Στην Πάρνηθα με το Οικολόγιο

Ξέρω τι υποσχέθηκα στο προηγούμενο ποστ αλλά μεσολάβησε η χτεσινή μου επίσκεψη στην Πάρνηθα, με το oikologio.gr για την οποία αξίζουν τουλάχιστον λίγες λέξεις και εικόνες. Αυτές αφορούν πολύ πιο άμεσα κι εσάς, σε αντίθεση με τις αναμνήσεις του ταξιδιού στην Σκωτία, οι οποίες άλλωστε συνήθισαν να περιμένουν υπομονετικά την στιγμή που θα αναρτηθούν εδώ.



Το Οικολόγιο στήθηκε πέρσι, μετά τις πυρκαγιές. Για την ακρίβεια άρχισε να στήνεται μετά την πυρκαγιά της Πάρνηθας, αν και η εφιαλτική εξέλιξη με την Πελοπόνησσο και την Εύβοια πρέπει να ώθησε στην συνέχεια ακόμη περισσότερους να εμπλακούν σε μια τέτοια διαδικτυακή κίνηση ή έστω να την παρακολουθούν. Έτσι την παρακολουθώ κι εγώ. Και το Σάββατο ανέβηκα στο ραντεβού μαζί τους στο καταφύγιο Μπάφι.

Ήμασταν λίγοι, συνολικά 16 άτομα ανεβήκαμε μέχρι το φυλάκιο των εθελοντών δασοπυροσβεστών στην θέση Σκίπιζα, περπατώντας ένα δασικό μονοπάτι περίπου 25 λεπτών. Μάλλον ήταν και καλύτερα για το φυλάκιο που πήγαμε τόσο λίγοι, γιατί στην πραγματικότητα είναι ένα ξύλινο δεντρόσπιτο που δεν σηκώνει ορδές επισκεπτών.

Εκεί πάνω φυλάνε σκοπιές οι εθελοντές του ΕΔΑΣΑ (Εθελοντές Δασοπυροπροστασίας Αττικής), κάθε βράδυ κατά τη διάρκεια της αντιπυρικής περιόδου, κάθε καλοκαίρι από το 1989. Μέσα στα 19 αυτά χρόνια έχουν εντοπίσει 117 πυρκαγιές.
Έχουν οπτική επαφή 180 μοιρών στην πίσω πλευρά της Πάρνηθας, από τον Σαρωνικό μέχρι τον Ευβοϊκό. Δηλαδή έχουν θέα στο μεγαλύτερο τμήμα του βουνού που είναι καμμένο καθώς και στο υπόλοιπο που δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι υπάρχει και ότι χρειάζεται προστασία, όπως μας τόνισαν.

Οι εθελοντές ανεβαίνουν στην Σκίπιζα με χειμωνιάτικα ρούχα και ο ύπνος (σε βάρδιες) γίνεται μέσα σε υπνόσακους γιατί το βράδυ η θερμοκρασία πέφτει πολύ. Μπορεί οποιοσδήποτε να ανέβει έστω και μια φορά να κάνει βάρδια και καλούν τον κόσμο να το δοκιμάσει. Και οι ίδιοι, άλλωστε, οι ενεργοί εθελοντές του ΕΔΑΣΑ -που είναι λίγες δεκάδες- κάπως έτσι ξεκίνησαν: Κάπου άκουσαν γι' αυτό, ανέβηκαν ένα βράδυ για βάρδια στο φυλάκιο και αυτό τους άλλαξε για πάντα. Για να μην σας λέω εγώ πολλά, μπείτε καλύτερα στο blog τους.

Αυτό που θέλω να πω εγώ και που το σκεφτόμουν με θέα ένα καμμένο βουνό στο οποίο δεσπόζει το Καζίνο -που τόσο πάσχισαν να σώσουν πέρσι οι πυροσβεστικές δυνάμεις- είναι ότι αξιώθηκα μετά από 35 χρόνια σε αυτή την πόλη να επισκεφτώ ένα -μισοκαμμένο πλέον- δάσος που ήταν 45 λεπτά από το σπίτι μου αλλά το αγνούσα.

Και το χειρότερο είναι ότι το αγνοούν και οι επιβάτες των εκατοντάδες αυτοκινήτων με τα οποία διασταυρώθηκα ανεβαίνοντας το απόγευμα και κατεβαίνοντας τα χαράματα στον δρόμο που συνδέει την τσιμεντούπολη (τι λέξη κι αυτή) με το καζίνο. Προσπερνούσαν σαν τρελοί για να φτάσουν ως εκεί και είμαι σίγουρη ότι οι περισσότεροι δεν θα κοπιάσουν ποτέ να δουν τι υπάρχει πιο πέρα.






Αυτά.
Συνιστώ, επίσης, ανεπιφύλακτα καφέ και καρυδόπιτα στο καταφύγιο στο Μπάφι.
Για τα υπόλοιπα συντονιστείτε στο oikologio.gr.

Teaser

Σε απάντηση του τελευταίου σχολίου που κατατέθηκε εδώ, μετά από τέσσερις εβδομάδες απουσίας, απαντώ ότι οι καθρέφτες δεν θα σκεπαστούν.

Εντός ωρών θα αναρτηθεί το πρώτο ποστ για το ταξίδι μου στην Σκωτία με την "Itelli tours".

Δηλώσεις

Μικρά δράματα παρέμειναν ξεχασμένα επί μήνες για να ξαναβγούν στην επιφάνεια αρχές Ιούνη, τώρα που άνοιξαν οι φάκελοι με τα ενοχοποιητικά στοιχεία για όλα τα λάθη του 2007, κάποια εκ των οποίων θα τιμωρηθούν αμείλικτα αφού συνυπολογιστούν στην φορολογική δήλωση.

Κάποια άλλα, έχουν ήδη συγχωρεθεί.

Οι ζωές των άλλων

Δεν είχα παρατηρήσει από πότε ζούσαν εκεί. Τις πρόσεξα πέρσι, όταν καλοκαίριασε, άνοιξαν διάπλατα οι μπαλκονόπορτες και η μικρή γειτόνισσα άρχισε να τραγουδάει δημοσίως όλες τις καινούργιες της συλλαβές, μπουσουλώντας και προσπαθώντας να περπατήσει.
Τις χαζεύω από την κουζίνα μου. Το μπαλκονάκι τους είναι στον ακάλυπτο ανάμεσα σε τρεις πολυκατοικίες. Είναι μια οικογένεια μεταναστών. Θα είναι 80 εκατοστά υπολογίζω για το μπαλκονάκι, με μια δόση υπερεκτίμησης των μεγεθών. Σε αυτά τα 80 εκατοστά χωράνε λίγες γλάστρες -όχι πολύ φουντωτές γιατί δεν τις πιάνει ήλιος- μια πλαστική καρέκλα με παιχνίδια και με τα παπούτσια του μπαμπά, που μάλλον στεγνώνουν ή απλώς παίρνουν αέρα- η μαμά με το ρούχο που ράβει, το ποδήλατο και η μικρή αναβάτισσά του που ξεφυλίζει ένα περιοδικό. Το διαβάζει, απαγγέλοντας "όχι, όχι, όχι" σε όλους τους τραγουδιστούς τόνους που της έρχονται. Μάλλον είναι η καινούργια λέξη που έμαθε και της έχει κολλήσει.
Η μαμά σηκώνει κάθε τόσο το κεφάλι από το κόκκινο ρούχο για να πει κάτι με το ηλικιωμένο ζευγάρι στο απέναντι μπαλκόνι. Νομίζω πως είναι η ιεροτελεστία τους πια, να πιάνουν κουβέντα μαζί της για ο,τιδήποτε αλλά κυρίως για να τους μεταφράζει τι τιτιβίζει η μικρή. Πάντα είναι απαραίτητη η μαμά για μεταφράστρια όταν προσπαθείς να συζητήσεις με ένα μωρό.
Τα βράδια οι ηλικιωμένοι γείτονες περιμένουν να δουν την μικρή με τις πυτζαμούλες τις, ανταλλάσσουν την "καληνύχτα" τους κι εκείνη τρέχει μέσα, σκαρφαλώνει στον καναπέ, στερεώνει τα πόδια της ψηλά στο μπράτσο του που είναι στρωμένο με κεντητό σεμεδάκι και μάλλον παριστάνει ότι κλείνει τα μάτια περιμένοντας στην πραγματικότητα την μαμά να πάει να την νανουρίσει ή τον μπαμπά να γυρίσει προτού την πάρει στ' αλήθεια ο ύπνος.

Δεν σε ξέρω δεν με ξέρεις, υποφέρω κι υποφέρεις

Οι τύποι, που λέτε, περνούσαν μια χαρά εκεί κάτω. Υποθέτουμε, δηλαδή, ότι περνούσαν μια χαρά, επειδή προφανώς δεν περίμεναν να αποφασίσει ούτε ο FAO ούτε τίποτα καρτέλ κουμπάρων για το τι θα φάνε και με τι θα ακονίσουν τα βέλη τους. Και να που σήμερα κάνουν τον γύρο του κόσμου με τα θαρραλέα τόξα τους να τεντώνονται για να διώξουν το σιδερένιο πουλί που τους φωτογραφίζει -και δεν θα πάρουν και πνευματικά δικαιώματα.

Διαβάζω (εδώ στα αγγλικά) ότι η άγνωστη φυλή ιθαγενών του Αμαζονίου, κοντά στα σύνορα της Βραζιλίας με το Περού, είναι μια από τις περίπου εκατό άγνωστες φυλές σε όλο τον κόσμο που έχουν αφεθεί να επιζούν χωρίς καμία επαφή με τον έξω κόσμο. Σαράντα από αυτές είναι στην βραζιλιάνικη πλευρά του Αμαζονίου, η οποία είναι και πιο φιλόξενη, αφού σε εκείνες της περουβιανής πλευράς τους έχουν αλλάξει τα φώτα και αναγκαστικά μετακινούνται προς την Βραζιλία.

Την ύπαρξη της συγκεκριμένης φυλής την γνώριζαν κάποιοι από το 1910, λένε τώρα οι αρμόδιοι. Η κυβερνητική υπηρεσία προστασίας των ιθαγενών της Βραζιλίας, Funai, αποφάσισε να τους φωτογραφήσει και να τους δείξει στον κόσμο για να τους προστατέψει από τους παράνομους μεταλλωρύχους της περιοχής, κι αφού πολλοί αμφισβητούσαν την ύπαρξή τους και οι γραφειοκρατικές διαδικασίες προστασίας τους είχαν αποτύχει.

Κάπως έτσι οι τύποι με την λιτή γκαρνταρόμπα ξεκίνησαν από χτες το βράδυ να γίνονται είδηση, post -προσεχώς και chain e-mail, υποθέτω- για ένα κοινό που θα τους γνωρίσει με μια ματιά στην εφημερίδα κατά την διαδρομή δουλειά-σπίτι, με ένα σερφάρισμα, άντε και με κάνα ντοκυμαντέρ οσονούπω, προτού τους απωθήσει μακριά από εκείνη την περιοχή του εγκεφάλου όπου επικρατεί η ανησυχία για την κρίση των στεγαστικών δανείων, για το πόσο κάνει το δίκλινο τον Αύγουστο στην Παροναξία και για το αν ο Βγενόπουλος θα είναι ο μεθεπόμενος Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Διάλειμμα στη δουλειά

Περσινά τα φύκια. Φέτος δεν τα έχω πατήσει ακόμα.
Αγόρασα, όμως, χτες δυο καρέκλες σκηνοθέτη για την βεράντα. Τις παλιές τις είχα χαρίσει σε έναν φίλο που άνοιγε σπίτι. Τώρα θα τρώμε τα βράδια στρέφοντας την τηλεόραση προς τα έξω και χαζεύοντας την γειτονιά.
Αγόρασα και τρία μπαλάκια ελαφριά για ρακέτες. Και ένα μικρό θερμός για να μην πίνει το παιδί ζεστό νερό από το παγουρίνο τις 8 ώρες που ψήνεται στο καλοκαιρινό προαύλιο του σχολείου. Παίζει και ποδόσφαιρο όλη μέρα. Με τα αγόρια πάντα κι όταν βάζει γκολ ακούγεται μερικές πολυκατοικίες παραπέρα, με διαβεβαιώνει ένας οικογενειακός φίλος.
Οι οικογενειακοί φίλοι πλέον είναι οι γονείς των φίλων του παιδιού. Αυτοί, δηλαδή, που, όταν ο διευθυντής καυλώνει και αποφασίζει να συσκεφθεί εκτάκτως με όλο το τμήμα για να αποδείξει ότι δεν έχει αγοραφοβία, τους παίρνεις τηλέφωνο και μαζεύουν το δικό σου μαζί με το δικό τους από το σχολείο.
Καρέκλες στην βεράντα, λοιπόν. Και μπαλάκια και θερμός και η κυρία Μάρω από δίπλα να μας φωνάζει στο διαχωριστικό για να μας δώσει κουλουράκια και να μας δείξει την καινούργια γλάστρα με το ανώνυμο φυτό που φουντώνει σαν τρελό.
Και στο γραφείο η ελιά στην γλάστρα φούντωνε μέχρι που δεν της έφτανε το χώμα. Μετακόμισε στο σπίτι τελικά και άφησε μόνο του τον μπενζαμίνο στην σκόνη του γραφείου. Σήμερα πρόσεξα πόση είχε μαζευτεί πάνω στα φύλλα του και τον έκανα ντους στην βρύση της τουαλέτας.
Θα ήθελα να ξαναπατήσω εκείνα τα φύκια.

Μαμαδομαθήματα

Ξέρω, η γιορτή της μητέρας ήταν την περασμένη Κυριακή. Εγώ, όμως, τώρα θα τα πω.

Όταν ήμουν μικρή ήθελα πολλά παιδιά. Όποιος - ή μάλλον όποια- τώρα μόλις σκέφτηκε "κι εγώ", ας περιμένει λίγο. Ήθελα ακόμη και τρίδυμα, γιατί μου φαινόταν φοβερή ιδέα να έχω τρία πιτσιρίκια να μπουσουλάνε ταυτοχρόνως. Είχε τύχει, μάλιστα, να γνωρίσω εκείνη την οικογένεια με τα πεντάδυμα -τέσσερα αγόρια και ένα κορίτσι- από την Θήβα (τα μοναδικά πεντάδυμα που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα, αν δεν κάνω λάθος) και δεν είχα πτοηθεί. Είχα αποδόσει στην ηλικία εκείνο το ζόρι που είχα διακρίνει στα μάτια της μητέρας τους.

Όταν ήρθε η σειρά μου, με κάποια απογοήτευση, είναι η αλήθεια, άκουσα τον γιατρό στον υπέρηχο να μου λέει ότι ήταν μόνο ένα. Δεν πειράζει, είπα, ας είναι τουλάχιστον αγόρι για να του κάνω τα μαλλιά καρφάκια και να είμαστε ασορτί. Ήταν κορίτσι.

Δυο από τις πιο παλιές μου φίλες έχουν από τρία παιδιά. Τα έκαναν και οι δύο σε διάστημα 4 ετών. Η μία, αυτή που δεν έχει οικιακή βοηθό και που ταυτοχρόνως με την λυσσαλέα τεκνοποίηση είχε πάρει μια μεταγραφή και είχε ανέβει δυο μισθολογικές κλίμακες, απέκτησε καρδιακές αρυθμίες και πρόβλημα μέσης. Λογικό. Η άλλη ήταν πιο τυχερή και πιο συνετή. Παράτησε τη δουλειά και έχει και οικιακή βοηθό. Οι δυο σύζυγοί τους έχουν αντιστοίχως, χαώδεις διαφορές αντίληψης. Π.χ. "τι πάει να πει έχεις δουλειές, αφού ξέρεις ότι οι γονείς μου θέλουν να τρώμε μαζί τους τις Κυριακές" vs "ΟΚ, αγάπη μου, μετά το τρίτο θα κάνουμε οικονομίες για να κάνεις λέιζερ και στις γάμπες". Όπως θα ήταν αναμενόμενο, οι εκτός χορού αμφιταλαντεύονται μεταξύ θαυμασμού και οίκτου -σε διαφορετικές αναλογίες κατά περίπτωση.

Μαζί κι εγώ, που όλο εκείνο το διάστημα, εκτός απ' το να τρέχω από μαιευτήριο σε μαιευτήριο, από βαφτίσια σε βαφτίσια και από γενέθλια σε γενέθλια, μεγάλωνα το ένα μου παιδί, χώριζα, γέμιζα ένα σπίτι σχεδόν από το μηδέν, έκανα μάλλον αποτυχημένες προσπάθειες να αναγνωριστεί η επαγγελματική μου αξία, μάθαινα μια τρίτη ξένη γλώσσα, μετρούσα τους άντρες της κατηγορίας "γονείς" και της κατηγορίας "λέιζερ", άνοιγα μπλογκ κλπ κλπ.

Το περασμένο Σαββατοκύριακο δοκίμασα κι εγώ τι σημαίνει να έχεις τρία παιδιά στο σπίτι. Φιλοξενήσαμε τον ανηψιό (βλ. Nintento) και τον 5χρονο βαφτισιμιό μου. Θα πω εν περιλήψει ότι το να έχεις συν δυο αγόρια σημαίνει: "πότε θα πάμε βόλτα" επί τρία, "πεινάω" επί τρία, "δεν μου αρέσει αυτό, θέλω να φάω κάτι άλλο" επί τρία, ψίχουλα επί τρία, αποφάγια επί τρία, "δεν το έκανα εγώ, να τα μαζέψουν οι άλλοι" επί τρία, "έκανα, έλα να με σκουπίσεις" επί τρία, βρωμερές κάλτσες επί δύο, πινγκ πονγκ στο σπίτι από τις 7.30 το πρωί, "ξύπνα, σε περιμένουμε για να φάμε το παγωτό" στις 9.00 το πρωί, κατουρημένο δάπεδο τουαλέτας, αγόρια που παίζουν ξύλο κάθε τόσο, και διάφορα παρεμφερή. Εννοείται ότι κανένα τους, ούτε καν το δικό μου, δεν θυμήθηκε να μου πει "χρόνια πολλά" για την γιορτή της μητέρας.

Μπορώ, λοιπόν, να εκφράσω τον αμέριστο θαυμασμό μου στις μητέρες που μεγαλώνουν αγόρια και να θέσω τον εαυτό μου στις υπηρεσίες οποιουδήποτε ενδιαφέρεται να στήσει μνημείο προς τιμήν των μητέρων διδύμων και άνω.

.
Και εν κατακλείδει, νομίζω ότι ο γιατρός στον ηπέρηχο μού είχε τα καλύτερα νέα. Νά'ναι καλά ο άνθρωπος.

Bonus, βιντεάκι "μάθημα τένις για αρχάριους"*:

*Τα χάχανα στην αρχή είναι τυχαία, από κοντινή μαμαδοπαρέα. Το τράνταγμα-χάχανο της κάμερας στην πορεία, δεν είναι τυχαίο, αλλά ας μην το μάθει ο πρωταγωνιστής του βίντεο.