι το πρωί θα το έχω ξεχάσει". "Γαμώτο, ώρες ώρες βλαστημάω την ώρα και τη στιγμή που διάλεξες εμένα ανάμεσα σε τόσα μολύβια για να βάλεις στο κομοδίνο."

Νύχτες smsex: (το), ουσιαστικό: ερωτική περίπτυξη που επιτυγχάνεται μέσω τηλεφωνικής συσκευής, με ανταλλαγή γραπτών μηνυμάτων σεξουαλικού περιεχομένου.

Ξερόχορτα Επιστρέφοντας από την πρώτη βόλτα στην θάλασσα, που είχε ξεχάσει πως ήταν και πώς πάνε ως εκεί, έσκυψε, χωρίς να καταλάβει κανείς πώς το κατάφερε δίχως να σωριαστεί άγαρμπα και δίχως να τους αναγκάσει να τον σηκώσουν από κάτω για άλλη μια φορά, έσκυψε λοιπόν και έκοψε με το χέρι μια χούφτα ξερόχορτα που είχαν φυτρώσει μπροστά στην είσοδο, όχι γιατί τον ενοχλούσαν να περάσει αλλά γιατί έτσι, γιατί το χέρι του θυμήθηκε όλα τα προηγούμενα καλοκαίρια που είχε περάσει ξεχορταριάζοντας τον κήπο του σπιτιού, ενός σπιτιού που τώρα είχε ξεχάσει ποιανού ήταν και πώς πάνε ως εκεί, και το χέρι ζήτησε από τα τελευταία ζωντανά κύτταρα του εγκεφάλου του να του επιτρέψουν να κόψει άλλα λίγα, ίσως τα τελευταία, μάλλον τα τελευταία.

Ολυμπία

Π

Ρ

Σ

Τ

Υπομονή Υπομένουμε, όχι πάντα από ανάγκη αλλά κάποτε και από αγάπη.

Φιλαλήθεια Γαμώτο, πάλι λάθος έστριψα...

Χ

Ψ

Ω

...του μπι κοντίνιουντ...