Μηλόπιτες

Ήταν κάποτε μια βασίλισσα πολύ θλιμμένη.

Μουρτζούφλω θα την έλεγες, αν δεν έτρεφες κανένα σεβασμό για τα προβλήματα των εστεμμένων. Αν ήσουν πιο φιλομαναρχικός θα μπορούσες ακόμη και να απολαύσεις τα ποιήματα που είχαν γραφτεί για πάρτη της, για τα μελαγχολικά μάτια της, για τις χαρές της που μαραίνονταν πριν τις δει το φως της μέρας και άλλα τέτοια με τα οποία οι αυλικοί τάιζαν τον ρομαντισμό των υπηκόων όλα τα χρόνια της βασιλικής θλίψης.

Γιατί η ιστορία κράταγε χρόνια.

Στην αρχή κανείς δεν ήξερε τι την είχε πειράξει. Ο βασιλιάς νόμιζε πως κάποια δική του αμέλεια την είχε μελαγχολήσει. Τα πριγκιπόπουλα, πάλι, νόμιζαν πως έφταιγε η επιπολαιότητά τους που η αγαπημένη μητέρα είχε αποσυρθεί στα ιδιαίτερα δωμάτιά της και δεν έβγαινε ποτέ. Μετά από μήνες με δώρα, τρυφερές επιστολές αγάπης και μεταμέλειας να πηγαινοέρχονται σε χρυσούς δίσκους, χωρίς εκείνη να σκάσει ούτε ένα χαμόγελο, άρχισαν να υπάρχουν υποψίες ότι κάτι άλλο έφταιγε. Αλλά, τι;

"Βρε καλή μου, βρε χρυσή μου, πες τι έχεις..."

Τίποτα. Μουγκαμάρα η βασίλισσα. Μαυρίλα στο βασίλειο.

Και ο καιρός περνούσε.

Ώσπου μια μέρα, εκείνη εμφανίστηκε χλωμή και αναμαλλιασμένη μπροστά σε ένα από τα πολλά τραπέζια που είχαν στρωθεί χωρίς να την περιμένουν και ανακοίνωσε:

"Περιμένω την άνοιξη. Κι αυτή δεν έρχεται ποτέ."

Του βασιλιά του έπεσε το κουτάλι από το χέρι και του σηκώθηκε ένα φρύδι τρεις πόντους. Τα παιδιά στραβομουτσούνιασαν και αναρωτήθηκαν αν υπάρχει περίπτωση όλο αυτό να αποδειχτεί κληρονομικό.

Η πεθερά βασιλομήτωρ, ενοχλημένη από καιρό με τα καμώματα της νύφης της, αποφάσισε να σπάσει τον πάγο:

"Μα τι λες αγαπητή μου; Από τότε που κλείστηκες στο δωμάτιό σου έχει περάσει κι έχει ξαναφύγει εφτά φορές η άνοιξη. Δεν μπορεί να μην το πρόσεξες."

"Μα δεν εννοώ αυτή την άνοιξη", διευκρίνισε η ακριβοθώρητη.

Του βασιλιά του σηκώθηκε και το άλλο φρύδι τώρα:

"Μμμμμ... Δε λέω, με τις κλιματικές αλλαγές, το φαινόμενο του θερμοκηπίου και τόσες φράουλες μες στο χειμώνα, θα μπορούσε κανείς να μπερδευτεί. Αλλά μήπως μπορείς να γίνεις πιο συγκεκριμένη; Ποια άνοιξη περιμένεις; Δεν καταλαβαίνω."

"Ω, βασιλιά και άντρα μου, αυτό είναι το πρόβλημα. Εσύ ποτέ δεν καταλαβαίνεις", είπε και ξαναγύρισε στο δωμάτιό της.

Ο βασιλιάς δεν είχε άλλο φρύδι να σηκώσει κι έτσι ζήτησε ένα καθαρό κουτάλι και έδωσε εντολή να συνεχιστεί το γεύμα κανονικά.

Από τότε, κανείς δεν ξανάγραψε ρομαντικά ποιήματα για την θλιμμένη βασίλισσα.

Μόνο της άνοιγαν συχνά τις μπαλκονόπορτες για να αερίζεται καλύτερα και στο παλάτι παρήγγειλαν να αλλαχτούν όλες οι λάμπες πυρακτώσεως με λάμπες εξοικονόμησης ενέργειας της Philips, από αυτές που μοίραζε και ο Σκάι.

Α, ναι... Έκοψαν και τις τούρτες φράουλα τον χειμώνα.

Μηλόπιτες και πάλι μηλόπιτες.

και ψάρια έχουμε

Δώρο του μπαμπά στην κόρη.

Νομίζω ότι το έκανε γιατί δεν είχαμε pet. Δεν φαντάζομαι να είναι υπονοούμενο για την σεξουαλική μου ζωή.

.

Λόγω κάποιας αναβλητικότητας που φαίνεται πως είναι κληρονομική (από τη μαμά, αυτή), τα ψάρια ακόμα δεν έχουν αποκτήσει ονόματα.

Το πιο ενδιαφέρον που κάνουν είναι ότι κολυμπάνε στην γωνία με τις μπουρμπουλήθρες, προς τα πάνω, κόντρα στο νερό που πέφτει. Το μικρό πορτοκαλί το κάνει μετά μανίας. Μερικές φορές μοιάζει να θέλει να μπει στο σύστημα καθαρισμού για να το μπλοκάρει και μετά να δραπετεύσουν ομαδικά, όπως συνέβη στο "Νέμο". Οι υποψίες ενισχύονται από την συνήθεια του μεγάλου, του κίτρινου, να βάζει στο στόμα του πετραδάκια -αν και τελικά τα ξαναφτύνει.
Το πορτοκαλί έχει αποκτήσει την φήμη του πιο χαζού επειδή αφήνει τα άλλα να τρώνε περισσότερο. Μπορεί, βέβαια, να κάνει δίαιτα.

Το ελπίζω, γιατί τώρα πρέπει να δουλεύω για να ταϊζω πέντε στόματα.

.

Μάλλον θα αρχίσω κι εγώ δίαιτα.

Θα αρχίσω και γιόγκα επίσης. Το λέω γιατί πήρα ένα περιοδικό που έχει dvd με ασκήσεις και δώρο χαλάκι για γιόγκα. Λέτε να πιάνει; Θα δούμε.

.

353 και σήμερα

Έπεσε βαρύ το 2008.

Κανόνας β: Ποτέ μην συνδέεσαι με την On Telecoms

...αν δεν υπάρχει άλλη σύνδεση στην γειτονιά, ώστε να κλέβεις λίγο χρόνο.

Γιατί μπορεί να βρεθείς μέσα στις γιορτές χωρίς λεπτό διαθέσιμου Internet, ανίκανος να ευχηθείς στην blogοπαρέα σου "καλή χρονιά", "καλά κρασιά" και "καλή χώνεψη"...

Κανένας δικηγόρος με ειδίκευση στο καταναλωτικό δίκαιο, διαθέσιμος;

Κανόνας α: Ποτέ μην πέφτεις με τα μούτρα στην λογική

Έγραφε. Εγραφε, έγραφε, έγραφε...
Και ο κάδος των σκουπιδιών γέμιζε. Γέμιζε, γέμιζε,γέμιζε...
Είχε τιγκάρει από πεταμένες λέξεις.
Το πρόβλημα δεν ήταν αυτές. Οι λέξεις, δηλαδή. Αυτές ήταν αξιοπρεπέστατες. Με τα ωραία τους γράμματα, με τελείες, και κόμματα και παύλες ανάμεσα, για να έχουν να χοροπηδάνε τριγύρω τους όποτε βαριόντουσαν.
Αλλά δεν έφταναν οι αξιοπρεπείς λέξεις, με την παιδική χαρά τους. Το πρόβλημα ήταν η σειρά των λέξεων. Η λογική σειρά, στην οποία ήταν υποχρεωμένες να επιστρέφουν. Δοκίμασε με διάφορους τρόπους να τις μεταπείσει ότι δεν πρέπει να γυρνάνε πάντα στην αρχική θέση τους αλλά εκείνες δεν άκουγαν. Κι έτσι ήταν βέβαιο ότι αν κανείς τις έβλεπε μετά, θα τις περνούσε για κανονικές και δεν θα πίστευε ότι προ ολίγου έπαιζαν βόλεϊ με τις τελείες και έκαναν γουιντσέρφινγκ με τις παύλες. Κι έτσι, τσαλάκωνε τα χαρτιά και τα πέταγε.
Είχε βαρεθεί με τα παιχνίδια της λογικής. Πάλι.
Θα τα παρατούσε γι' απόψε. Έβαλε μπουφάν για να βγει να περπατήσει. Ευκαιρία να κατεβάσει τα σκουπίδια. Αδειασε και τον κάδο με τα χαρτιά στην σακούλα για την ανακύκλωση.
Όπως περνούσε από την Ιωνίας και σκεφτόταν ότι έκανε βλακεία που δεν πήρε ομπρέλα, άκουσε κάποιον να ζητάει βοήθεια. Κοίταξε προς την οικοδομή.
"Σας παρακαλώ, βοηθήστε με".
"Ε;"
"Χρειάζομαι κάποιον να με κατεβάσει. Ήταν εύκολο να ανέβω αλλά δεν υπολόγισα ότι θα ήταν τόσο δύσκολο να κατέβω. Ένα χεράκι, παρακαλώ..."
"Κοίτα να δεις... να ανέβω δεν μπορώ, για να σε βοηθήσω. Αλλά έχω μια σακούλα γεμάτη χαρτιά. Θα την κρατήσω από κάτω και εσύ φρόντισε να πηδήξεις μέσα για να μη σπάσεις τίποτα."
"ΟΚ. Πηδάω."

"Είσαι εντάξει τώρα;"
"Δεν θα το έλεγα".
"Αφού έπεσες μέσα στα χαρτιά. Δεν ήταν μαλακά;"
"Μαλακά! Έχεις τρελαθεί; Τι γράφουν αυτά τα χαρτιά ρε συ; Κόντεψα να σπάσω το κεφάλι μου. Καλύτερα να έπεφτα στο τσιμέντο."

update: Ετούτο το post γράφτηκε προτού διαβαστεί αυτό. Δεν ξέρω ποιό από τα δύο υπονομεύει περισσότερο την λογική. Ούτε έχει σημασία, φυσικά.

Santa's Ghetto

"Santa's Ghetto is probably the world's most low-concept art event.

Every year we assemble a loose collection of the great unwashed to hawk their artistic wares on the high street amongst the mindless sham and drudgery of the christmas season. This year we've moved out of Oxford Street into a former chicken shop on Manger Square in Bethlehem opposite the Church of the Nativity (where Santa Claus was actually born).

This puts us one mile behind the security wall in a part of the world ravaged by conflict, poverty and dust. Just the place, you'd think, that's desperate to check out the latest five-colour deckled edge screen prints coming out of East London.

You can watch the whole sorry thing unravel on-line but you're particularly welcome to come out and visit in person (you're probably far less likely to get randomly stabbed on the way home than you were last year)."

Τριανταπέντε

-Λοιπόν, πάμε. Έχεις 2. Τι ποντάρεις;
-Θα τα βάλω όλα.
-Τα πάντα;
-Τα πάντα.
-Είσαι σίγουρη; Έχω άσσο έξω.
-Σίγουρη. Τράβα.
-8...
-...
-...και 10...
-...
-...και 3. Εικοσιτρία.
-Συνέχισε.
-Και 5. Εικοσιοκτώ.
-Άλλο ένα.
-Και 7. Τριανταπέντε. Κάηκες.

...