Ήταν ο έρωτας τυφλός, κατάλαβε κι εκείνος λάθος

Τα σύννεφα έμοιαζαν να ζυγίζουν δυο τόνους και ο κόσμος κυκλοφορούσε με τις ομπρέλες σε ετοιμότητα. Ήταν ο μόνος που περπατούσε στην πλατεία φορώντας γυαλιά ηλίου λες και είχε βγει από τον Άδη και φοβόταν μην τον τυφλώσει το δείγμα φωτός που διαπερνούσε τον ουρανό. Στην είσοδο του καταστήματος οπτικών έπεσε πάνω σε μια οικογένεια που έβγαινε. Κόντεψε να ποδοπατήσει το καρότσι με το μωρό τους. "Στραβωμάρα. Τα γυαλιά ηλίου σε μάραναν!". Η πωλήτρια ήταν, ευτυχώς, υποψιασμένη και τον εντόπισε πρώτη.
"Κάθισα πάνω στα γυαλιά μου. Θα χρειαστώ καινούργια".
"Συμβαίνει σε πολύ κόσμο. Δεν είχατε εφεδρικά;"
"Μόνο τα ηλίου. Δεν φαίνεται;"
Της έδωσε τα σπασμένα, πήραν μέτρα για τα καινούργια.
"Πόσο σύντομα μπορώ να τα έχω;"
"Κανονικά σε τρεις μέρες αλλά ελάτε αύριο, κάτι θα έχουμε κάνει".
...
Αύριο. Δεν είχε χρόνο μέχρι αύριο. Το ραντεβού ήταν για απόψε. Θα έδειχνε ψώνιο αν εμφανιζόταν με τα γυαλιά ηλίου.
Αποφάσισε να πάει χωρίς.



Ωραία. Άντε τώρα να την εντοπίσει. Όλο το μπαρ έμοιαζε να είναι γεμάτο με καστανομάλλες στο ύψος και στο σουλούπι της. Δεν είχε και το κινητό της. Πήγε και στάθηκε στο ίδιο σημείο όπου ήταν και την προηγούμενη εβδομάδα. Παρήγγειλε την ίδια μπύρα μπας και γίνει πιο αναγνωρίσιμος.
Είχε περάσει καμιά ώρα όταν ήρθε και του μίλησε πρώτη. "Καλησπέρα. Είπα να μην κοιταζόμαστε μόνο από την άλλη άκρη του μπαρ και νά 'μαι".
"Καλά έκανες. Σε περίμενα. Ξέρεις, έσπασαν τα γυαλιά μου το πρωί και δεν πρόλαβα να πάρω καινούργια. Από απόσταση έχω ένα μικρό προβλημα όρασης".
"Ατυχία. Τώρα, εδώ, με βλέπεις, πάντως, έτσι δεν είναι;"
"Ε, βέβαια. Λίγο θαμπά, αλλά ΟΚ".
Συστήθηκαν. Την προηγούμενη φορά είχαν ανταλλάξει μόνο βλέμματα από απέναντι παρέες κι είχαν με νοήματα δώσει ραντεβού "εδώ, σε μια βδομάδα".


Την επομένη πήγε και πήρε τα καινούργια γυαλιά. Το βράδυ είχαν κανονίσει να πάνε σινεμά. Αγόρασε τα εισιτήρια και την περίμενε στην είσοδο. Την είδε να έρχεται. Επιτέλους την ξανάβλεπε καθαρά, όπως το πρώτο βράδυ στο μπαρ. Της χαμογέλασε. Την είδε να τον κοιτάει αγριεμένη. Πήγε να της μιλήσει. Την είδε να τον προσπεράνει. 'Ηταν με παρέα. Αγόρασαν άλλα εισιτήρια και μπήκαν μέσα. Ένιωσε πολύ μαλάκας.
Σκεφτόταν ακόμα αν πρέπει να σκίσει τα εισιτήρια και να φύγει ή να μπει και να ζητήσει εξηγήσεις, όταν κάποιος τον έπιασε απ' το μπράτσο.
"Άργησα λίγο, ε; Δεν έβρισκα να παρκάρω. Πάμε μέσα;"
Είχε τη φωνή της. Αλλά μόνο αυτήν.


Ηθικό δίδαγμα του ποστ: Αφήστε τις ντροπές και μιλήστε του/της από το πρώτο βράδυ. Το δεύτερο μπορεί να είναι αργά.

Τι είναι αυτό;

@cpil

Don't worry, be happy

-Ψυχραιμία. Όταν η ζωή κλείνει ένα παράθυρο, ανοίγει ένα άλλο.
-Ναι, μάλλον για να πηδήξεις.

Wall-E και ξερό ψωμί

The world sucks. Φαντάζομαι ότι επ' αυτού δεν υπάρχουν σοβαρές ενστάσεις. Τις τελευταίες μέρες είχα το προνόμιο να μάθω από πρώτο χέρι πόσο πολύ ισχύει η συγκεκριμένη φράση. Κι αν αυτό το μπλογκ δεν αρκούνταν σε μάλλον ανώδυνες αντανακλάσεις, θα είχε ένα πολύ πιασάρικο θέμα για ποστ.
Αντ΄ αυτού θα σας πω για τον Wall-E, που απέμεινε 700 χρόνια μετά την εγκατάλειψη του πλανήτη από τους ανθρώπους να καθαρίζει τα σκουπίδια τους. Ελπίζω να εκτιμάτε τις υψηλές διασυνδέσεις του νησιού ετούτου με το κατεστημένο του τόπου, χάρη στις οποίες εξασφαλίσαμε είσοδο σε μια avant premiere κι έτσι σας έχουμε αποκλειστική σπαρταριστή πληροφόρηση και μπόλικα spoiler.
Ο Wall-E, λοιπόν, έχει αναλάβει να βάλει σε τάξη στον επίγειο σκουπιδότοπο που άφησε πίσω του το ανθρώπινο είδος όταν μετοίκησε από τον τοξικό πλανήτη σε άλλο σημείο του σύμπαντος με το κρουαζιεροδιαστημόπλοιο Axiom. Οι συνάδελφοί του κοιτάνε ήδη τα ραδίκια ανάποδα αλλά εκείνος συνεχίζει επαναφορτιζόμενος κάθε πρωί από τον ήλιο .Στο μεταξύ, στον Axiom, οι άνθρωποι έχουν μεταλλαχθεί σε ολοστρόγγυλα όντα που έχουν ξεχάσει να περπατούν αλλά καταναλώνουν, καταναλώνουν και καταναλώνουν. Αρκεί να σας πω ότι αν η ντετέκτιβ Μπόουνς χρειαζόταν να ασχοληθεί με ένα πτώμα στο Axiom, δεν θα έβρισκε κόκκαλα να εξετάσει.
Δεν θα έλεγα ότι όλα αυτά είναι σκέτη επιστημονική φαντασία. Το ενδεχόμενο να οδεύουμε προς τα εκεί το βρίσκω εξίσου βάσιμο με τις φήμες (ή μήπως είναι ειδήσεις που έχω χάσει;) ότι η ταινία χρηματοδοτήθηκε α) από τον Al Gore επειδή το στόρι βολεύει πάρα πολύ το περιβαλλοντικό λόμπι ή/και β) από τον Steve Jobs επειδή η Eve μοιάζει να έχει βγει από τα εργοστάσια της Macintosh.
Ωραία τύπισσα η Eve. Από εκείνες που οπλοφορούν από το πρώτο ραντεβού, που γενικά δεν μπορούν αν διακρίνουν αν ο άντρας πάει να τους πιάσει το χέρι ή να τις αφοπλίσει αλλά που ευτυχώς την κατάλληλη στιγμή κάτι παθαίνουν και αφήνονται στα χέρια του για να τις σώσει. Κι εγώ έτσι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω.
Για χάρης της Eve, ο Wall-E θα φτάσει μέχρι το κρουαζιεροδιαστημόπλοιο. Δεν θα πω πολλά για το πώς και τι. Θα σας πω μία μόνο λεπτομέρεια, αυτή που θα συναρπάσει τους θαμώνες αυτού του μπλογκ: το κρουαζιεροδιαστημόπλοιο διαθέτει και θεραπευτήριο για απροσάρμοστα ρομπότ. Κοινώς, φρενοκομείο.
Η εξέγερση των τρελών θα φέρει την επανάσταση και θα συμβάλει στην σεναριακή λύτρωση, αφού αποκαλυφθεί ότι το κεντρικό συστήματα υπολογιστών του Axiom έχει επιβάλει πραξικόπημα προσπαθώντας να αποτρέψει την επιστροφή των ανθρώπων στην Γη. Home sweet home! Δεν πα νά 'ναι μια παλιοχωματερή, ένα σίχαμα, μια γκρίζα αηδία, ο πλανήτης Γη ξανακατοικείται από τους μαλθακούς ανθρώπους που πατάνε στα πόδια τους και... θα δείτε τι κάνουν.
Όσο για τον Wall-E, στο τελικό στάδιο της περιπέτειάς του δοκιμάζει από πρώτο χέρι την άλλη αγαπημένη έννοια των οικολόγων (κομποστοποίηση) μέχρι να αφεθεί στα χέρια του έρωτα, δηλαδή της Eve, η οποία -κι αυτό είναι ένα μήνυμα στους σνομπ Macάδες- δεν κοιτά τα τεχνικά χαρακτηριστικά αλλά τα εσωτερικά του χαρίσματα, ανταποκρίνεται στον έρωτά του και τον κάνει από βάτραχο πρίγκιπα.
Enjoy!


.
.
Υ.Γ. Κατά τα λοιπά, καληνύχτα και καλή τύχη.

Have compassion, I am busy

Νοσταλγία

Κουφονήσια. Περσινές διακοπές.

Μερικές φορές είμαι πολύ αναβλητική.

Μετά την βροχή

Έκλειψη σελήνης

Τελικά δεν χρειαζόταν ειδικό εξάρτημα για φωτογράφηση από το τηλεσκόπιο. Όσες φορές το δοκίμασα μόνο προβλήματα δημιουργούσε. Είναι απλό: κρατάς τον φακό της κάμερας κολλητά στον φακό του τηλεσκοπίου και βγαίνουν όλα μια χαρά.

Η έκλειψη της 16ης Αυγούστου έγινε αργά αργά και η έκλυση της ενέργειας από το πλανητικό γεγονός συνοδεύτηκε από άγριο τσακωμό γειτόνων στο εξωτικό Πόρτο Ράφτη, που άρχισαν να βρίζονται για μια θέση πάρκινγκ αλλά σύντομα πρόσθεσαν στην ατζέντα του καυγά και μια πρόσφατη διαρροή νερού από το σπίτι του ενός που για κάποιο λόγο ενόχλησε τον άλλο.

Μέχρι να ξαναβγεί το φεγγάρι από την σκιά της γης, τα πάθη είχαν εκτονωθεί.

Ήλιε Ήλιε, είσαι εδώ;

Ευγενής φιλοδοξία αυτού του μπλογκ, αφότου αποκτήσαμε ένα τηλεσκόπιο αγορασμένο από το Πλανητάριο, ήταν να γεμίσει σύντομα με θριαμβευτικές παρατηρήσεις από τον έναστρο ουρανό. Ο ενθουσιασμός που ακολούθησε την πρώτη φορά που η Σελήνη και ο Κρόνος ξετρύπωσαν μια ανθρώπινη ώρα (πριν τις 2.00, δηλαδή) στο κομμάτι του ουρανού που δεν μας κρύβουν οι γειτονικές πολυκατοικίες, και τα είδαμε με τους κρατήρες και τους δακτύλιους τόσο κοντά σα να στέκονταν λίγα τετράγωνα παραδίπλα, οδήγησε στην αγορά επιπλέον εξαρτήματος που προσαρμόζεται στο τηλεσκόπιο για να φωτογραφίζει κανείς τις επιτυχίες του και να τις δείχνει π.χ. στους διαδικτυακούς του φίλους. Ε, μετά εγώ έπιασα να διαβάζω και Το Χρονικό του Χρόνου -που περίμενε χρόνια στην βιβλιοθήκη λόγω δέους- και να ρίχνω κλεφτές ματιές σε αστρονομικά sites.
Σύντομα συνειδητοποίησα ότι κάτι λάθος κάνω με την σύνδεση του εξαρτήματος, τον δε Κρόνο μην τον ξαναείδατε κι όσο για τον Στήβεν και τους άλλους, ωραία τα λένε αλλά εγώ δεν προλαβαίνω να πάω παρακάτω. Κι έτσι η φιλοδοξίες μετατέθηκαν για τις νύχτες των διακοπών σε εδάφη πιο αραιοκατοικημένα και λιγότερο φωταγωγημένα από τα παρόντα.
Μεσολάβησε, όμως, αυτή η έκλειψη Ηλίου σήμερα, που έκανε εκείνο το μαγικό δαχτυλίδι -από ιονισμένη ύλη, όπως άκουσα να λένε στις ειδήσεις- και είπα να σπάσω την αναμονή. Ανάλυση δεν θα κάνω, αφενός γιατί νυστάζω, αφετέρου γιατί με πολιορκεί ένα κουνούπι. Θα κάνω τόπο στην NASA, που είναι κομματάκι πιο οργανωμένη από μένα σε αυτά τα θέματα.

Όσο για μένα, αυτό τον καιρό χρειάζομαι έναν Ήλιο ολόκληρο, που να μην τον κρύβουν ούτε οι σκιές άλλων πλανητών ούτε τα στόρια στα παράθυρα του γραφείου. Κι αυτή είναι μια καλή ευκαιρία για να αναγγείλω την απουσία μου για λίγες μέρες.

Τύφλα νά 'χει η Αλέξις Κόλμπι

Αυτό είναι το τρέιλερ του "House of Sadam" που αύριο θα αρχίσει να προβάλεται από το BBC.

Μα, πάει το εκρού πάνω στο λευκό;

Δεν φημίζομαι για την κοινωνικότητά μου στο διαδίκτυο (ή αλλού).
Ένιωσα, όμως, την ανάγκη να διαφημίσω αυτόν τον διαγωνισμό.
Μόνο και μόνο για το σεμεδάκι.

Αρσενικό και παλιά Σκωτία

Ειδικό ποστ για τα αρσενικά της Σκωτίας δεν προβλεπόταν. Αλλά αφού εκδηλώθηκε σχετικό ενδιαφέρον δεν θα σας στερήσω την χαρά μιας φωτογραφικής προσέγγισης, διανθισμένης με σχετικούς ή άσχετους συνειρμούς.

Τα κορίτσια της παρέας δεν θα διαφωνήσουν, φαντάζομαι, με την απλουστευτική αρχή πως μερικοί από τους πιο ενδιαφέροντες άντρες είναι απλοί μύθοι ή είναι απλά νεκροί. Αυτό δεν το είχα σκεφτεί κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Αλλά, να, τώρα που ξεδιαλέγω, ανάμεσα σε εκατοντάδες φωτογραφίες, τους άντρες για τους οποίους μπορώ να μιλήσω (εξαιρώντας φυσικά τον οικοδεσπότη μου εκεί, αφενός επειδή οφείλω να προστατεύσω τα προσωπικά του δεδομένα αφετέρου επειδή δεν εντάσσεται σε κατηγορίες), καταλήγω σε φωτογραφίες αντρών μυθικών ή πεθαμένων.

Ο William Wallace, για παράδειγμα, είναι μια μορφή που περίμενα να συναντήσω στα κάστρα και στις ιστορίες της Σκωτίας. Συμπεραίνω, όμως, ότι ο καλλιτέχνης που σμίλεψε το άγαλμά του στην κεντρική πύλη του κάστρου του Εδιμβούργου καθώς και ο Μελ Γκίμπσον, πρέπει να είχαν μια μάλλον ρομαντική άποψη για την εμφάνιση του μακαρίτη του William, αν κρίνω από τις γκραβούρες της εποχής.
Το ίδιο σίγουρα ίσχυσε και για τους καλλιτέχνες που έχουν στήσει αμέτρητα μνημεία του λεβέντη Robert the Bruce (θυμάστε τον τύπο στο Braveheart που είχε τον λεπρό πατέρα; Ε, αυτός ήταν) λες και είναι ο θεός της Σκωτίας, επειδή ήταν ο πρώτος της βασιλιάς μετά τον πόλεμο της ανεξαρτησίας από τους Άγγλους. Τον βλέπεις σε πίνακες και μνημεία και αρχίζεις να δοξάζεις τα σκωτσέζικα γονίδια και μετά πας στην wikipedia και αναθεωρείς.

Άλλες εποχές, θα μου πείτε. Και θα συμφωνήσω, δεδομένου ότι τα παλικάρια του Braveheart έζησαν και δοξάστηκαν περίπου το 1300 μ.Χ. και τότε άμα σου χαρίζανε άλογο ή άντρα δεν κοίταζες τα δόντια του. Πόσο μάλλον αν ξεπάστρευε και δυο τρεις Άγγλους με μια τσεκουριά.
Για τους αιώνες που ακολούθησαν δεν αποκόμισα σαφή εικόνα περί του ιδεώδους άντρα, δεδομένου ότι οι περισσότεροι επιτυχημένοι άντρες απεικονίζονται γενικά ζωσμένοι με πανοπλίες και μπόλικο μυστήριο.

Το να φορέσεις πανοπλία φαντάζομαι ότι δεν ήταν εύκολο πράγμα. Το περιγράφει και ο Ίταλο Καλβίνο στον "Διχοτομημένο Ιπποκόμη" αν θυμάμαι καλά, όπου ο ήρωας φοράει την πανοπλία του και αυτή δεν ξαναβγαίνει για χρόνια. Εκεί, βέβαια, συμβαίνει για μεταφορικούς λόγους αλλά μπορώ να φανταστώ και κάποιους που πραγματικά θα έμεναν εκεί μέσα εγκλωβισμένοι εσαεί αν δεν βρισκόταν κανένας υπηρέτης να τους ξεζώσει. Αυτό για το οποίο μπορώ πλέον να εγγυηθώ προσωπικά είναι ότι πρέπει να ήταν υπεράνθρωποι όσοι φορούσαν εκείνους τους φοβερούς μεταλλικούς χιτώνες (που τώρα δεν θυμάμαι πώς λέγονται αλλά δείτε ένα αυθεντικό δείγμα παρακάτω).

Όταν δοκίμασα να ανασηκώσω μόνο την άκρη από το μανίκι ενός από αυτούς, που υπήρχε στο Μουσείο Πολέμου του κάστρου του Εδιμβούργου, κόντεψα να σπάσω το χέρι μου. Ένας φίλος -που τον θεωρώ αξιόπιστη πηγή γιατί είναι πορωμένος με τους μεσαιωνικούς ιππότες- μου εξήγησε ότι για να φορέσει ένας ιππότης τον χιτώνα, πρώτα ανέβαινε στο άλογο και μετά του τον φορούσαν με μηχάνημα-γερανό. Αν, δε, έπεφτε με αυτόν από το άλογο, απλώς δεν ξανανέβαινε. Και πάλι δεν μπορώ να διανοηθώ ότι υπήρχαν τόσο δυνατές γενιές ανθρώπων μερικούς αιώνες πιο πριν. Μετά από αυτό, είμαι έτοιμη να πιστέψω ότι και ο Σούπερμαν υπήρξε.
Λογικό είναι με τέτοιους προγόνους, οι Σκωτσέζοι να τρέφουν ιδιαίτερη αδυναμία σε υπερήρωες της ελληνικής μυθολογίας. Όπως ο Ηρακλής καλή ώρα.

Το άγαλμα με την μάλλον εξιδανικευμένη άποψη για τα οπίσθια του ημίθεου, δεσπόζει στους "Κήπους του Ηρακλή" στο Κάστρο του Blair Atholl. Δεν ξέρω για τις καμπύλες του Ηρακλή, αλλά ο κήπος υπάρχει και περιδιαβαίνοντάς τον φανταζόμουν τις κυρίες του σπιτιού να βγαίνουν εκεί περίπατο όσο οι άντρες τους επιδίδονταν στο κυνήγι ελαφιού.

Τα ελάφια τα ξεπάστρευαν για πλάκα σε εκείνα τα μέρη, τις παλιές καλές εποχές. Και σήμερα τα ξεπαστρεύουν αλλά όχι με τόξα και τουφέκια. Αρκεί να τρέχει κανείς λίγο πάνω από 30 στην εθνική οδό και είναι πολύ πιθανό να πηδήξει ένα ελάφι από το διπλανό λιβάδι και να του έρθει πάνω στο παρμπρίζ. Ανά λίγα χιλιόμετρα υπάρχει και ένα ελάφι θύμα τροχαίου (καθώς και πέρδικες και πρόβατα). Δεν βάζω στοίχημα ότι αυτό ανησυχεί τους Σκωτσέζους. Πληροφορήθηκα μετέπειτα ότι το ίδιο συμβαίνει και στην Γερμανία και δεν θεωρείται πρόβλημα, γιατί όταν τα ελάφια βγαίνουν στους δρόμους σημαίνει πως υπάρχει υπερπληθυσμός και δεν είναι κακό να αραιώνουν σιγά σιγά.

Για να ξαναγυρίσουμε, πάντως στους νοικοκύρηδες του Blair Atholl, είχαν αραιώσει τόσο πολύ τον τότε πληθυσμό των ελαφιών ώστε εκτός απ' το να στολίζουν τους τοίχους με τα τρόπαια από το κυνήγι, τα αξιοποιούσαν και στην επιπλοποιία.

Ναι, αυτή είναι μια πολυθρόνα από κέρατα ελαφιού. Ακολουθεί και ασορτί πολυέλαιος.

Δεν αποκλείεται απόψεις σαν αυτές περί διακόσμησης να συνέβαλαν στην απόφαση του Λόρδου Charles Murray να εγκαταλείψει το πατρικό του, το Blair Atholl, με τους ωραίους κήπους και όλα τα καλά του κόσμου και να ξενιτευτεί στην τουρκοκρατούμενη Ελλάδα κατά την Ελληνική Επανάσταση. Το θέμα είναι ότι ο Τσαρλς ήρθε και άφησε τα κοκαλάκια του στην Γαστούνη το 1824 για να μπορούμε εμείς το 2008 να μην φοράμε ισλαμική μαντίλα και να μας επιτρέπεται να τριγυρνάμε στο πατρικό του και να τραβάμε παράνομα φωτογραφίες, έχοντας πληρώσει εισιτήριο 7 λίρες. Όποιος περάσει από τον Προφήτη Ηλία Γαστούνης (xkont, νομίζω εσύ είσαι πιο κοντά), ας ανάψει ένα κεράκι για το παλικάρι.

Οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους του σογιού, κείτονται σε ένα ωραίο νεκροταφείο, εκεί γύρω από το κάστρο. Αλλά δεν θα επεκταθώ τώρα σε αυτό. Τα σκωτσέζικα νεκροταφεία θα αποτελέσουν θέμα επόμενου ποστ.

Αυτό που δεν ρώτησα καθόλου όσο ήμουν εκεί ήταν αν έθαβαν τους νεκρούς με τα καλά τους, δηλαδή με το κιλτ. Δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία και που είναι ένα από τα ωραία άχρηστα πράγματα που μπορεί κανείς να μάθει από ένα τέτοιο ταξίδι είναι ότι κάθε οικογένεια, σόι ή clan όπως αποκαλούνται στα σκωτσέζικα (που δεν είναι αγγλικά, αλλά gaelic) είχε το δικό της καρουδάκι για τα υφάσματα, δηλαδή το δικό της tartan. Ο itelli μού χάρισε ένα βιβλίο που καταγράφει τουλάχιστον 400 ταρτάν και υποθέτω ότι αν το μελετήσω καλά θα βλέπω τύπο με κιλτ και θα μπορώ να τον εκπλήσσω αποκαλώντας τον με το επώνυμό του προτού μου συστηθεί : MacNicol, MacLean, MacDonald, MacAulay, MacLeod, MacKinnon και πάει λέγοντας πολύ macριά. Φοβάμαι, ωστόσο, ότι θα μου πάρει χρόνια μέχρι να αγγίξω τέτοια επίπεδα τελειότητας και μέχρι τότε η όρασή μου θα δείχνει όλα τα καρό σαν ολόιδια πουά.

Είτε το πιστεύετε είτε όχι, οι άντρες με τα κιλτ είχαν τρελό σουξέ στις κοπέλες της εποχής, όπως απεικονίζεται και σε μια γκραβούρα που εκτίθεται στο Μουσείο Πολέμου, από μια σκωτσέζικη εκστρατεία στην Γαλλία, όπου ο στρατιώτης παίζει pipe σε μια εκστασιασμένη γαλλιδούλα .

Κιλτ μπορεί κανείς να βρει και σήμερα παντού. Στο χωριό του itelli, το St Andews, υπήρχε ένα μαγαζί μόνο με κιλτ και στον δρόμο είδα άντρες να κυκλοφορούν φορώντας το χωρίς να είναι κάποια ειδική περίσταση.
Αυτό, πάντως, για το οποίο φημίζεται το St Andrews είναι το αρχαιότερο γήπεδο γκολφ στον κόσμο. Σε όλα τα lowlands οι γκόλφερς συντηρούν τα ακριβότερα ξενοδοχεία και αξιοποιούν το άφθονο γρασίδι. Προσωπικά δεν γνώρισα κανέναν τους αλλά θα έλεγα πως δεν είναι στο τάργκετ γκρουπ μου. Θα τους βαριόμουν φρικτά, τουλάχιστον μέχρι να φτάσω τα 50.

Για επίλογο άφησα μια μικρή γεύση εξοχής, από τους κήπους του Blair Atholl, όπου εκτρέφονται περιφραγμένοι ταύροι angus, από την περίφημη ράτσα των emo-αγελάδων, που είναι σήμα κατατεθέν της Σκωτίας και γίνονται και τα καλύτερα φιλέτα.


Η μικρή αντανάκλαση είχε δώσει ειδική παραγγελία να της αποδείξω ότι υπάρχουν. Ε, λοιπόν, υπάρχουν και έχουν και μεγάλα νεφρά.