Το νησί με τους καθρέφτες

Ήταν ο έρωτας τυφλός, κατάλαβε κι εκείνος λάθος

2009-11-28T16:17:00.017+02:00

Τα σύννεφα έμοιαζαν να ζυγίζουν δυο τόνους και ο κόσμος κυκλοφορούσε με τις ομπρέλες σε ετοιμότητα. Ήταν ο μόνος που περπατούσε στην πλατεία φορώντας γυαλιά ηλίου λες και είχε βγει από τον Άδη και φοβόταν μην τον τυφλώσει το δείγμα φωτός που διαπερνούσε τον ουρανό. Στην είσοδο του καταστήματος οπτικών έπεσε πάνω σε μια οικογένεια που έβγαινε. Κόντεψε να ποδοπατήσει το καρότσι με το μωρό τους. "Στραβωμάρα. Τα γυαλιά ηλίου σε μάραναν!". Η πωλήτρια ήταν, ευτυχώς, υποψιασμένη και τον εντόπισε πρώτη.
"Κάθισα πάνω στα γυαλιά μου. Θα χρειαστώ καινούργια".
"Συμβαίνει σε πολύ κόσμο. Δεν είχατε εφεδρικά;"
"Μόνο τα ηλίου. Δεν φαίνεται;"
Της έδωσε τα σπασμένα, πήραν μέτρα για τα καινούργια.
"Πόσο σύντομα μπορώ να τα έχω;"
"Κανονικά σε τρεις μέρες αλλά ελάτε αύριο, κάτι θα έχουμε κάνει".
...
Αύριο. Δεν είχε χρόνο μέχρι αύριο. Το ραντεβού ήταν για απόψε. Θα έδειχνε ψώνιο αν εμφανιζόταν με τα γυαλιά ηλίου.
Αποφάσισε να πάει χωρίς.

Ωραία. Άντε τώρα να την εντοπίσει. Όλο το μπαρ έμοιαζε να είναι γεμάτο με καστανομάλλες στο ύψος και στο σουλούπι της. Δεν είχε και το κινητό της. Πήγε και στάθηκε στο ίδιο σημείο όπου ήταν και την προηγούμενη εβδομάδα. Παρήγγειλε την ίδια μπύρα μπας και γίνει πιο αναγνωρίσιμος.
Είχε περάσει καμιά ώρα όταν ήρθε και του μίλησε πρώτη. "Καλησπέρα. Είπα να μην κοιταζόμαστε μόνο από την άλλη άκρη του μπαρ και νά 'μαι".
"Καλά έκανες. Σε περίμενα. Ξέρεις, έσπασαν τα γυαλιά μου το πρωί και δεν πρόλαβα να πάρω καινούργια. Από απόσταση έχω ένα μικρό προβλημα όρασης".
"Ατυχία. Τώρα, εδώ, με βλέπεις, πάντως, έτσι δεν είναι;"
"Ε, βέβαια. Λίγο θαμπά, αλλά ΟΚ".
Συστήθηκαν. Την προηγούμενη φορά είχαν ανταλλάξει μόνο βλέμματα από απέναντι παρέες κι είχαν με νοήματα δώσει ραντεβού "εδώ, σε μια βδομάδα".

Την επομένη πήγε και πήρε τα καινούργια γυαλιά. Το βράδυ είχαν κανονίσει να πάνε σινεμά. Αγόρασε τα εισιτήρια και την περίμενε στην είσοδο. Την είδε να έρχεται. Επιτέλους την ξανάβλεπε καθαρά, όπως το πρώτο βράδυ στο μπαρ. Της χαμογέλασε. Την είδε να τον κοιτάει αγριεμένη. Πήγε να της μιλήσει. Την είδε να τον προσπεράνει. 'Ηταν με παρέα. Αγόρασαν άλλα εισιτήρια και μπήκαν μέσα. Ένιωσε πολύ μαλάκας.
Σκεφτόταν ακόμα αν πρέπει να σκίσει τα εισιτήρια και να φύγει ή να μπει και να ζητήσει εξηγήσεις, όταν κάποιος τον έπιασε απ' το μπράτσο.
"Άργησα λίγο, ε; Δεν έβρισκα να παρκάρω. Πάμε μέσα;"
Είχε τη φωνή της. Αλλά μόνο αυτήν.

Ηθικό δίδαγμα του ποστ: Αφήστε τις ντροπές και μιλήστε του/της από το πρώτο βράδυ. Το δεύτερο μπορεί να είναι αργά.

Τι είναι αυτό;

2008-12-13T15:25:00.000+02:00

@cpil

Don't worry, be happy

2008-09-25T10:37:00.001+02:00

-Ψυχραιμία. Όταν η ζωή κλείνει ένα παράθυρο, ανοίγει ένα άλλο.
-Ναι, μάλλον για να πηδήξεις.

Wall-E και ξερό ψωμί

2008-09-16T22:43:00.010+02:00

The world sucks. Φαντάζομαι ότι επ' αυτού δεν υπάρχουν σοβαρές ενστάσεις. Τις τελευταίες μέρες είχα το προνόμιο να μάθω από πρώτο χέρι πόσο πολύ ισχύει η συγκεκριμένη φράση. Κι αν αυτό το μπλογκ δεν αρκούνταν σε μάλλον ανώδυνες αντανακλάσεις, θα είχε ένα πολύ πιασάρικο θέμα για ποστ.
Αντ΄ αυτού θα σας πω για τον Wall-E, που απέμεινε 700 χρόνια μετά την εγκατάλειψη του πλανήτη από τους ανθρώπους να καθαρίζει τα σκουπίδια τους. Ελπίζω να εκτιμάτε τις υψηλές διασυνδέσεις του νησιού ετούτου με το κατεστημένο του τόπου, χάρη στις οποίες εξασφαλίσαμε είσοδο σε μια avant premiere κι έτσι σας έχουμε αποκλειστική σπαρταριστή πληροφόρηση και μπόλικα spoiler.
Ο Wall-E, λοιπόν, έχει αναλάβει να βάλει σε τάξη στον επίγειο σκουπιδότοπο που άφησε πίσω του το ανθρώπινο είδος όταν μετοίκησε από τον τοξικό πλανήτη σε άλλο σημείο του σύμπαντος με το κρουαζιεροδιαστημόπλοιο Axiom. Οι συνάδελφοί του κοιτάνε ήδη τα ραδίκια ανάποδα αλλά εκείνος συνεχίζει επαναφορτιζόμενος κάθε πρωί από τον ήλιο .Στο μεταξύ, στον Axiom, οι άνθρωποι έχουν μεταλλαχθεί σε ολοστρόγγυλα όντα που έχουν ξεχάσει να περπατούν αλλά καταναλώνουν, καταναλώνουν και καταναλώνουν. Αρκεί να σας πω ότι αν η ντετέκτιβ Μπόουνς χρειαζόταν να ασχοληθεί με ένα πτώμα στο Axiom, δεν θα έβρισκε κόκκαλα να εξετάσει.
Δεν θα έλεγα ότι όλα αυτά είναι σκέτη επιστημονική φαντασία. Το ενδεχόμενο να οδεύουμε προς τα εκεί το βρίσκω εξίσου βάσιμο με τις φήμες (ή μήπως είναι ειδήσεις που έχω χάσει;) ότι η ταινία χρηματοδοτήθηκε α) από τον Al Gore επειδή το στόρι βολεύει πάρα πολύ το περιβαλλοντικό λόμπι ή/και β) από τον Steve Jobs επειδή η Eve μοιάζει να έχει βγει από τα εργοστάσια της Macintosh.
Ωραία τύπισσα η Eve. Από εκείνες που οπλοφορούν από το πρώτο ραντεβού, που γενικά δεν μπορούν αν διακρίνουν αν ο άντρας πάει να τους πιάσει το χέρι ή να τις αφοπλίσει αλλά που ευτυχώς την κατάλληλη στιγμή κάτι παθαίνουν και αφήνονται στα χέρια του για να τις σώσει. Κι εγώ έτσι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω.
Για χάρης της Eve, ο Wall-E θα φτάσει μέχρι το κρουαζιεροδιαστημόπλοιο. Δεν θα πω πολλά για το πώς και τι. Θα σας πω μία μόνο λεπτομέρεια, αυτή που θα συναρπάσει τους θαμώνες αυτού του μπλογκ: το κρουαζιεροδιαστημόπλοιο διαθέτει και θεραπευτήριο για απροσάρμοστα ρομπότ. Κοινώς, φρενοκομείο.
Η εξέγερση των τρελών θα φέρει την επανάσταση και θα συμβάλει στην σεναριακή λύτρωση, αφού αποκαλυφθεί ότι το κεντρικό συστήματα υπολογιστών του Axiom έχει επιβάλει πραξικόπημα προσπαθώντας να αποτρέψει την επιστροφή των ανθρώπων στην Γη. Home sweet home! Δεν πα νά 'ναι μια παλιοχωματερή, ένα σίχαμα, μια γκρίζα αηδία, ο πλανήτης Γη ξανακατοικείται από τους μαλθακούς ανθρώπους που πατάνε στα πόδια τους και... θα δείτε τι κάνουν.
Όσο για τον Wall-E, στο τελικό στάδιο της περιπέτειάς του δοκιμάζει από πρώτο χέρι την άλλη αγαπημένη έννοια των οικολόγων (κομποστοποίηση) μέχρι να αφεθεί στα χέρια του έρωτα, δηλαδή της Eve, η οποία -κι αυτό είναι ένα μήνυμα στους σνομπ Macάδες- δεν κοιτά τα τεχνικά χαρακτηριστικά αλλά τα εσωτερικά του χαρίσματα, ανταποκρίνεται στον έρωτά του και τον κάνει από βάτραχο πρίγκιπα.
Enjoy!

.
.
Υ.Γ. Κατά τα λοιπά, καληνύχτα και καλή τύχη.

Have compassion, I am busy

2008-09-16T08:41:00.003+02:00

Νοσταλγία

2008-08-29T14:00:00.001+02:00

Κουφονήσια. Περσινές διακοπές.

Μερικές φορές είμαι πολύ αναβλητική.

Μετά την βροχή

2008-08-25T01:05:00.004+03:00

Έκλειψη σελήνης

2008-08-25T00:08:00.009+03:00

Τελικά δεν χρειαζόταν ειδικό εξάρτημα για φωτογράφηση από το τηλεσκόπιο. Όσες φορές το δοκίμασα μόνο προβλήματα δημιουργούσε. Είναι απλό: κρατάς τον φακό της κάμερας κολλητά στον φακό του τηλεσκοπίου και βγαίνουν όλα μια χαρά.

Η έκλειψη της 16ης Αυγούστου έγινε αργά αργά και η έκλυση της ενέργειας από το πλανητικό γεγονός συνοδεύτηκε από άγριο τσακωμό γειτόνων στο εξωτικό Πόρτο Ράφτη, που άρχισαν να βρίζονται για μια θέση πάρκινγκ αλλά σύντομα πρόσθεσαν στην ατζέντα του καυγά και μια πρόσφατη διαρροή νερού από το σπίτι του ενός που για κάποιο λόγο ενόχλησε τον άλλο.

Μέχρι να ξαναβγεί το φεγγάρι από την σκιά της γης, τα πάθη είχαν εκτονωθεί.

Ήλιε Ήλιε, είσαι εδώ;

2008-08-02T00:53:00.010+03:00

Ευγενής φιλοδοξία αυτού του μπλογκ, αφότου αποκτήσαμε ένα τηλεσκόπιο αγορασμένο από το Πλανητάριο, ήταν να γεμίσει σύντομα με θριαμβευτικές παρατηρήσεις από τον έναστρο ουρανό. Ο ενθουσιασμός που ακολούθησε την πρώτη φορά που η Σελήνη και ο Κρόνος ξετρύπωσαν μια ανθρώπινη ώρα (πριν τις 2.00, δηλαδή) στο κομμάτι του ουρανού που δεν μας κρύβουν οι γειτονικές πολυκατοικίες, και τα είδαμε με τους κρατήρες και τους δακτύλιους τόσο κοντά σα να στέκονταν λίγα τετράγωνα παραδίπλα, οδήγησε στην αγορά επιπλέον εξαρτήματος που προσαρμόζεται στο τηλεσκόπιο για να φωτογραφίζει κανείς τις επιτυχίες του και να τις δείχνει π.χ. στους διαδικτυακούς του φίλους. Ε, μετά εγώ έπιασα να διαβάζω και Το Χρονικό του Χρόνου -που περίμενε χρόνια στην βιβλιοθήκη λόγω δέους- και να ρίχνω κλεφτές ματιές σε αστρονομικά sites.
Σύντομα συνειδητοποίησα ότι κάτι λάθος κάνω με την σύνδεση του εξαρτήματος, τον δε Κρόνο μην τον ξαναείδατε κι όσο για τον Στήβεν και τους άλλους, ωραία τα λένε αλλά εγώ δεν προλαβαίνω να πάω παρακάτω. Κι έτσι η φιλοδοξίες μετατέθηκαν για τις νύχτες των διακοπών σε εδάφη πιο αραιοκατοικημένα και λιγότερο φωταγωγημένα από τα παρόντα.
Μεσολάβησε, όμως, αυτή η έκλειψη Ηλίου σήμερα, που έκανε εκείνο το μαγικό δαχτυλίδι -από ιονισμένη ύλη, όπως άκουσα να λένε στις ειδήσεις- και είπα να σπάσω την αναμονή. Ανάλυση δεν θα κάνω, αφενός γιατί νυστάζω, αφετέρου γιατί με πολιορκεί ένα κουνούπι. Θα κάνω τόπο στην NASA, που είναι κομματάκι πιο οργανωμένη από μένα σε αυτά τα θέματα.

Όσο για μένα, αυτό τον καιρό χρειάζομαι έναν Ήλιο ολόκληρο, που να μην τον κρύβουν ούτε οι σκιές άλλων πλανητών ούτε τα στόρια στα παράθυρα του γραφείου. Κι αυτή είναι μια καλή ευκαιρία για να αναγγείλω την απουσία μου για λίγες μέρες.

Τύφλα νά 'χει η Αλέξις Κόλμπι

2008-07-29T14:55:00.003+03:00

Αυτό είναι το τρέιλερ του "House of Sadam" που αύριο θα αρχίσει να προβάλεται από το BBC.

Μα, πάει το εκρού πάνω στο λευκό;

2008-07-26T14:23:00.006+03:00

Δεν φημίζομαι για την κοινωνικότητά μου στο διαδίκτυο (ή αλλού).
Ένιωσα, όμως, την ανάγκη να διαφημίσω αυτόν τον διαγωνισμό.
Μόνο και μόνο για το σεμεδάκι.

Αρσενικό και παλιά Σκωτία

2008-07-21T22:16:00.034+03:00

Ειδικό ποστ για τα αρσενικά της Σκωτίας δεν προβλεπόταν. Αλλά αφού εκδηλώθηκε σχετικό ενδιαφέρον δεν θα σας στερήσω την χαρά μιας φωτογραφικής προσέγγισης, διανθισμένης με σχετικούς ή άσχετους συνειρμούς.

Τα κορίτσια της παρέας δεν θα διαφωνήσουν, φαντάζομαι, με την απλουστευτική αρχή πως μερικοί από τους πιο ενδιαφέροντες άντρες είναι απλοί μύθοι ή είναι απλά νεκροί. Αυτό δεν το είχα σκεφτεί κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Αλλά, να, τώρα που ξεδιαλέγω, ανάμεσα σε εκατοντάδες φωτογραφίες, τους άντρες για τους οποίους μπορώ να μιλήσω (εξαιρώντας φυσικά τον οικοδεσπότη μου εκεί, αφενός επειδή οφείλω να προστατεύσω τα προσωπικά του δεδομένα αφετέρου επειδή δεν εντάσσεται σε κατηγορίες), καταλήγω σε φωτογραφίες αντρών μυθικών ή πεθαμένων.

Ο William Wallace, για παράδειγμα, είναι μια μορφή που περίμενα να συναντήσω στα κάστρα και στις ιστορίες της Σκωτίας. Συμπεραίνω, όμως, ότι ο καλλιτέχνης που σμίλεψε το άγαλμά του στην κεντρική πύλη του κάστρου του Εδιμβούργου καθώς και ο Μελ Γκίμπσον, πρέπει να είχαν μια μάλλον ρομαντική άποψη για την εμφάνιση του μακαρίτη του William, αν κρίνω από τις γκραβούρες της εποχής.
Το ίδιο σίγουρα ίσχυσε και για τους καλλιτέχνες που έχουν στήσει αμέτρητα μνημεία του λεβέντη Robert the Bruce (θυμάστε τον τύπο στο Braveheart που είχε τον λεπρό πατέρα; Ε, αυτός ήταν) λες και είναι ο θεός της Σκωτίας, επειδή ήταν ο πρώτος της βασιλιάς μετά τον πόλεμο της ανεξαρτησίας από τους Άγγλους. Τον βλέπεις σε πίνακες και μνημεία και αρχίζεις να δοξάζεις τα σκωτσέζικα γονίδια και μετά πας στην wikipedia και αναθεωρείς.

Άλλες εποχές, θα μου πείτε. Και θα συμφωνήσω, δεδομένου ότι τα παλικάρια του Braveheart έζησαν και δοξάστηκαν περίπου το 1300 μ.Χ. και τότε άμα σου χαρίζανε άλογο ή άντρα δεν κοίταζες τα δόντια του. Πόσο μάλλον αν ξεπάστρευε και δυο τρεις Άγγλους με μια τσεκουριά.
Για τους αιώνες που ακολούθησαν δεν αποκόμισα σαφή εικόνα περί του ιδεώδους άντρα, δεδομένου ότι οι περισσότεροι επιτυχημένοι άντρες απεικονίζονται γενικά ζωσμένοι με πανοπλίες και μπόλικο μυστήριο.

Το να φορέσεις πανοπλία φαντάζομαι ότι δεν ήταν εύκολο πράγμα. Το περιγράφει και ο Ίταλο Καλβίνο στον "Διχοτομημένο Ιπποκόμη" αν θυμάμαι καλά, όπου ο ήρωας φοράει την πανοπλία του και αυτή δεν ξαναβγαίνει για χρόνια. Εκεί, βέβαια, συμβαίνει για μεταφορικούς λόγους αλλά μπορώ να φανταστώ και κάποιους που πραγματικά θα έμεναν εκεί μέσα εγκλωβισμένοι εσαεί αν δεν βρισκόταν κανένας υπηρέτης να τους ξεζώσει. Αυτό για το οποίο μπορώ πλέον να εγγυηθώ προσωπικά είναι ότι πρέπει να ήταν υπεράνθρωποι όσοι φορούσαν εκείνους τους φοβερούς μεταλλικούς χιτώνες (που τώρα δεν θυμάμαι πώς λέγονται αλλά δείτε ένα αυθεντικό δείγμα παρακάτω).

Όταν δοκίμασα να ανασηκώσω μόνο την άκρη από το μανίκι ενός από αυτούς, που υπήρχε στο Μουσείο Πολέμου του κάστρου του Εδιμβούργου, κόντεψα να σπάσω το χέρι μου. Ένας φίλος -που τον θεωρώ αξιόπιστη πηγή γιατί είναι πορωμένος με τους μεσαιωνικούς ιππότες- μου εξήγησε ότι για να φορέσει ένας ιππότης τον χιτώνα, πρώτα ανέβαινε στο άλογο και μετά του τον φορούσαν με μηχάνημα-γερανό. Αν, δε, έπεφτε με αυτόν από το άλογο, απλώς δεν ξανανέβαινε. Και πάλι δεν μπορώ να διανοηθώ ότι υπήρχαν τόσο δυνατές γενιές ανθρώπων μερικούς αιώνες πιο πριν. Μετά από αυτό, είμαι έτοιμη να πιστέψω ότι και ο Σούπερμαν υπήρξε.
Λογικό είναι με τέτοιους προγόνους, οι Σκωτσέζοι να τρέφουν ιδιαίτερη αδυναμία σε υπερήρωες της ελληνικής μυθολογίας. Όπως ο Ηρακλής καλή ώρα.

Το άγαλμα με την μάλλον εξιδανικευμένη άποψη για τα οπίσθια του ημίθεου, δεσπόζει στους "Κήπους του Ηρακλή" στο Κάστρο του Blair Atholl. Δεν ξέρω για τις καμπύλες του Ηρακλή, αλλά ο κήπος υπάρχει και περιδιαβαίνοντάς τον φανταζόμουν τις κυρίες του σπιτιού να βγαίνουν εκεί περίπατο όσο οι άντρες τους επιδίδονταν στο κυνήγι ελαφιού.

Τα ελάφια τα ξεπάστρευαν για πλάκα σε εκείνα τα μέρη, τις παλιές καλές εποχές. Και σήμερα τα ξεπαστρεύουν αλλά όχι με τόξα και τουφέκια. Αρκεί να τρέχει κανείς λίγο πάνω από 30 στην εθνική οδό και είναι πολύ πιθανό να πηδήξει ένα ελάφι από το διπλανό λιβάδι και να του έρθει πάνω στο παρμπρίζ. Ανά λίγα χιλιόμετρα υπάρχει και ένα ελάφι θύμα τροχαίου (καθώς και πέρδικες και πρόβατα). Δεν βάζω στοίχημα ότι αυτό ανησυχεί τους Σκωτσέζους. Πληροφορήθηκα μετέπειτα ότι το ίδιο συμβαίνει και στην Γερμανία και δεν θεωρείται πρόβλημα, γιατί όταν τα ελάφια βγαίνουν στους δρόμους σημαίνει πως υπάρχει υπερπληθυσμός και δεν είναι κακό να αραιώνουν σιγά σιγά.

Για να ξαναγυρίσουμε, πάντως στους νοικοκύρηδες του Blair Atholl, είχαν αραιώσει τόσο πολύ τον τότε πληθυσμό των ελαφιών ώστε εκτός απ' το να στολίζουν τους τοίχους με τα τρόπαια από το κυνήγι, τα αξιοποιούσαν και στην επιπλοποιία.

Ναι, αυτή είναι μια πολυθρόνα από κέρατα ελαφιού. Ακολουθεί και ασορτί πολυέλαιος.

Δεν αποκλείεται απόψεις σαν αυτές περί διακόσμησης να συνέβαλαν στην απόφαση του Λόρδου Charles Murray να εγκαταλείψει το πατρικό του, το Blair Atholl, με τους ωραίους κήπους και όλα τα καλά του κόσμου και να ξενιτευτεί στην τουρκοκρατούμενη Ελλάδα κατά την Ελληνική Επανάσταση. Το θέμα είναι ότι ο Τσαρλς ήρθε και άφησε τα κοκαλάκια του στην Γαστούνη το 1824 για να μπορούμε εμείς το 2008 να μην φοράμε ισλαμική μαντίλα και να μας επιτρέπεται να τριγυρνάμε στο πατρικό του και να τραβάμε παράνομα φωτογραφίες, έχοντας πληρώσει εισιτήριο 7 λίρες. Όποιος περάσει από τον Προφήτη Ηλία Γαστούνης (xkont, νομίζω εσύ είσαι πιο κοντά), ας ανάψει ένα κεράκι για το παλικάρι.

Οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους του σογιού, κείτονται σε ένα ωραίο νεκροταφείο, εκεί γύρω από το κάστρο. Αλλά δεν θα επεκταθώ τώρα σε αυτό. Τα σκωτσέζικα νεκροταφεία θα αποτελέσουν θέμα επόμενου ποστ.

Αυτό που δεν ρώτησα καθόλου όσο ήμουν εκεί ήταν αν έθαβαν τους νεκρούς με τα καλά τους, δηλαδή με το κιλτ. Δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία και που είναι ένα από τα ωραία άχρηστα πράγματα που μπορεί κανείς να μάθει από ένα τέτοιο ταξίδι είναι ότι κάθε οικογένεια, σόι ή clan όπως αποκαλούνται στα σκωτσέζικα (που δεν είναι αγγλικά, αλλά gaelic) είχε το δικό της καρουδάκι για τα υφάσματα, δηλαδή το δικό της tartan. Ο itelli μού χάρισε ένα βιβλίο που καταγράφει τουλάχιστον 400 ταρτάν και υποθέτω ότι αν το μελετήσω καλά θα βλέπω τύπο με κιλτ και θα μπορώ να τον εκπλήσσω αποκαλώντας τον με το επώνυμό του προτού μου συστηθεί : MacNicol, MacLean, MacDonald, MacAulay, MacLeod, MacKinnon και πάει λέγοντας πολύ macριά. Φοβάμαι, ωστόσο, ότι θα μου πάρει χρόνια μέχρι να αγγίξω τέτοια επίπεδα τελειότητας και μέχρι τότε η όρασή μου θα δείχνει όλα τα καρό σαν ολόιδια πουά.

Είτε το πιστεύετε είτε όχι, οι άντρες με τα κιλτ είχαν τρελό σουξέ στις κοπέλες της εποχής, όπως απεικονίζεται και σε μια γκραβούρα που εκτίθεται στο Μουσείο Πολέμου, από μια σκωτσέζικη εκστρατεία στην Γαλλία, όπου ο στρατιώτης παίζει pipe σε μια εκστασιασμένη γαλλιδούλα .

Κιλτ μπορεί κανείς να βρει και σήμερα παντού. Στο χωριό του itelli, το St Andews, υπήρχε ένα μαγαζί μόνο με κιλτ και στον δρόμο είδα άντρες να κυκλοφορούν φορώντας το χωρίς να είναι κάποια ειδική περίσταση.
Αυτό, πάντως, για το οποίο φημίζεται το St Andrews είναι το αρχαιότερο γήπεδο γκολφ στον κόσμο. Σε όλα τα lowlands οι γκόλφερς συντηρούν τα ακριβότερα ξενοδοχεία και αξιοποιούν το άφθονο γρασίδι. Προσωπικά δεν γνώρισα κανέναν τους αλλά θα έλεγα πως δεν είναι στο τάργκετ γκρουπ μου. Θα τους βαριόμουν φρικτά, τουλάχιστον μέχρι να φτάσω τα 50.

Για επίλογο άφησα μια μικρή γεύση εξοχής, από τους κήπους του Blair Atholl, όπου εκτρέφονται περιφραγμένοι ταύροι angus, από την περίφημη ράτσα των emo-αγελάδων, που είναι σήμα κατατεθέν της Σκωτίας και γίνονται και τα καλύτερα φιλέτα.

Η μικρή αντανάκλαση είχε δώσει ειδική παραγγελία να της αποδείξω ότι υπάρχουν. Ε, λοιπόν, υπάρχουν και έχουν και μεγάλα νεφρά.

Ο Ιούλιος και η Αθήνα

2008-07-16T00:23:00.004+03:00

Στην πόλη με τους γεμάτους δρόμους τη μέρα και τις θροϊζουσες κουρτίνες τη νύχτα, ζεις κι εσύ. Ξυπνάς, όπως και οι υπόλοιποι, λίγο ζαλισμένος. Αφήνεις την βουή να σε τραβάει προς τα εκεί που ορίζει κάθε φορά κάτι απροσδιόριστο. Λες ότι αύριο μπορεί να είναι λίγο καλύτερα. Και μετά επιστρέφεις σπίτι και γυρίζεις το κλειδί στην πόρτα όσες φορές πρέπει: Μία, αν είναι να ξανακατέβεις αργότερα για τα σκουπίδια. Τέσσερις, αν έχεις τελειώσει τα πάρε δώσε του εικοσιτετραώρου με τον έξω κόσμο. Κλειδώνεις και παίρνεις θέση στην δική σου πλευρά του τοίχου.

Το εξηγούσαν και τα βιβλία της φυσικής στο σχολείο, ότι μπορείς να πάρεις ένα ποτήρι και να το κολλήσεις ανάμεσα στο αυτί σου και στον τοίχο για να ακούσεις τι γίνεται στην άλλη πλευρά του. Κι όπως τότε άκουγες την μαμά δίπλα να πλένει τα πιάτα κι ήταν σαν νά 'τρεχε η βρύση μέσα από τα τούβλα, έτσι και τώρα είναι σαν να χτυπάει το δικό σου τηλέφωνο πάνω στο κομοδίνο. Έτσι τώρα ξέρεις πόσο συχνά τα παιδιά του γείτονα θυμούνταν να τηλεφωνήσουν για να δουν τι κάνει, για πόσες μέρες έρχεται επίσκεψη η αδερφή της διπλανής κοπέλας από την επαρχία, πότε τα μικρά από κάτω κλείνουν την τηλεόραση και πάνε για ύπνο. Κάπως έτσι μέχρι το επόμενο πρωί. Κάπως έτσι μέχρι το επόμενο καλοκαίρι.

Το καλοκαίρι τον γείτονα τον παίρνουν τα παιδιά του στο εξοχικό, η διπλανή κοπέλα γυρίζει για λίγο στην επαρχία, τα μικρά από κάτω χάνονταν σε κατασκηνώσεις και σε παραθεριστικά δωμάτια με άλλες τηλεοράσεις. Το καλοκαίρι οι τοίχοι σιωπούν. Δεν χρειάζεσαι ποτήρι, όπως έλεγαν τα βιβλία της φυσικής, για να το καταλάβεις. Μπορείς να ρίξεις μια ματιά στα απέναντι μπαλκόνια και στον δρόμο, να μετρήσεις ρολλά κατεβασμένα, τέντες στερεωμένες για τον αέρα, άδειες θέσεις πάρκινγκ, διαφημιστικά φυλλάδια να περισσεύουν από τις σχισμές των ταχυδρομικών κουτιών. Κι όλα αυτά τα αεροπλάνα που περνούν βιαστικά, σιωπηλά και φωτισμένα στον νυχτερινό ουρανό φαίνονταν σαν να κουβαλούν κάπου αλλού τους δικούς σου γείτονες. Κάπως έτσι μέχρι να έρθει κι ο Αύγουστος. Κάπως έτσι μέχρι να φύγει κι αυτός.

Τον Σκωτσέζο κι αν τον λιάζεις, τον ήλιο σου χαλάς

2008-07-12T09:21:00.007+03:00

Ο πρώτος εξυπνακίστικος τίτλος που βρήκα γι' αυτό το ποστ, έχει και μια δόση αλήθειας. Στην Σκωτία ο ήλιος παίζει κρυφτούλι με τα σύννεφα με την ίδια συχνότητα που στην Ελλάδα αποκαλύπτεται κι ένα νέο πολιτικό ή οικονομικό σκάνδαλο: περίπου κάθε 20 δευτερόλεπτα.

Τώρα πια που είμαι πίσω και πίνω τον καφέ μου σε κούπες με τον Robert the Bruce, την Mary of Scots και άλλες ένδοξες προσωπικότητες που κοσμούν τους τοίχους των κάστρων και των μουσείων που επισκέφθηκα, τώρα που οι υπολογιστές στην δουλειά και στο σπίτι έχουν wallpapers τις "σιχαμένες πρασινάδες" που λέει και η sorolop, και τώρα που δεν έχω τον itelli να με ξεναγεί στα highlands και στα lowlands, μπορώ να παραδεχτώ ότι όλα αυτά μου λείπουν.

Δεν θα αρχίσω μιλώντας για τοπία. Ένα από τα πιο απελευθερωτικά πράγματα που προσφέρουν τα ταξίδια είναι οι άχρηστες πληροφορίες που μας αποκρύπτει η καθημερινότητα και η προσκόλησή μας σε έναν τόπο. Πληροφορίες όπως το τι σημαίνει οφσάιντ (κάτι που δεν είχαν καταφέρει να με μάθουν ένας πρώην σύζυγος και διάφοροι πρώην άλλων ιδιότητων, με τους οποίους είχα παρακολουθήσει πριν από το Euro 2008 πολλά Μουντιάλ, Κύπελλα και λοιπές διοργανώσης αυξημένης τεστοστερόνης), το γεγονός ότι ροχαλίζω (κάτι που δεν επιβεβαιώνεται εκτός Σκωτίας), το γεγονός ότι κάθε τέσσερα 24ωρα διαρκούς συνύπαρξης με κάποιον κατά κανόνα τσακώνεστε (αν ο κάποιος είναι σύζυγος ο αντίστοιχος ρυθμός είναι ανά ένα 24ωρο), το ότι το σκωτσέζικο ντους λέγεται έτσι επειδή οι σκωτσέζικοι νηπτήρες έχουν ακόμα και σήμερα από μία βρύση με κρύο και μία με ζεστό νερό και πρέπει να γεμίζεις μισή χούφτα με το καθένα για να αποφύγεις κρυοπαγήματα και εγκαύματα, το ότι οι πολυταξιδεμένοι λένε ότι ο ουρανός είναι πιο χαμηλά κοντά στους πόλους της Γης ακριβολογούν κ.α.

Εξίσου απελευθερωτική, ή έστω απενοχοποιητική, είναι και η διαπίστωση ότι ακόμη και οι άνθρωποι που ζουν σε ένα μέρος με τόσο πράσινο, λιμνούλες, κάστρα και προβατάκια να βόσκουν ολούθε, καταντούν να βλέπουν δεκάδες ανούσια ριάλιτι, πολλά από τα οποία η τηλεοπτική παγκοσμιοποίηση θα φέρει σύντομα κι εδώ.

Σε ένα από αυτά τα ριάλιτι, με θέμα πώς να κάνετε το παιδί σας να τρώει σωστά, χάζευα κάποιο βράδυ την περίπτωση ενός τρίχρονου που το κλείσανε εσωτερικό σε ειδικό σχολείο και το εκπαίδευαν να δοκιμάζει πατάτες και λουκάνικα γιατί μέχρι τότε έπινε μόνο γάλα με μπιμπερό. Όπως αποδείχτηκε δεν έφταιγε το παιδί αλλά η πολύ χοντρή μαμά του που μπροστά στην άρνησή του όταν πρωτοδοκίμασε φαγητό, το ξαναγύρισε στα μπιμπερό.

Για τα λουκάνικα στο παιδικό μενού μεγάλη κουβέντα δεν λέω, γιατί έναν χρόνο αφότου χλευάζαμε εδώ μέσα την πιθανότητα να δοκιμάσουμε haggis, αποδείχτηκε ότι μου άρεσαν πολύ. Δυστυχώς, αυτά που έφερα στην πατρίδα κρυμένα στην βαλίτσα -με κίνδυνο να τα περάσουν σε κανέναν έλεγχο για βόμβες διασποράς αφθώδους πυρετού- τα έψησα χάλια.

Ουίσκι όχι μόνο δεν έφερα (έφερα μόνο μέλι με ουίσκι) αλλά ούτε καν δοκίμασα. Το αποστακτήριο του Talisker που είπαμε να επισκεφτούμε όταν ήμασταν στο νησί Skye, ήταν κλειστό γιατί εκεί είχε να βρέξει 8-9 εβδομάδες και οι πηγές είχαν στερέψει, φαινόμενο πρωτοφανές για το νησί.

Πρέπει να διευκρινίσω ότι όταν εκεί λένε "να βρέξει" εννοούν να ρίξει παπάδες. Γιατί το πίρι-πίρι ή "shower" όπως το αποκαλούν στα δελτία καιρού, είναι μια από τρεις πιθανές εναλλαγές του καιρού ανά δίλεπτο. Να, για παράδειγμα η παραπάνω φωτογραφία είναι στο Skye την ένατη εβδομάδα ανομβρίας.

Όσο για το Talisker, το βρήκα στον Βασιλόπουλο με κάπου 34 ευρώ. Pas mal. Τα καλύτερα ουσίσκι τους, πάντως, έμαθα ότι δεν τα εξάγουν.
.

Για να πάει κανείς στο Skye μπορεί να περάσει από μια γέφυρα χωρίς διόδια (οι Σκωτσέζοι πέτυχαν πρόσφατα την κατάργηση των διοδίων από όλες τους τις γέφυρες, όπως με πληροφόρησε ο itelli) ή από ένα μικρό φέρι. Η διαδρομή πριν και μετά το φέρι ήταν από τις πιο όμορφες του ταξιδιού και -υπακούοντας στον νόμο του Μέρφι- ήρθε ακριβώς μόλις είχε τελειώσει η μπαταρία της φωτογραφικής μηχανής. Οι συγκεκριμένες φωτογραφίες είναι με το κινητό.

Όποιος ενδιαφέρεται έχει την δυνατότητα και να παντρευτεί επάνω στο φέρι. Οι υπόλοιποι μπορούν να αρκεστούν σε αυτοκόλλητα αναμνηστικά της διαδρομής. Εμείς πήραμε τα αυτοκόλλητα.
..

Στο Skye η Ιρλανδέζα σπιτονοικοκυρά του B&B στο Torrin όπου μείναμε, δοκίμασε την υπομονή του μικρού itelli, με την εμμονή της στην ακριβή τήρηση των ωραρίων, με αποκορύφωμα την πεντάλεπτη καθυστέρηση προσεύλευσης στο πρωινό που παραλίγο να την αναγκάσει να κάνει έφοδο στο δωμάτιο.

Δεν είναι μια κακή κυρία, πάντως, αν κρίνω από το γεγονός ότι η αγαπημένη της χαλάρωση είναι να χαζεύει τα πουλάκια στην ταϊστρα της αυλής της. Και θα έλεγα ότι είναι μια συνετή ενασχόληση για ένα μέρος όπου δεν πιάνουν ούτε γι' αστείο τα κινητά και η οποία προσφέρεται κυρίως για εφαλτήριο ορειβατών και φυσιολατρών.
Γενικά το Skye ενδείκνυται για επισκέπτες με cool διαθέσεις, μιας και η τοπική καθολική κοινότητα δεν σηκώνει πολλά πολλά. Υποχρεώνει και την τελευταία παμπ να κλείνει μέχρι τις 11.30 ώστε να μπορούν όλοι να πηγαίνουν το πρωί στην εκκλησία.

Κάπου εκεί στις ερημιές των καλών χριστιανών, ανάμεσα σε προβατάκια και αγελάδες, δοκίμασα κι εγώ να οδηγήσω βρετανικό αυτοκίνητο με το τιμόνι ανάποδα και στην αριστερή λωρίδα. Δεν θα το ξανακάνω, κάτι που σημαίνει ότι αν ξαναπάω εκδρομές στην Μεγάλη Βρετανία θα πρέπει να ξαναπάρω έναν ντόπιο σωφέρ.

του μπι κοντίνιουντ, με κάστρα και περισσότερες πρασινάδες...

Στην Πάρνηθα με το Οικολόγιο

2008-06-29T14:42:00.013+03:00

Ξέρω τι υποσχέθηκα στο προηγούμενο ποστ αλλά μεσολάβησε η χτεσινή μου επίσκεψη στην Πάρνηθα, με το oikologio.gr για την οποία αξίζουν τουλάχιστον λίγες λέξεις και εικόνες. Αυτές αφορούν πολύ πιο άμεσα κι εσάς, σε αντίθεση με τις αναμνήσεις του ταξιδιού στην Σκωτία, οι οποίες άλλωστε συνήθισαν να περιμένουν υπομονετικά την στιγμή που θα αναρτηθούν εδώ.

Το Οικολόγιο στήθηκε πέρσι, μετά τις πυρκαγιές. Για την ακρίβεια άρχισε να στήνεται μετά την πυρκαγιά της Πάρνηθας, αν και η εφιαλτική εξέλιξη με την Πελοπόνησσο και την Εύβοια πρέπει να ώθησε στην συνέχεια ακόμη περισσότερους να εμπλακούν σε μια τέτοια διαδικτυακή κίνηση ή έστω να την παρακολουθούν. Έτσι την παρακολουθώ κι εγώ. Και το Σάββατο ανέβηκα στο ραντεβού μαζί τους στο καταφύγιο Μπάφι.

Ήμασταν λίγοι, συνολικά 16 άτομα ανεβήκαμε μέχρι το φυλάκιο των εθελοντών δασοπυροσβεστών στην θέση Σκίπιζα, περπατώντας ένα δασικό μονοπάτι περίπου 25 λεπτών. Μάλλον ήταν και καλύτερα για το φυλάκιο που πήγαμε τόσο λίγοι, γιατί στην πραγματικότητα είναι ένα ξύλινο δεντρόσπιτο που δεν σηκώνει ορδές επισκεπτών.

Εκεί πάνω φυλάνε σκοπιές οι εθελοντές του ΕΔΑΣΑ (Εθελοντές Δασοπυροπροστασίας Αττικής), κάθε βράδυ κατά τη διάρκεια της αντιπυρικής περιόδου, κάθε καλοκαίρι από το 1989. Μέσα στα 19 αυτά χρόνια έχουν εντοπίσει 117 πυρκαγιές.
Έχουν οπτική επαφή 180 μοιρών στην πίσω πλευρά της Πάρνηθας, από τον Σαρωνικό μέχρι τον Ευβοϊκό. Δηλαδή έχουν θέα στο μεγαλύτερο τμήμα του βουνού που είναι καμμένο καθώς και στο υπόλοιπο που δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι υπάρχει και ότι χρειάζεται προστασία, όπως μας τόνισαν.

Οι εθελοντές ανεβαίνουν στην Σκίπιζα με χειμωνιάτικα ρούχα και ο ύπνος (σε βάρδιες) γίνεται μέσα σε υπνόσακους γιατί το βράδυ η θερμοκρασία πέφτει πολύ. Μπορεί οποιοσδήποτε να ανέβει έστω και μια φορά να κάνει βάρδια και καλούν τον κόσμο να το δοκιμάσει. Και οι ίδιοι, άλλωστε, οι ενεργοί εθελοντές του ΕΔΑΣΑ -που είναι λίγες δεκάδες- κάπως έτσι ξεκίνησαν: Κάπου άκουσαν γι' αυτό, ανέβηκαν ένα βράδυ για βάρδια στο φυλάκιο και αυτό τους άλλαξε για πάντα. Για να μην σας λέω εγώ πολλά, μπείτε καλύτερα στο blog τους.

Αυτό που θέλω να πω εγώ και που το σκεφτόμουν με θέα ένα καμμένο βουνό στο οποίο δεσπόζει το Καζίνο -που τόσο πάσχισαν να σώσουν πέρσι οι πυροσβεστικές δυνάμεις- είναι ότι αξιώθηκα μετά από 35 χρόνια σε αυτή την πόλη να επισκεφτώ ένα -μισοκαμμένο πλέον- δάσος που ήταν 45 λεπτά από το σπίτι μου αλλά το αγνούσα.

Και το χειρότερο είναι ότι το αγνοούν και οι επιβάτες των εκατοντάδες αυτοκινήτων με τα οποία διασταυρώθηκα ανεβαίνοντας το απόγευμα και κατεβαίνοντας τα χαράματα στον δρόμο που συνδέει την τσιμεντούπολη (τι λέξη κι αυτή) με το καζίνο. Προσπερνούσαν σαν τρελοί για να φτάσουν ως εκεί και είμαι σίγουρη ότι οι περισσότεροι δεν θα κοπιάσουν ποτέ να δουν τι υπάρχει πιο πέρα.

Αυτά.
Συνιστώ, επίσης, ανεπιφύλακτα καφέ και καρυδόπιτα στο καταφύγιο στο Μπάφι.
Για τα υπόλοιπα συντονιστείτε στο oikologio.gr.

Teaser

2008-06-28T14:59:00.003+03:00

Σε απάντηση του τελευταίου σχολίου που κατατέθηκε εδώ, μετά από τέσσερις εβδομάδες απουσίας, απαντώ ότι οι καθρέφτες δεν θα σκεπαστούν.

Εντός ωρών θα αναρτηθεί το πρώτο ποστ για το ταξίδι μου στην Σκωτία με την "Itelli tours".

Δηλώσεις

2008-06-02T08:47:00.006+03:00

Μικρά δράματα παρέμειναν ξεχασμένα επί μήνες για να ξαναβγούν στην επιφάνεια αρχές Ιούνη, τώρα που άνοιξαν οι φάκελοι με τα ενοχοποιητικά στοιχεία για όλα τα λάθη του 2007, κάποια εκ των οποίων θα τιμωρηθούν αμείλικτα αφού συνυπολογιστούν στην φορολογική δήλωση.

Κάποια άλλα, έχουν ήδη συγχωρεθεί.

Οι ζωές των άλλων

2008-05-31T21:26:00.006+03:00

Δεν είχα παρατηρήσει από πότε ζούσαν εκεί. Τις πρόσεξα πέρσι, όταν καλοκαίριασε, άνοιξαν διάπλατα οι μπαλκονόπορτες και η μικρή γειτόνισσα άρχισε να τραγουδάει δημοσίως όλες τις καινούργιες της συλλαβές, μπουσουλώντας και προσπαθώντας να περπατήσει.
Τις χαζεύω από την κουζίνα μου. Το μπαλκονάκι τους είναι στον ακάλυπτο ανάμεσα σε τρεις πολυκατοικίες. Είναι μια οικογένεια μεταναστών. Θα είναι 80 εκατοστά υπολογίζω για το μπαλκονάκι, με μια δόση υπερεκτίμησης των μεγεθών. Σε αυτά τα 80 εκατοστά χωράνε λίγες γλάστρες -όχι πολύ φουντωτές γιατί δεν τις πιάνει ήλιος- μια πλαστική καρέκλα με παιχνίδια και με τα παπούτσια του μπαμπά, που μάλλον στεγνώνουν ή απλώς παίρνουν αέρα- η μαμά με το ρούχο που ράβει, το ποδήλατο και η μικρή αναβάτισσά του που ξεφυλίζει ένα περιοδικό. Το διαβάζει, απαγγέλοντας "όχι, όχι, όχι" σε όλους τους τραγουδιστούς τόνους που της έρχονται. Μάλλον είναι η καινούργια λέξη που έμαθε και της έχει κολλήσει.
Η μαμά σηκώνει κάθε τόσο το κεφάλι από το κόκκινο ρούχο για να πει κάτι με το ηλικιωμένο ζευγάρι στο απέναντι μπαλκόνι. Νομίζω πως είναι η ιεροτελεστία τους πια, να πιάνουν κουβέντα μαζί της για ο,τιδήποτε αλλά κυρίως για να τους μεταφράζει τι τιτιβίζει η μικρή. Πάντα είναι απαραίτητη η μαμά για μεταφράστρια όταν προσπαθείς να συζητήσεις με ένα μωρό.
Τα βράδια οι ηλικιωμένοι γείτονες περιμένουν να δουν την μικρή με τις πυτζαμούλες τις, ανταλλάσσουν την "καληνύχτα" τους κι εκείνη τρέχει μέσα, σκαρφαλώνει στον καναπέ, στερεώνει τα πόδια της ψηλά στο μπράτσο του που είναι στρωμένο με κεντητό σεμεδάκι και μάλλον παριστάνει ότι κλείνει τα μάτια περιμένοντας στην πραγματικότητα την μαμά να πάει να την νανουρίσει ή τον μπαμπά να γυρίσει προτού την πάρει στ' αλήθεια ο ύπνος.

Δεν σε ξέρω δεν με ξέρεις, υποφέρω κι υποφέρεις

2008-05-30T09:42:00.008+03:00

Οι τύποι, που λέτε, περνούσαν μια χαρά εκεί κάτω. Υποθέτουμε, δηλαδή, ότι περνούσαν μια χαρά, επειδή προφανώς δεν περίμεναν να αποφασίσει ούτε ο FAO ούτε τίποτα καρτέλ κουμπάρων για το τι θα φάνε και με τι θα ακονίσουν τα βέλη τους. Και να που σήμερα κάνουν τον γύρο του κόσμου με τα θαρραλέα τόξα τους να τεντώνονται για να διώξουν το σιδερένιο πουλί που τους φωτογραφίζει -και δεν θα πάρουν και πνευματικά δικαιώματα.

Διαβάζω (εδώ στα αγγλικά) ότι η άγνωστη φυλή ιθαγενών του Αμαζονίου, κοντά στα σύνορα της Βραζιλίας με το Περού, είναι μια από τις περίπου εκατό άγνωστες φυλές σε όλο τον κόσμο που έχουν αφεθεί να επιζούν χωρίς καμία επαφή με τον έξω κόσμο. Σαράντα από αυτές είναι στην βραζιλιάνικη πλευρά του Αμαζονίου, η οποία είναι και πιο φιλόξενη, αφού σε εκείνες της περουβιανής πλευράς τους έχουν αλλάξει τα φώτα και αναγκαστικά μετακινούνται προς την Βραζιλία.

Την ύπαρξη της συγκεκριμένης φυλής την γνώριζαν κάποιοι από το 1910, λένε τώρα οι αρμόδιοι. Η κυβερνητική υπηρεσία προστασίας των ιθαγενών της Βραζιλίας, Funai, αποφάσισε να τους φωτογραφήσει και να τους δείξει στον κόσμο για να τους προστατέψει από τους παράνομους μεταλλωρύχους της περιοχής, κι αφού πολλοί αμφισβητούσαν την ύπαρξή τους και οι γραφειοκρατικές διαδικασίες προστασίας τους είχαν αποτύχει.

Κάπως έτσι οι τύποι με την λιτή γκαρνταρόμπα ξεκίνησαν από χτες το βράδυ να γίνονται είδηση, post -προσεχώς και chain e-mail, υποθέτω- για ένα κοινό που θα τους γνωρίσει με μια ματιά στην εφημερίδα κατά την διαδρομή δουλειά-σπίτι, με ένα σερφάρισμα, άντε και με κάνα ντοκυμαντέρ οσονούπω, προτού τους απωθήσει μακριά από εκείνη την περιοχή του εγκεφάλου όπου επικρατεί η ανησυχία για την κρίση των στεγαστικών δανείων, για το πόσο κάνει το δίκλινο τον Αύγουστο στην Παροναξία και για το αν ο Βγενόπουλος θα είναι ο μεθεπόμενος Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Διάλειμμα στη δουλειά

2008-05-29T12:45:00.003+03:00

Περσινά τα φύκια. Φέτος δεν τα έχω πατήσει ακόμα.
Αγόρασα, όμως, χτες δυο καρέκλες σκηνοθέτη για την βεράντα. Τις παλιές τις είχα χαρίσει σε έναν φίλο που άνοιγε σπίτι. Τώρα θα τρώμε τα βράδια στρέφοντας την τηλεόραση προς τα έξω και χαζεύοντας την γειτονιά.
Αγόρασα και τρία μπαλάκια ελαφριά για ρακέτες. Και ένα μικρό θερμός για να μην πίνει το παιδί ζεστό νερό από το παγουρίνο τις 8 ώρες που ψήνεται στο καλοκαιρινό προαύλιο του σχολείου. Παίζει και ποδόσφαιρο όλη μέρα. Με τα αγόρια πάντα κι όταν βάζει γκολ ακούγεται μερικές πολυκατοικίες παραπέρα, με διαβεβαιώνει ένας οικογενειακός φίλος.
Οι οικογενειακοί φίλοι πλέον είναι οι γονείς των φίλων του παιδιού. Αυτοί, δηλαδή, που, όταν ο διευθυντής καυλώνει και αποφασίζει να συσκεφθεί εκτάκτως με όλο το τμήμα για να αποδείξει ότι δεν έχει αγοραφοβία, τους παίρνεις τηλέφωνο και μαζεύουν το δικό σου μαζί με το δικό τους από το σχολείο.
Καρέκλες στην βεράντα, λοιπόν. Και μπαλάκια και θερμός και η κυρία Μάρω από δίπλα να μας φωνάζει στο διαχωριστικό για να μας δώσει κουλουράκια και να μας δείξει την καινούργια γλάστρα με το ανώνυμο φυτό που φουντώνει σαν τρελό.
Και στο γραφείο η ελιά στην γλάστρα φούντωνε μέχρι που δεν της έφτανε το χώμα. Μετακόμισε στο σπίτι τελικά και άφησε μόνο του τον μπενζαμίνο στην σκόνη του γραφείου. Σήμερα πρόσεξα πόση είχε μαζευτεί πάνω στα φύλλα του και τον έκανα ντους στην βρύση της τουαλέτας.
Θα ήθελα να ξαναπατήσω εκείνα τα φύκια.

Μαμαδομαθήματα

2008-05-18T10:26:00.011+03:00

Ξέρω, η γιορτή της μητέρας ήταν την περασμένη Κυριακή. Εγώ, όμως, τώρα θα τα πω.

Όταν ήμουν μικρή ήθελα πολλά παιδιά. Όποιος - ή μάλλον όποια- τώρα μόλις σκέφτηκε "κι εγώ", ας περιμένει λίγο. Ήθελα ακόμη και τρίδυμα, γιατί μου φαινόταν φοβερή ιδέα να έχω τρία πιτσιρίκια να μπουσουλάνε ταυτοχρόνως. Είχε τύχει, μάλιστα, να γνωρίσω εκείνη την οικογένεια με τα πεντάδυμα -τέσσερα αγόρια και ένα κορίτσι- από την Θήβα (τα μοναδικά πεντάδυμα που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα, αν δεν κάνω λάθος) και δεν είχα πτοηθεί. Είχα αποδόσει στην ηλικία εκείνο το ζόρι που είχα διακρίνει στα μάτια της μητέρας τους.

Όταν ήρθε η σειρά μου, με κάποια απογοήτευση, είναι η αλήθεια, άκουσα τον γιατρό στον υπέρηχο να μου λέει ότι ήταν μόνο ένα. Δεν πειράζει, είπα, ας είναι τουλάχιστον αγόρι για να του κάνω τα μαλλιά καρφάκια και να είμαστε ασορτί. Ήταν κορίτσι.

Δυο από τις πιο παλιές μου φίλες έχουν από τρία παιδιά. Τα έκαναν και οι δύο σε διάστημα 4 ετών. Η μία, αυτή που δεν έχει οικιακή βοηθό και που ταυτοχρόνως με την λυσσαλέα τεκνοποίηση είχε πάρει μια μεταγραφή και είχε ανέβει δυο μισθολογικές κλίμακες, απέκτησε καρδιακές αρυθμίες και πρόβλημα μέσης. Λογικό. Η άλλη ήταν πιο τυχερή και πιο συνετή. Παράτησε τη δουλειά και έχει και οικιακή βοηθό. Οι δυο σύζυγοί τους έχουν αντιστοίχως, χαώδεις διαφορές αντίληψης. Π.χ. "τι πάει να πει έχεις δουλειές, αφού ξέρεις ότι οι γονείς μου θέλουν να τρώμε μαζί τους τις Κυριακές" vs "ΟΚ, αγάπη μου, μετά το τρίτο θα κάνουμε οικονομίες για να κάνεις λέιζερ και στις γάμπες". Όπως θα ήταν αναμενόμενο, οι εκτός χορού αμφιταλαντεύονται μεταξύ θαυμασμού και οίκτου -σε διαφορετικές αναλογίες κατά περίπτωση.

Μαζί κι εγώ, που όλο εκείνο το διάστημα, εκτός απ' το να τρέχω από μαιευτήριο σε μαιευτήριο, από βαφτίσια σε βαφτίσια και από γενέθλια σε γενέθλια, μεγάλωνα το ένα μου παιδί, χώριζα, γέμιζα ένα σπίτι σχεδόν από το μηδέν, έκανα μάλλον αποτυχημένες προσπάθειες να αναγνωριστεί η επαγγελματική μου αξία, μάθαινα μια τρίτη ξένη γλώσσα, μετρούσα τους άντρες της κατηγορίας "γονείς" και της κατηγορίας "λέιζερ", άνοιγα μπλογκ κλπ κλπ.

Το περασμένο Σαββατοκύριακο δοκίμασα κι εγώ τι σημαίνει να έχεις τρία παιδιά στο σπίτι. Φιλοξενήσαμε τον ανηψιό (βλ. Nintento) και τον 5χρονο βαφτισιμιό μου. Θα πω εν περιλήψει ότι το να έχεις συν δυο αγόρια σημαίνει: "πότε θα πάμε βόλτα" επί τρία, "πεινάω" επί τρία, "δεν μου αρέσει αυτό, θέλω να φάω κάτι άλλο" επί τρία, ψίχουλα επί τρία, αποφάγια επί τρία, "δεν το έκανα εγώ, να τα μαζέψουν οι άλλοι" επί τρία, "έκανα, έλα να με σκουπίσεις" επί τρία, βρωμερές κάλτσες επί δύο, πινγκ πονγκ στο σπίτι από τις 7.30 το πρωί, "ξύπνα, σε περιμένουμε για να φάμε το παγωτό" στις 9.00 το πρωί, κατουρημένο δάπεδο τουαλέτας, αγόρια που παίζουν ξύλο κάθε τόσο, και διάφορα παρεμφερή. Εννοείται ότι κανένα τους, ούτε καν το δικό μου, δεν θυμήθηκε να μου πει "χρόνια πολλά" για την γιορτή της μητέρας.

Μπορώ, λοιπόν, να εκφράσω τον αμέριστο θαυμασμό μου στις μητέρες που μεγαλώνουν αγόρια και να θέσω τον εαυτό μου στις υπηρεσίες οποιουδήποτε ενδιαφέρεται να στήσει μνημείο προς τιμήν των μητέρων διδύμων και άνω.

.
Και εν κατακλείδει, νομίζω ότι ο γιατρός στον ηπέρηχο μού είχε τα καλύτερα νέα. Νά'ναι καλά ο άνθρωπος.

Bonus, βιντεάκι "μάθημα τένις για αρχάριους"*:

*Τα χάχανα στην αρχή είναι τυχαία, από κοντινή μαμαδοπαρέα. Το τράνταγμα-χάχανο της κάμερας στην πορεία, δεν είναι τυχαίο, αλλά ας μην το μάθει ο πρωταγωνιστής του βίντεο.

Some things cost more than you realise

2008-05-14T13:39:00.002+03:00

Το βρήκα στον tsimitaki που το βρήκε στον homo-gr.
Αυτό θα πει αλυσίδα.

Συνταγές με ορυκτέλαιο

2008-05-13T23:08:00.006+03:00

Έχω καταλάβει από καιρό ότι στην ζωή λιγότερο μετράει η πίστη στους κανόνες και περισσότερο η προσαρμοστικότητα στα εκάστοτε νέα δεδομένα. Κι έτσι, απλά, με την ίδια άνεση που εδώ και δυο μέρες αρνούμαι να μπω σε ουρά βενζινάδικου και προτιμώ να παίρνω το τραμ ή τα πόδια μου, λέω να συνεισφέρω και στα διατροφικά ήθη με δυο δοκιμασμένες συνταγές, παραλλαγμένες πλέον με βάση τα νέα δεδομένα της αγοράς. Et voilà:

Τυροπιτάκια

Υλικά:

για την ζύμη

1 γιαούρτι 4%

1 πακέτο αλεύρι που φουσκώνει μόνο του

1 κεσεδάκι (αυτό που θα μείνει άδειο από το γιαούρτι) ορυκτέλαιο

1 αυγό

για την γέμιση

1 αυγό

φέτα θρυμματισμένη (ποσότητα κατά βούληση)

ή και άλλα τυριά τριμμένα (ποσότητα κατά βούληση)

λίγο πιπέρι

Προετοιμασία

Ζυμώνουμε τα υλικά της ζύμης και την αφήνουμε στο ψυγείο για να ξεκουραστεί καμιά ωρίτσα. Την περιμένουν πολλά στην συνέχεια, άλλωστε.

Ανακατεύουμε τα υλικά της γέμισης σε ομοιόμρφο μείγμα.

Κάνουμε την ζύμη μικρές μπάλες και τις απλώνουμε με το χέρι σε κυκλικό σχήμα. Τοποθετούμε στην μέση του κύκλου μια μικρή κουταλιά από την γέμιση και κλείνουμε το τυροπιτάκι, σφραγίζοντας τις άκρες, σαν ημικύκλιο. Να, κάπως έτσι: D

Τοποθετούμε τα τυροπιτάκια σε ταψί λαδωμένο ή στρωμένο με λαδόκολα. Τα αλείφουμε από πάνω με έναν κρόκο αυγού αραιωμένο σε νερό, για να βγουν γυαλιστερά. Τα ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς. Δεν θυμάμαι πόση ώρα θέλει ψήσιμο. Ε, δεν βάζουμε να βλέπουμε και κανά dvd με το Lost, γιατί μπορεί να ξεχαστούμε. Μάλλον 15-20 λεπτά θά 'ναι.

Μαγιονέζα

Υλικά:

1 αυγό

2 κουταλάκια ξύδι

1 κουταλάκι ζάχαρη

1/2 κουταλάκι αλάτι

1 κουταλάκι μουστάρδα σκόνη

λίγο πιπέρι άσπρο

1 φλυτζάνι ορυκτέλαιο

2 κουταλάκια λεμόνι

Παρασκευή

Χτυπάμε όλα τα υλικά στο μίξερ (multi, καλύτερα, γιατί είναι μικρή ποσότητα) και τελευταίο απ' όλα ρίχνουμε το λάδι λίγο λίγο. Δεν έχει τίποτ' άλλο να κάνουμε. Είναι έτοιμο.

Τις δύο αυτές συνταγές οι παλιοί (μέχρι την περασμένη εβδομάδα, δηλαδή) τις έφτιαχναν με καλαμποκέλαιο. Οι μερακλήδες, μάλιστα, στην μαγιονέζα έβαζαν ελαιόλαδο. Η μαμά μου, δε, που καμιά φορά έχει έναν περίεργο ρομαντισμό στο μαγείρεμα (μόνο σε αυτό) έλεγε πάντα ότι το αυγό για την μαγιονέζα πρέπει να είναι πολύ φρέσκο και καλής ποιότητας. Αχ, εκείνες οι παλιές αγνές εποχές...

ΙδιογράφΩς

2008-05-09T10:31:00.002+03:00

Να, λοιπόν, κι ένα μπλογκοπαίχνιδο-άσκηση, που φιλοδοξεί να ξεθάψει αραχνιασμένα μολυβάκια και να υπενθυμίσει την οριζόντια ροή της γραφής, σε πείσμα της κάθετης χορογραφίας των ακροδάχτυλων πάνω στα πλήκτρα.
.
Ευχαριστώ την Σορολόπ για την πρόσκληση στην Συλλογή με τα αυτόγραφα των bloggers.
Προσκαλώ κι εγώ με την σειρά μου όσους δεν έχω δει ακόμα είτε να προσκαλούνται είτε να συμμετέχουν: xkont, aa-duck, kakaskimo, bluElephant, μαύρο γάτο και όποιον άλλο περάσει από εδώ και κάνει κέφι.
Για τον itelli, δεν το συζητώ, θεωρώ δεδομένο ότι τον λύγισε η πειστικότητα της Σορολόπ.
Ο δε island, έχει ήδη μια συμμετοχή που ξεχωρίζει.

Παραθέτω και τους κανόνες του παιχνιδιού:

-Γράψε κάτι με το χέρι. Πρέπει να είναι κάτι που σε εκφράζει.
-Σκάναρε η φωτογράφισέ το.
-Κάν'το post.
-Προσκάλεσε κι άλλους να συμμετάσχουν.
-Βάλε στο τέλος το link της συλλογής

http://autographcollectors.blogspot.com

Για ένα πνιγμένο αγόρι

2008-05-07T09:53:00.007+03:00

Μικρός αποχαιρετισμός στο αγόρι που χάθηκε στα κύματα

Φορούσε μια κόκκινη μπλούζα και παλιά αθλητικά παπούτσια. Ηταν δεν ήταν 15 χρόνων. Ενα μικρό αγόρι από τη Σομαλία. Το άψυχο κορμί του ήταν εκεί, πάνω στο κρεβάτι του νεκροθάλαμου στο νοσοκομείο. Βρεγμένο, παγωμένο, νεκρό. Τα χέρια του ήταν σφιγμένα σε γροθιές. Με ποιον πάλευες, μικρό αγόρι; Με τα κύματα; Με τον θάνατο; Με τη μοίρα σου; Την έχασες τη μάχη, παλικαράκι μου. Την έχασες.
Αυτό το πνιγμένο αγόρι δεν έχει όνομα. Είναι απλά και μόνον ένας πνιγμένος λαθρομετανάστης. Ενας αριθμός που προστίθεται στους χιλιάδες νεκρούς, διωγμένους από τη γη τους. Μια κόκκινη μπλούζα, που το χρώμα της θα 'μεινε μόνο στα μάτια της μάνας του, όταν τον αποχαιρετούσε στη χώρα του. Της μάνας του, που θα του 'δεσε τα κορδόνια των παπουτσιών του, δίνοντάς του ευχές να τα καταφέρει, να ζήσει, να έχει καλύτερες μέρες. Και το μακρύ του δύσκολο ταξίδι κατέληξε εδώ. Στα σκοτεινά νερά της θάλασσάς μας. Τα μάτια θολώνουν στην εικόνα του. Η ψυχή δακρύζει. Δίπλα σε ένα άλλο δωμάτιο τα αυτιά δεν αντέχουν το σπαρακτικό θρήνο μιας μάνας. Ο άνδρας της και το ενός έτους παιδί της αγνοούνται. Χάθηκαν μέσα στα κύματα, όπου τους έριξε μέσα στη νύχτα το χέρι του αλύπητου σύγχρονου δουλέμπορου. Οδύρεται η μάνα και παραμιλά για το αρκουδάκι που κρατούσε το μωρό της. Εσφιγγε το αρκουδάκι και έκλαιγε στους ώμους του πατέρα του, ώσπου χάθηκαν και οι δύο. Σταμάτησε το κλάμα του μωρού. Και έμεινε ο θρήνος της μάνας να ταράζει τη γαλήνη του πολιτισμένου μας κόσμου.
Παιδιά, γυναίκες, άνδρες τα θύματα ενός απάνθρωπου συστήματος που τσακίζει τους αδύναμους. Πόσο, αλήθεια, κοστολογούνται οι ζωές των ανθρώπων; Και έχει διαφορετική αξία του καθένα μας η ζωή;
Νεαρό αγόρι που στη σύντομη ζωή σου γνώρισες μόνο τους πολέμους και χάθηκες στα σκοτεινά νερά μιας άγνωστης για σένα θάλασσας. Τρέξε με τα αθλητικά σου παπούτσια εκεί όπου υπάρχει χώρος και για έναν μαύρο έφηβο από τη Σομαλία, γιατί σε τούτο τον κόσμο δεν χωρούσες. Ησουν ο... κανένας. Και συ μικρούλη μου, που δεν πρόλαβες καν να παίξεις, πάρε το αρκουδάκι σου και έλα να στοιχειώσεις τα όνειρά μας.
.
Ματίνα Κατσιβέλη-Δανιήλ,
μέλος της Επιτροπής Συμπαράστασης Λαθρομεταναστών Λέρου
.

Δημοσιευμένο στην σημερινή "Ελευθεροτυπία"

mayday mayday mayday

2008-05-01T14:58:00.004+03:00

Τους ανθρώπους να φοβάσαι, όχι τα τέρατα

2008-04-30T11:33:00.004+03:00

UPDATE:
Leopold Etz, one of the police officers who freed Stefan and Felix from the bunker, said he was "staggered" to see the reactions of the children as they tried to adapt to their new surroundings, which they had previously only seen on television.
He added that the boys thought they were in heaven when they emerged, having been told by their mother that "heaven is up there".

(...)

Ανέβηκα στο Σαράβαλο και ξαναπήρα το δρόμο για το σπίτι. Ενώ ποδηλατούσα, συνέχισα να βλέπω το νεκρό παιδί που ανασηκωνόταν και άπλωνε τα χέρια του προς το μέρος μου. Εκείνο το σκαμμένο πρόσωπο, εκείνα τα κλειστά μάτια, εκείνο το ορθάνοιχτο στόμα συνέχιζαν να κυλάνε μπροστά μου.
Τώρα μου φαινόταν σαν όνειρο. Σαν ένας εφιάλτης που ξεθύμαινε.
Ήταν ζωντανό. Είχε προσποιηθεί πως ήταν πεθαμένο. Γιατί;
Ίσως ήταν άρρωστο. Ίσως ήταν ένα τέρας.
Ένας λυκάνθρωπος.
Τη νύχτα μεταμορφωνόταν σε λύκο. Το κρατούσαν αλυσοδεμένο εκεί μέσα γιατί ήταν επικίνδυνο. Είχα δει μια ταινία μ' έναν άντρα που τις νύχτες με πανσέληνο μεταμορφωνόταν σε λύκο και επιτιθόταν στον κόσμο. Οι χωρικοί έστηναν μια παγίδα και ο λύκος έπεφτε στην παγίδα, ένας κυνηγός τον πυροβολούσε και ο λύκος πέθαινε και ξαναγινόταν άνθρωπος. Ήταν ο φαρμακοποιός. Κι ο κυνηγός ήταν ο γιός του φαρμακοποιού.
Εκείνο το παιδί το κρατούσαν αλυσοδεμένο κάτω από ένα πλαστικό φύλλο, σκεπασμένο με χώμα, για να μην εκτίθεται στο φως του φεγγαριού.
Οι λυκάνθρωποι δεν θεραπεύονται. Για να τους σκοτώσεις χρειάζεσαι μια ασημένια σφαίρα.
Όμως δεν υπήρχαν λυκάνθρωποι.
"Κόφ'το μ' αυτά τα τέρατα, Μικέλε. Τέρατα δεν υπάρχουν. Τα φαντάσματα, οι λυκάνθρωποι, οι μάγισσες είναι ανοησίες που επινοήθηκαν για να φοβίζουν τους εύπιστους σαν εσένα. Πρέπει να φοβάσαι τους ανθρώπους, όχι τα τέρατα", μου είχε πει ο μπαμπάς μια μέρα που τον ρώτησα αν τα τέρατα μπορούσαν ν' αναπνέουν κάτω από το νερό.
Όμως για να το κρύψουν εκεί έπρεπε να υπάρχει κάποιος λόγος.
Ο μπαμπάς θα μου τα εξηγούσε όλα.

(...)

"Μ' άκουσες;"
Τίποτα.
Επανέλαβα.
"Λοιπόν... Η μάνα σου είπε ότι σ' αγαπάει. Κι ότι της λείπεις. Το είπε χθες στην τηλεόραση. Είπε ότι δεν πρέπει ν' ανησυχείς... Κι ότι δεν θέλει μονάχα τ' αυτιά σου".
"Η μαμά μου πέθανε".
"Τι θα πει πέθανε;"
Κάτω από την κουβέρτα απάντησε:
"Η μαμά μου πέθανε".
"Μα τι λες; Είναι ζωντανή. Την είδα εγώ, στην τηλεόραση..."
"Όχι, πέθανε".
Έβαλα το χέρι στην καρδιά.
"Στ' ορκίζομαι στη ζωή της αδερφής μου της Μαρίας πως είναι ζωντανή. Την είδα χθες το βράδυ, ήταν στην τηλεόραση. Ήταν καλά. Είναι ξανθιά. Είναι αδύνατη. Και λιγάκι γριά... Όμως είναι ωραία. Ήτανε καθισμένη σε μια καφέ ψηλή πολυθρόνα. Μεγάλη. Όπως εκείνες των βασιλιάδων. Και πίσω της ήταν ένας πίνακας μ' ένα καράβι. Είναι έτσι ή όχι;"
"Ναι. Ο πίνακας με το καράβι..."
Μιλούσε σιγά, τα λόγια του πνίγονταν στην κουβέρτα.
"Κι έχεις ένα ηλεκτρικό τρενάκι. Με την ατμομηχανή με το φουγάρο. Το είδα".
"Δεν το έχω πια. Έσπασε. Η τάτα το πέταξε".
"Η τάτα; Τι είναι η τάτα;"
"Η Λιλιάνα. Κι αυτή πέθανε. Κι ο Πεπίνο πέθανε. Κι ο μπαμπάς πέθανε. Κι η γιαγιά Αριάνα πέθανε. Κι ο αδελφός μου πέθανε. Πέθαναν όλοι. Πέθαναν όλοι και ζουν σε λάκκους σαν αυτόν. Σε έναν βρίσκομαι κι εγώ. Όλοι μας. Ο κόσμος είναι ένα μέρος γεμάτο λάκκους που μέσα τους είναι οι νεκροί. Και το φεγγάρι είναι μια μπάλα γεμάτη λάκκους και μέσα είναι άλλοι νεκροί".
"Δεν είν' αλήθεια".
Ακούμπησα το χέρι μου στην πλάτη του.
"Δεν φαίνεται τίποτα. Το φεγγάρι είναι κανονικό. Κι η μάνα σου δεν πέθανε. Την είδα εγώ. Πρέπει να μ' ακούσεις".
Έμεινε για λίγο αμίλητος, έπειτα με ρώτησε:
"Τότε γιατί δεν έρχεται εδώ;"
Κούνησα το κεφάλι.
"Δεν ξέρω".
"Γιατί δεν έρχεται να με βγάλει από δω μέσα;"
"Δεν ξέρω".
"Κι εγώ γιατί βρίσκομαι εδώ;"
"Δεν ξέρω".

(...)

"Αύριο θα σου ξαναφέρω. Τι θέλεις;"
Άρχισε να ξύνει το κεφάλι.
"Θέλω... θέλω... ψωμί. Ψωμί με βούτυρο και μαρμελάδα. Και προσούτο. Και τυρί. Και σοκολάτα. Και ένα τεράστιο σάντουιτς".
"Θα δω τι υπάρχει στο σπίτι".
Κάθισα. Ο Φίλιπο δεν σταματούσε να μου αγγίζει τα πόδια και να μου ξεκουμπώνει τα πέδιλα.
Και ξαφνικά μου ήρθε μια ιδέα. Μια φοβερή ιδέα.
Δεν είχε την αλυσίδα. Ήταν ελεύθερος. Μπορούσα να τον βγάλω έξω.
Τον ρώτησα:
"Θέλεις να βγεις;"
"Και πού να πάω;"
"Να βγεις έξω".
"Έξω;"
"Ναι, έξω. Έξω απ' το λάκκο."
Έμεινε αμίλητος και ρώτησε:
"Απ' το λάκκο; Ποιο λάκκο;"
"Αυτόν εδώ το λάκκο. Εδώ μέσα. Εδώ που είμαστε".
Έκανε όχι με το κεφάλι.
"Δεν υπάρχουν λάκκοι".
"Αυτός δεν είναι λάκκος;"
"Όχι".
"Μα και βέβαια είναι λάκκος, το είπες κι εσύ.
"Πότε το είπα;"
"Είπες ότι ο κόσμος είναι γεμάτος λάκκους όπου μέσα βρίσκονται οι νεκροί. Και ότι το φεγγάρι είναι γεμάτο λάκκους".
"Κάνεις λάθος. Δεν το είπα εγώ".
Άρχισα να χάνω την υπομονή μου.
"Και τότε πού είμαστε;"
"Σ' ένα μέρος όπου περιμένουμε".
"Και τι περιμένουμε;"
"Να πάμε στον παράδεισο".

(...)

Τον παρέσυρα στο δασάκι, κάτω από ένα δέντρο. Υπήρχαν πουλιά. Τζιτζίκια. Σκιά. Και μια ωραία μυρωδιά από υγρή γη και βρύα.
Τον ρώτησα:
"Μπορώ να σου βγάλω την κουβέρτα από το πρόσωπο;"
"Έχει ήλιο;"
"Όχι".
Δεν ήθελε να τη βγάλει, στο τέλος κατάφερα να τον πείσω να καλύψω τα μάτια του με τη φανέλα μου. Ήταν ευχαριστημένος, το έβλεπες απ' το χαμόγελό του. Το αεράκι τού χάιδευε το δέρμα κι εκείνος το απολάμβανε.
Τον ρώτησα:
"Γιατί σ' έβαλαν εδώ;"
"Δεν ξέρω. Δεν θυμάμαι".
"Τίποτα τίποτα;"
"Βρέθηκα εδώ".
"Τι θυμάσαι;"
"Ότι ήμουνα στο σχολείο".
Κουνούσε το κεφάλι του.
"Αυτό θυμάμαι. Είχαμε γυμναστική. Κι έπειτα βγήκα έξω. Σταμάτησε ένα άσπρο αυτοκίνητο. Και βρέθηκα εδώ".
"Μα εσύ πού μένεις;"
"Στην οδό Μοντιλιάνι 36. Γωνία με την οδό Καβαλιέρ ντ' Αρπίνο".
"Και πού είναι αυτό;"
"Στην Παβία".
"Στην Ιταλία;"
"Ναι".
"Κι εδώ Ιταλία είναι".
Έμεινε αμίλητος. Νόμισα πως αποκοιμήθηκε, όμως κάποια στιγμή με ρώτησε:
"Τι πουλιά είναι αυτά;"
Κοίταξα γύρω μου.
"Σπουργίτια".
"Είσαι σίγουρος ότι δεν είναι νυχτερίδες;"
"Όχι. Εκείνες τη μέρα κοιμούνται και κάνουν διαφορετικό θόρυβο".
"Οι ιπτάμενες αλεπούδες όμως πετάνε και την ημέρα και τιτιβίζουν σαν τα πουλιά. Και ζυγίζουν περισσότερο από ένα κιλό. Αν σκαρφαλώσουν σε μικρά κλαδιά πέφτουν στη γη. Αυτές, κατά τη γνώμη μου, είναι ιπτάμενες αλεπούδες".
Μετά την ιστορία με τις αρκουδίτσες-πλύστρες δεν μπορούσα πια να πω τίποτα. Ποιος ξέρει, στην Αμερική μπορεί να υπήρχαν και ιπτάμενες αλεπούδες. Τον ρώτησα:
"Μα εσύ έχεις πάει στην Αμερική;"
"Χθες είδα τη μαμά μου. Μου είπε ότι δεν μπορεί να έρθει να με πάρει γιατί πέθανε. Πέθανε μαζί με όλη μου την οικογένεια. Διαφορετικά, είπε, θα ερχόταν αμέσως".
Βούλωσα τ΄αυτιά μου.

(...)

"Εγώ δεν φοβάμαι"
Νικολό Αμανίτι
εκδόσεις Καστανιώτη

Τι κάνει "μπεεεε" στα κεραμίδια;

2008-04-28T14:16:00.017+03:00

Πάσχα το χωριό. Αν μέτρησα σωστά (με βάση την ηλικία ενός κοριτσιού που ήταν ενός έτους το τελευταίο Πάσχα που θυμάμαι εκεί και σήμερα είναι δεκαοχτώ χρονών κοπέλα και σπουδάζει κομμωτική-αισθητική γιατί αυτό την συγκινεί) ήταν το πρώτο μετά από δεκαεφτά ολόκληρα χρόνια. Όσα δηλαδή, και τα χρόνια που ασκώ το νόμιμο δικαίωμα που μου έδωσε η ενηλικίωση να λέω στους γονείς μου "ξεχάστε το, δεν θα έρθω μαζί σας".

Φέτος, βέβαια, ήμουν εγώ που προσφέρθηκα να τους πάω, σε μια κρίση αυτοθυσίας προς χάριν της οικογένειας και στο πλαίσιο της παιδαγωγικής αντίληψης που θέλει ενίοτε να δείχνουμε στα παιδιά πώς είναι τα κατσικάκια και οι κοτούλες έξω από τα βιβλία.

Βέβαια, ποτέ δεν πρέπει να θεωρείς δεδομένο ότι η φύση θα συγκινήσει τα πιτσιρίκια της Αθήνας περισσότερο από το Nintendo που μόλις τους έχουν χαρίσει. Ούτε είναι σοφό να βάλεις στοίχημα για το αν στην πρώτη πασχαλίτσα που θα αντικρίσουν στη ζωή τους θα αναφωνήσουν "ααα, μια πασχαλίτσα!" ή "ααα, πάρτην από 'δω, θα μας τσιμπήσει!"

Το φετινό Πάσχα στο χωριό, λοιπόν, ήταν διδακτικό για όλους μας. Να, τι με έμαθε εμένα (μερικά τα ήξερα αλλά πήγα με μια αθώα ψευδαίσθηση ότι μπορεί και να κάνω λάθος):

α. Σύμφωνα με τον ηθικό κώδικα του χωριού, το βασικό προσόν κάποιου είναι να είναι παντρεμένος. Αν μιλάμε για μια γυναίκα, ο γάμος μάλιστα αποτελεί προσόν που διαγράφει πολλά άλλα δυστυχήματα (π.χ. το να σε δέρνει ο άντρας σου). Αν μιλάμε για έναν άντρα, ο γάμος αποτελεί προσόν με διάρκεια μόνο εφόσον η σύζυγος διαθέτει σπίτι, γονείς με οικογενειακή επιχείρηση (πχ ψησταριά) ή με μέσον που εξασφαλίζει μόνιμη θέση για τον γαμπρό στο δημόσιο.

β. Αντιστρόφως ανάλογα προς το "α", το χειρότερο μειονέκτημα κάποιου στο χωριό είναι να έχει πάρει διαζύγιο. Η αρχική αντίδραση "τι σού 'τυχε κι εσένα!" μετατρέπεται άνετα σε βαρύτατη απαξίωση αν ο διαζευγμένος είναι γένους θηλυκού και συνοδεύεται από την φιλική συμβουλή: "Κοίτα να βρεις κάποιον να ξαναπαντρευτείς τώρα που περνάει η μπογιά σου γιατί μετά θα γεράσεις και θα μείνεις μόνη σου". Για τους αρσενικούς το διαζύγιο δεν αποτελεί σοβαρό πρόβλημα, εκτός αν υπάρχουν παιδιά οπότε εκείνος αναγκάζεται να δίνει και διατροφή στην "προκομμένη που δεν ήταν άξια να τον κρατήσει".

γ. Το κατσικάκι όταν ψήνεται στην γάστρα στο τζάκι είναι απείρως πιο νόστιμο από το σουβλιστό. Φαντάζομαι ότι αυτό το γνωρίζε εδώ και αιώνες αρκετός κόσμος, συνεπώς δεν ήταν αυτός ο λόγος που δεν είδα πάνω από 2-3 σούβλες -κι αυτές αυτόματες- σε ένα χωριό έδρα καποδιστριακού δήμου (δηλαδή εκατοντάδων κατοίκων) που άλλοτε έμοιαζε με Άουσβιτς των αιγοπροβάτων. Εξήγηση δεν έχω, παρατηρώ όμως ότι το έθιμο εξελίσσεται αντιστρόφως ανάλογα με τον αριθμό των 4x4 που είδα να κυκλοφορούν.

δ. Στο δασάκι του Προφήτη Ηλία, όπου στα 15 μου καρδιοχτυπούσα για έναν Βασίλη, δεν υπάρχουν πια ερωτευμενα ζευγαράκια. Βασικά, δεν υπάρχει κανείς εκτός από κάτι πρόβατα που γλύτωσαν προσωρινά την σφαγή και βόσκουν παραδίπλα.

ε. Ο Βασίλης παντρεύτηκε και πήρε διαζύγιο αλλά είναι από τους τυχερούς που δεν δίνουν διατροφή. Όχι, δεν τον αναζήτησα. Μερικοί έρωτες καλό είναι να μένουν ανεκπλήρωτοι. Για καβάτζα.

στ. Το ποταμάκι που διασχίζει το χωριό και κυλάει κάτω από το πατρικό σπίτι, εξακολουθεί να υπάρχει. Με λιγότερο νερό, με περισσότερα πεταμμένα σκουπίδια και με μια ταμπέλα παραχωμένη κάπου, που λέει ότι υπάρχει ένας παραδοσιακός νερόμυλος ενταγμένος στα ευρωπαϊκά προγράμματα συγχρηματοδότησης Leader. Νερόμυλο εγώ δεν είδα. Είδα κάτι αγριοτριανταφυλλιές αλλά δεν πήγα να τις κουρσέψω.

ζ. Η αμυγδαλιά στην οποία σκαρφάλωνα και από την οποία έμαθα να τρώω χλωρά αμύγδαλα (προσοχή, μην το δοκιμάσετε αν το βράδυ έχετε ραντεβού, κάνει μαύρα τα δάχτυλα) δεν υπάρχει πια. Έγινε πάρκινγκ. Το χρησιμοποίησα.

η. Μερικά παιδιά που έχουν μεγαλώσει στην Αθήνα χρειάζονται λίγο παραπάνω χρόνο για να εκτιμήσουν την επαρχία. Ο 8χρονος ανηψιός μου, για παράδειγμα, πέρασε διαδοχικά μέσα σε ένα δίωρο από τις φάσεις "δεν θέλω να πάω βόλτα", "είναι μια ηλίθια βόλτα", "σιγά τη βλακεία βόλτα, όλα είναι πράσινα και βαρετά", "πάμε σπίτι να παίξουμε Nintendo", "αν με κατεβάσετε από το αυτοκίνητο, όπως λέτε, να μη γυρίσετε να με ξαναπάρετε", "εγώ δεν βγαίνω να μαζέψω βρωμολούλουδα", "θα μας φάνε τα ζουζούνια", "πού το βρήκες αυτό το κίτρινο λουλούδι", "κοίτα, έχει κι άλλα τέτοια εδώ", "ααα, τι ωραία θέα", "δικό μου είναι το κουκουνάρι, εσύ να βρεις δικό σου", "αν εσύ είσαι ο Ντόρα η εξερευνήτρια, εγώ θα είμαι ο ξάδερφος της Ντόρας" κ.ο.κ.

θ. Στα ταξίδια είναι καλό να μην ξεχνάς τους φορτιστές. Ειδικά αν σκοπεύεις να δίνεις στα παιδιά την φωτογραφική μηχανή κατά τις διαδρομές με το αυτοκίνητο. Φωτογραφίζουν τόσες ανοησίες ώστε δεν μένει μπαταρία για να βγάλεις τίποτα εσύ.

ι. Στα βουνά η Cosmote πιάνει καλύτερα.

κ. Μερικά αυγά αντιστέκονται σθεναρά στις κόκκινες βαφές. Τα σπασμένα και κακκοβαμμένα καμουφλάρονται εύκολα με τεράστια αυτοκόλλητα, που μπορεί να γελοιοποιούν το νόημα του χριστιανισμού (μπορει και όχι, βέβαια, αν σκεφτείς ο Μπομπ ο Σφουγγαράκης θα έστρεφε και το δεξί μάγουλο αν του χαστούκιζες το αριστερό) αλλά σώζουν τα προσχήματα της νοικοκυροσύνης.

λ. Στην εθνική οδό Κορίνθου-Πατρών είναι πανεύκολο να πας από τροχαίο. Διαπίστωσα ότι μετά από δεκαετίες που αυτή η βεβαιότητα κυκλοφορούσε μεταξύ του απλού λαού χωρίς να το αναγνωρίζει η πολιτεία, τα πράγματα έχουν αλλάξει. Υπάρχουν παντού ταμπέλες που γράφουν "ΠΡΟΣΟΧΗ! ΣΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ 4 ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ" ή "ΠΡΟΣΟΧΗ! ΣΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ 2 ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΑ ΜΗΝ ΠΡΟΣΠΕΡΝΑΤΕ. ΣΟΒΑΡΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΑΤΥΧΗΜΑΤΟΣ" ή "ΠΡΟΣΟΧΗ! ΣΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ 3 ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΠΟΛΛΑ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ". Είναι σαφές ότι το ΥΠΕΧΩΔΕ έχει κάνει πρωτοφανή δουλειά σε επικοινωνακό επίπεδο και οι οδηγοί το επιβραβεύουν επιδιώκοντας να επιβεβαιώσουν το σοφό μήνυμα των προειδοποιήσεων.

μ. Μια άχρηστη πληροφορία σχετικά με τον ίδιο δρόμο -για όσους δεν έχουν συνεπιβάτες πρόθυμους να μετράνε γρήγορα- είναι ότι το πρώτο τούνελ είναι το μικρότερο, το δεύτερο το μεγαλύτερο και το τρίτο το μεσαίο.

ν. Όταν φέρνεις στο σπίτι τα αγριολούλουδα που μάζεψες στο χωριό, κουβαλάς μαζί και τα μυγάκια τους.

UPDATE: Όπως με πληροφόρησε σήμερα μια συνάδελφος, τις ταμπέλες στην Κορίνθου-Πατρών τις έχουν βάλει εθελοντές πολίτες και όχι το ΥΠΕΧΩΔΕ. Είπα κι εγώ! Αφού οι άνθρωποι ασχολούνται με το Κιότο, πότε πρόλαβαν τέτοια κοσμογονία για την οποία δεν προβλέπονται μάλιστα και ευρωπαϊκά κονδύλια;

Who is this god person anyway?

2008-04-23T22:30:00.004+02:00

Άποψη πρώτη:

"Σε τελική ανάλυση, η λογική θέλει να μας στερήσει την άποψη ότι υπάρχει Δημιουργός. Τη στιγμή που προκύπτει μια κοινωνία, βασισμένη μόνο στη λογική, τότε η ατομική δύναμη αρχίζει να αντικαθιστά την έννοια του Δημιουργού. Εκείνο που χαρακτηρίζει σχεδόν κάθε κοινωνική επανάσταση είναι ότι αργά ή γρήγορα οι ηγέτες της επανάστασης πολεμούν μεταξύ τους και τρώνε τις σάρκες τους. Μόνο ένας ηγέτης απομένει, ένας απόλυτος δικτάτορας. Μόλις αποδεχτούμε την άποψη ότι δεν υπάρχει Θεός, τότε η τελική κατεύθυνση της αριστεράς, της δεξιάς ή του κέντρου είναι ο ολοκληρωτισμός.

Δηλαδή θέλεις να πεις ότι ο Διαφωτισμός ήταν μια νικηφόρα εποχή για το Διάβολο;

Νομίζω πως πρώτα πρέπει να αναρωτηθούμε εάν η σχέση μεταξύ Θεού, Διαβόλου και ανθρώπου είναι μια εμπόλεμη σχέση ανάμεσα σε τρεις δυνάμεις ξεχωριστές αλλά και άρρηκτα συνδεδεμένες.

Ας υποθέσουμε πως υπάρχει ένας Διάβολος μονίμως παρών στις ανθρώπινες υποθέσεις, ουσιαστικά παρών. Γιατί; Γιατί Διάβολος είναι ένας άλλος θεός που θέλει να ανατρέψει τον γνωστό θεό. Έχει τις δικές του απόψεις περί ύπαρξης. Θα φτάσω μάλιστα στο σημείο να πω ότι η τεχνολογία είναι δική του επινόηση, Όπως ο Θεός έτσι και ο Διάβολος θέλει να ασκεί εξουσία στο σύμπαν, ενώ ο Θεός θέλει η εξουσία Του να ανταποκρίνεται στο όραμά Του για τις προοπτικές του σύμπαντος.

Την παρουσία του Χριστού την παραβλέπεις;

Ο Χριστός μπορεί κάλλιστα να είναι ο Υιός του Θεού, μια υλική και πνευματική οντότητα που ο Θεός έκρινε απαραίτητη για την ανθρωπότητα. Άρα ναι, ο Ιησούς μπορεί να ήταν αληθινός. Το γεγονός ότι αντιδρώ στα δόγματα δεν σημαίνει ότι απορρίπτω τα πάντα. Η ύπαρξη του Ιησού βγάζει νόημα. Ο Ιησούς ως αρχή της αγάπης, της συμπόνιας, της συγχώρεσης και του ελέους είναι κάτι που όλοι μας το κατανοούμε. Το νιώθουμε μέσα μας. Το νιώθουμε ως το καλύτερο κομμάτι του εαυτού μας, το ευγενέστερο, το πλουσιότερο, το πιο γενναιόδωρο. Οι οργανωμένες θρησκείες όμως με απωθούν εξαιτίας της φιλοσοφικής ασυνέπειας του Θεού ενώπιον του οποίου γονατίζουν, ενός Θεού παντοδύναμου και πανίσχυρου. Από κει ξεκινά, νομίζω, το φιλοσοφικό πρόβλημα: από την άποψη ότι ο Θεός είναι παντοδύναμος και πανάγαθος. Η ιστορία του εικοστού αιώνα έδειξε την αντίφαση αυτών των όρων και μάλιστα πολύ εντυπωσιακά. Πώς γίνεται να μην σκεφτούμε ότι αν ο Θεός είναι παντοδύναμος, τότε δεν μπορεί να είναι και πανάγαθος. Ή πανάγαθη. Εάν ο Θεός είναι πράγματι πανάγαθος, τότε δεν είναι παντοδύναμος. Προσπαθώντας να απαντήσουν σε αυτήν την αντίφαση, οι θεολόγοι χάνονται σε φιλοσοφικά αδιέξοδα εδώ και χίλια χρόνια."

Νόρμαν Μέιλερ

"Περί Θεού" (Μια ασυνήθιστη συζήτηση με τον Μάικλ Λένον) - εκδόσεις Καστανιώτη

Άποψη δεύτερη:

The argument runs something like this. "I refuse to prove that I exist", says God, "for proof denies faith and without faith I am nothing." "But", says Man, "the Babel Fish is a dead giveaway isn't it? It proves you exist, and so therefore you don't. QED." "Oh dear", says God, "I hadn't thought of that", and promptly vanishes in a puff of logic. "Oh, that was easy", says Man, and for an encore he goes on to prove that black is white and gets killed on the next zebra crossing. Most leading thelogians claim that this argument is a load of dingo's kidneys. But this didn't stop Oolon Colluphid making a small fortune when he used it as the central theme for his best selling book, "Well That About Wraps It Up For God." Meanwhile the poor Babel Fish, by effectively removing all barriers to communications between different cultures and races, has caused more and bloodier wars than anything else in the history of creation.

"The Hitch Hikers Guide to the Galaxy"

Douglas Adams

Ο προβληματισμός του μόσχου του σιτευτού

2008-04-23T09:12:00.010+02:00

Η ζωή έχει τον τρόπο να φέρνει μια ισορροπία σε όλα τα επίπεδα. Γι' αυτό και η πληρότητα στο εσωτερικό μου μέσου μικροαστικού ψυγείου είναι αντιστρόφως ανάλογη εκείνης που παρουσίαζε χτες το Ευρωκοινοβούλιο, κατά την συζήτηση για την κρίση που αντιμετωπίζουν ορισμένα κράτη μέλη εξαιτίας της μεγάλης ανόδου των τιμών των τροφίμων. Μην βιαστείτε να επικρίνετε τους απόντες ευρωβουλευτές. Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες, που τα γραφεία τύπου προσπαθούν με νύχια και με δόντια να αποκρύψουν από τα media, οι θεσμικοί εκπρόσωποι των καταναλωτών της γηραιάς ηπείρου απουσιάζουν όλο και πιο συχνά από τα έδρανα γιατί κυκλοφορούν ιγκόγνιτο στα αληθινά πεδία των μαχών. Λιώνουν τις σόλες τους στους δρόμους κάνοντας ρεπορτάζ αγοράς, βουτάνε στα λασπωμένα χωράφια που δίνουν ελπίδα στους πεινασμένους του τρίτου κόσμου και επιτηρούν την περιβαλλοντική νομιμότητα στις χωματερές όπου ανακυκλώνεται η σαβούρα του πολιτισμού μας. Κάνουν, δηλαδή, όλη την βρώμικη δουλειά που εμείς αγνοούμε, απορροφημένοι καθώς είμαστε στην μελέτη των άπειρων ενθέτων γαστρονομίας που κυκλοφορούν. Κι έτσι απομένει για πάρτη μας μόνο το δίλημμα αν θα χρησιμοποιήσουμε σακούλες από πλαστικό ή από άμυλο για τα ψώνια μας από το σουπερμάρκετ. Που, ΟΚ, είναι κι αυτό ένα ζήτημα, αλλά ας μην τα θέλουμε όλα στο πιάτο.

Σόρι Λουντμίλα

2008-04-17T09:09:00.004+02:00

Ε, ναι, λοιπόν, υπάρχει θεός.

Χρειάστηκε να παραβιαστεί η απαγόρευση του Κρεμλίνου για αναφορές στην προσωπική ζωή του Πούτιν ώστε να ανατραπεί επιτέλους ο μύθος ότι οι ολυμπιονίκες χτίζουν κορμιά και βίλες μόνο χάρη στις κινέζικες ντόπες.

Κι έλεγα κι εγώ... τέτοιο άξιο παλικάρι και δεν έχουν πέσει ακόμα να το φάνε οι λυσσάρες;

Με πόσο λιμοντσέλο χωνεύεται η πολιτική;

2008-04-14T12:33:00.005+02:00

Ένας 41χρονος παραγωγός λιμοντσέλο προσέφερε χτες στο Σορέντο, το highlight της πρώτης ημέρας των ιταλικών εκλογών (αν δεν αρχίσει να βρέχει σουρεαλισμό, μάλλον θα είναι και το highlight ολόκληρου του εκλογικού διημέρου) όταν πήρε το τεράστο ψηφοδέλτιο με τα σύμβολα όλων των υποψήφιων κομμάτων, το έσκισε ήρεμα σε μικρά κομματάκια και μετά τα έφαγε.
Στην συνέχεια συνελήφθη και του απαγγέλθηκε η κατηγορία της καταστροφής εκλογικού υλικού. Ο ίδιος δήλωσε: "Όλοι οι πολιτικοί με αηδιάζουν. Δεν αισθάνομαι ότι με εκπροσωπεί κανένας".

α. Συγκινήθηκα (αλήθεια, καλέ, αφού ανέβασα και ποστ μεσημεριάτικα)

β. Το έφαγε;;;; Θεούλη μου, εγώ δεν θα μπορέσω ποτέ να κάνω ακτιβισμό της προκοπής.

γ. Αναρωτιέμαι πώς να το φτιάχνει ο τύπος το λιμοντσέλο.

δ. Τώρα το google θα μου στέλνει κι άλλους που ψάχνουν με την λέξη "λιμοντσέλο";

"A person is a person, no matter how small"

2008-04-13T18:59:00.005+02:00

Από εκείνη την Κυριακή που η μικρή αντανάκλαση είδε τον Νέμο, όρθια -όπως κάθε 3χρονο που υπακούει στην φύση και δεν στρώνει κώλο κάτω για περισσότερο από 8 συνεχόμενα λεπτά- διασκορπίζοντας τριγύρω χούφτες ποπ κορν και ρωτώντας φωναχτά κάθε τόσο "γιατί είναι τόσο δυνατά;" (ο ήχος), μέχρι σήμερα δεν έχει χάσει ούτε μία από τις ταινίες κινουμένων σχεδίων που έχουν κυκλοφορήσει. Μέχρι και με τον xkont κάνουν κόντρες ποιος έχει δει τις περισσότερες και παραβγαίνουν στους ελληνικούς τίτλους.
Εγώ, έχω χάσει μερικές αλλά από τον Χόρτον έχασα μόνο την μέση. Με πήρε ο ύπνος. Δεν φταίει ο Χόρτον, εγώ νύσταζα.

Εκείνος είναι μια χαρά ελέφαντας. Σουρεαλιστικός, όπως είναι όλοι οι κινούμενοι χαρακτήρες: Επιβιώνει πέφτοντας από γκρεμούς, αιωρείται για όσα δευτερόλεπτα το απαιτεί το σενάριο και καταφέρνει να ανακαλύψει ανάμεσα σε εκατομμύρια ολόιδια ροζ λουλουδάκια εκείνο που έχει χάσει και που το ψάχνει εναγωνίως γιατί επάνω του είναι γατζωμένος ο μικρός άσπρος κόκκος στον οποίο κρύβεται η Χούβιλ (Whoville). Κάνει κι άλλα εντυπωσιακά, αλλά όπως καταλαβαίνετε, τα έχασα.
H πόλη των Χου (Who) έχει έναν δήμαρχο με 96 κόρες και έναν γιο, τον Γιο-Γιο -το πρώτο εμφανέστατα έμο κινούμενο σχέδιο που έχω δει, αν εξαιρέσουμε τους ήρωες του Τιμ Μπάρτον στον Χριστουγεννιάτικο Εφιάλτη- και όλοι μαζί (99 σύνολο, μαζί με την δημαρχίνα) μοιράζονται μία μόνο τουαλέτα.

Τα βάσανα των Χουβιλαίων ξεκινούν όταν ένα βελανίδι παρασύρεται από μια σταγόνα βροχής και συγκρούεται με το λουλούδι στο οποίο φιλοξενείται ο κόκκος, προκαλώντας έτσι την αποκόλλησή του με λογική συνέπεια ο αέρας να το παρασύρει σε βέβαιη συντριβή στα βράχια, βούλιαγμα στη λίμνη, κατάποση από έντομο ή σε κάποια άλλη μοιραία κατάληξη. Αυτό που τον σώζει είναι ο Χόρτον που χάρη στα τεράστια αυτιά του ακούει ένα "βοήθεια" από τον αιωρούμενο κόκκο, και ξεκινάει τις διπλωματικές επαφές με τον δήμαρχο Αουγκούστους Μέιχου και όπως καταλαβαίνετε αναλαμβάνει την διάσωση της πόλης. Τον δήμαρχο, όμως, οι μεγαλοπαράγοντες της Χούβιλ τον έχουν γραμμένο στα @@ τους κι έτσι κανείς δεν τον υπολογίζει όταν τους προειδοποιεί ότι θα πρέπει να προφυλαχθούν από τους κινδύνους για τους οποίους τον προειδοποιεί ο Χόρτον.
Αλλά και τον Χόρτον τον περιφρονούν όλα τα υπόλοιπα ζώα του δάσους, εξαιτίας της εκστρατείας του για την διάσωση του κόκκου. Όλα πλην του φίλου του του Μόρτον, ο οποίος ενσαρκώνει τον τύπο που πάντα στέκεται στο πλευρό μας όχι επειδή έχει πειστεί ότι δεν είμαστε τρελοί αλλά γιατί μας αγαπάει ακόμη κι αν είμαστε.

Ο κακός της υπόθεσης είναι η μαμά καγκουρό που πείθει τους υπόλοιπους ότι ο Χόρτον είναι επικίνδυνος γιατί υποστηρίζει πως "a person is a person, no matter how small" και διαδίδει πράγματα για τα οποία δεν υπάρχουν αποδείξεις, συνεπώς δηλητηριάζει το μυαλό των παιδιών, απειλεί την σταθερότητα της κοινότητας, υπονομεύει την τάξη και την λογική και πρέπει να υποχρεωθεί να ομολογήσει ότι δεν υπάρχει τίποτα μέσα στον άσπρο κόκκο, ότι τίποτα δεν ακούγεται από εκεί μέσα, και για να επανέλθει η τάξη πρέπει το ροζ λουλούδι να καταστραφεί και η υπόθεση να λήξει. Δωροδοκεί, λοιπόν, έναν...

μπιιιιιιιιπ

Δυστυχώς ο χρόνος σας τελείωσε. Παρακαλούμε, ρίξτε κι άλλο κέρμα για την συνέχεια της ιστορίας ή πατήστε παρακάτω για να δείτε το τρέιλερ (δωρεάν):

Πριν τρέξετε στα μπλογκ των κριτικών κινηματογράφου, μπορώ να σας δώσω μερικά ακόμη δωρεάν τιπς:

-Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο "Horton hears a Who" του Dr Seuss ο οποίος πρέπει να ήταν γαμώ τους συγγραφείς παιδικών βιβλίων και καρτουνίστας. Το συγκεκριμένο παραμύθι, μάλιστα, θεωρήθηκε ότι ήταν η απάντησή του στις διώξεις του Μακαρθισμού αφού εκδόθηκε αμέσως μετά τις ακροάσεις της επιτροπής Μακάρθι.

-Οι σκηνοθέτες της ταινίας υπήρξαν συντελεστές -μεταξύ άλλων- ταινιών των Monty Python, και δυο εκ των κορυφαίων ταινιών κινουμένων σχεδίων: της "Εποχής των Παγετώνων" και του "Μπαμπούλα Α.Ε".

-Η φωνή του Χόρτον είναι ο Jim Carrey.

-Στην Χούβιλ τρώνε για πρωινό αυγά μάτια με πράσινο κρόκο και ζαμπόν..

Αστέρια μακρινά (καμμιά φορά και κοντινά)

2008-04-10T13:16:00.002+02:00

(...)

Το απόκομμα αναφερόταν σε διάφορους "Χιλιανούς τρομοκράτες" που είχαν μπει στη Νικαράγουα από την Κόστα Ρίκα με τους ένοπλους του Μετώπου των Σαντινίστας. Ένας από αυτούς ήταν ο Χουάν Στάιν.

Από εκείνη τη στιγμή οι ειδήσεις για τον Στάιν δεν σταμάτησαν. Εμφανιζόταν και εξαφανιζόταν σαν φάντασμα, παντού όπως οι Λατινοαμερικάνοι, απελπισμένοι, γενναιόδωροι, τρελαμένοι, θαρραλέοι, απεχθείς, γκρέμιζαν και ξανάχτιζαν και ξαναγκρέμιζαν την πραγματικότητα σε μια ύστατη απόπειρα καταδικασμένη στην αποτυχία. Τον είδα σε ένα ντοκιμαντέρ γύρω από την κατάληψη της Ρίβας, την πόλη στο νότιο τμήμα της Νικαράγουας, με το μαλλί κομμένο με μεγάλες ψαλιδιές, πιο αδύνατο από πριν, ντυμένο κατά το ήμισυ σαν καθηγητή ενός θερινού πανεπιστημίου, καπνίζοντας πίπα και με τα γυαλιά σπασμένα και δεμένα με σύρμα. Ο Βιβιάνο μου έστειλε ένα απόκομμα που έλεγε ότι ο Στάιν και άλλα πέντε πρώην μέλη του MIR πολεμούσαν στην Αγκόλα εναντίον των Νοτιοαφρικανών.

(...)

Σύμφωνα με τον Βιβιάνο όλοι οι διοικητές εκείνης της απεγνωσμένης επιχείρησης είχαν ονόματα Ελλήνων ηρώων και ημίθεων. Ποιο να ήταν εκείνο του Στάιν; Καπετάν Πάτροκλος, καπετάν Έκτωρ, καπετάν Πάρις; Δεν ξέρω. Αινείας σίγουρα όχι, ούτε Οδυσσέας. Στο τέλος της μάχης, όταν περισυνέλεγαν τα πτώματα, βρέθηκε ένας ξανθός και ψηλός τύπος. Στα αρχεία της αστυνομίας έχει καταγραφεί μια συνοπτική περιγραφή: ουλές στα χέρια και στα πόδια, παλιές πληγές, ένα τατουάζ στο δεξί μπράτσο, ένα όρθιο λιοντάρι. Η ποιότητα του τατουάζ είναι καλή. Έργο τεχνίτη, μα το Θεό, τέτοια τατουάζ δεν γίνονται στο Ελ Σαλβαδόρ. Στη Διεύθυνση Πληροφοριών της αστυνομίας ο ξανθός άγνωστος είχε καταχωριστεί με το όνομα Χακόβο Σαμποτίνσκι. Αργεντινός πολίτης, πρώην μέλος του Επαναστατικού Λαϊκού Στρατού.

Πολλά χρόνια αργότερα ο Βιβιάνο πήγε στο Πουέρτο Ρίκο και έψαξε το πατρικό σπίτι του Χουάν Στάιν.

(...)

"Τότε πρέπει να έκανα λάθος πάλι, είπε ο Βιβιάνο, πρέπει να μιλάμε για δυο διαφορετικές οικογένειες Στάιν. Ο γιος της χήρας δεν ζει πια στο Λιανκίουε; Πέθανε πέρσι σε ένα νοσοκομείο στη Βαλδίβια, έτσι μου είπαν, ήμασταν φίλοι αλλά ποτέ δεν πήγα να τον δω στο νοσοκομείο, δεν είχαμε και τόσο στενή σχέση. Από τι πέθανε; Νομίζω από καρκίνο, είπε η γυναίκα κοιτάζοντας τα χέρια του Βιβιάνο. Και ήταν αριστερός, σωστά; είπε ο Βιβιάνο με μια φωνή που μόλις του έβγαινε. Μπορεί, είπε η γυναίκα, αίφνης χαρούμενη ξανά, έλαμπαν τα μάτια της, έλεγε ο Βιβιάνο, όπως δεν είδα κανενός άλλου τα μάτια να λάμπουν έτσι, ήταν αριστερός αλλά όχι στρατευμένος, ήταν σιωπηρά αριστερός, όπως τόσοι και τόσοι Χιλιανοί από το 1973 και πέρα.(...) Πώς ήταν το μικρό του; Χουάν Στάιν. Χουανίτο Στάιν, Και τι δουλειά έκανε; Ήταν καθηγητής, αν και η αγαπημένη του ασχολία ήταν να επισκευάζει μηχανές από τρακτέρ, από θεριστικές μηχανές, από αντλίες, οτιδήποτε, έπιαναν πάρα πολύ τα χέρια του.

(...)

Έτσι λοιπόν ο Βιβιάνο πήγε στο νεκροταφείο της Βαλδίβια και για μια ολόκληρη μέρα, συνοδευόμενος από έναν φύλακα στον οποίο πρόσφερε ένα γερό φιλοδώρημα, έψαξε τον τάφο εκείνου του ψηλού ξανθού Χουάν Στάιν, που ποτέ όμως δεν είχε βγει έξω από την Χιλή, μα όσο κι αν έψαξε δεν το βρήκε.

(...)
.

Το "Μακρινό Αστέρι", μιλάει για μια παρέα Χιλιανών ποιητών. Για μια ιστορία τους που ξεκινάει λίγο πριν το πραξικόπημα του Πινοτσέτ και ολοκληρώνεται μετά από αρκετά χρόνια στην Ευρώπη, όπου είχαν διασκορπιστεί τα μέλη της.

Στο οπισθόφυλλο του αντίτυπου που έχω, και που από την ώρα που γραφόταν αυτό το ποστ είναι ανεπανόρθωτα εμποτισμένο με λιμοντσέλο-τσίπουρο, γράφει ότι είναι ένα αριστουργηματικό μυθιστόρημα με θέμα τη βία, την πολιτική τρομοκρατία, τις διαπλοκές αλληλένδετων μικρόκοσμων αλλά κυρίως τη σχέση της λογοτεχνίας με το κακό.

Την γνωριμία μου με τον Roberto Bolaño την οφείλω στις βόλτες μου στα blogs. Ή μάλλον στην βόλτα, γιατί μία είναι, η ίδια που αρχίζει κάποτε χωρίς να ξέρεις πότε θα τελειώσει -μόνο μπορείς να ξεχωρίσεις κομμάτια της διαδρομής, άλλα πιο συναρπαστικά, άλλα μονότονα, πολλά μοναχικά ή στείρα και κάποια πολύ γενναιόδωρα. Γενναιόδωρα όχι μόνο γιατί μπορεί να πέσεις πάνω σε μια τέτοια διακλάδωση που πολύ σύντομα θα σε έχει οδηγήσει στους Χιλιανούς ποιητές αλλά και γιατί μπορεί να πέσεις πάνω σε ανθρώπους που μπορεί να σε οδηγήσουν εδώ:

Είναι οι δυο όψεις της ίδιας σελίδας. Και οι δυο μαζί λένε ότι με ανθρώπους που συνάντησες στις διακλαδώσεις του διαδικτύου μπορείς να μοιραστείς από τις πιο βασικές μέχρι τις πιο αυθόρμητες ανάγκες. Ακόμη κι αν οι λευκές σελίδες του blogger και του wordpress (άντε και του realpeople, που φιλοδοξεί να επεκτείνει ο xkont) δεν γεμίσουν ποτέ με αληθινή ποίηση, εγώ είμαι σίγουρη πια ότι μπορούν να γεννήσουν για τον καθένα μας, δικές του διαπλοκές αλληλένδετων μικρόκοσμων.
Ε, κι εγώ που συνήθως κουβαλάω μαζί μου κι έναν μικρό βοηθό με αληθινές χάρτινες σελίδες και μαρκαδόρους, έχω ήδη αρχίσει να κρατάω ντοκουμέντα από τέτοιες διαπλοκές.

Τελετή υποδοχής για τα μεγάλα απογεύματα

2008-03-30T12:46:00.006+02:00

Rellotge de sol, de Joan Brossa, 1989

Ο ΧΡΟΝΟΣ

Αυτός ο στίχος είναι το παρόν.

Ο στίχος που έχετε διαβάσει είναι ήδη το παρελθόν

-έχει μείνει πίσω μετά την ανάγνωση-

Το υπόλοιπο ποίημα είναι το μέλλον,

που υπάρχει έξω από την δική σας

αντίληψη.

Οι λέξεις

είναι εδώ, είτε τις έχετε διαβάσει

είτε όχι. Και καμιά επίγεια δύναμη

δεν μπορεί να το αλλάξει αυτό.

JOAN BROSSA, 1963

Το blog (δεν) γιορτάζει τα γενέθλιά του

2008-03-24T23:44:00.004+02:00

Χμ... Σαν κάτι να γιορτάζουμε, ε;

Η αλήθεια είναι ότι το blog έχει γενέθλια.

Αλλά είναι επίσης αλήθεια ότι το μόνο που μπορώ να γιορτάσω απόψε είναι ότι κατάφερα να στρωθώ να γράψω το επετειακό ποστ λίγο πριν εκπνεύσει η μέρα. Ο εορτασμός του δεύτερου σημερινού επιτεύγματος, του γεγονότος ότι σφουγγάρισα το μισό σπίτι, ματαιώνεται μπροστά στην θέα ενός λόφου από τρία πλυντήρια σιδέρωτα.

Είχα σκεφτεί να γράψω διάφορα σήμερα σαν απολογισμό, αλλά όσο πλησίαζε η κρίσιμη τούτη ώρα, φαίνονταν όλα ασήμαντα. Κι επειδή με πονάει και η πλάτη μου, ξεχάστε το. Τελικά το μόνο επείγον και αποκαλυπτικό από όσα εξακολουθώ να θέλω να μοιραστώ μαζί σας, είναι αυτό:

Μου τη δίνει το ψευδώνυμο "μια αντανάκλαση".

Μου τη δίνει και το να λένε το blog μου "το νησί με τους καθρέφτες".

Ολόκληρη λίστα είχα κάνει. Απορώ πώς κατέληξα σε αυτά. Απορώ και με εσάς που εξακολουθείτε να έρχεστε εδώ μέσα.

Φυσικά, μπορώ να φανταστώ την "ας πρόσεχες" έκφραση του xkont όταν θα διαβάζει αυτή την εξομολόγηση. Ολόιδια με εκείνη που παίρνει όταν του λέω για το template που θα ήθελα να έχω και μου τρίβει στα μούτρα το γεγονός ότι δεν μετέφερα το blog στο realpeople.com του με τις σούπερ-ουάου υπηρεσίες που θα μου παρείχε. Δεν πειράζει, αποστρέφω την ματιά μου και συνεχίζω.

Το θέμα, λοιπόν, είναι ότι αυτό το "μια αντανάκλαση" από ένα "νησί με καθρέφτες", ακούγεται πολύ ΟΚ για εκείνο το κοριτσάκι που καθόταν μόνο του στην αυλή του νηπιαγωγείου επειδή δεν είχε μάθει να είναι κοινωνικό. Ακούγεται ΟΚ για κάποια που έσκιζε όσα έγραφε από σκέψεις που δεν ήταν για το σχολείο ή για την δουλειά επειδή δεν θεωρούσε τίποτα αρκετά καλό.

Δεδομένου ότι ούτε ντροπαλό κοριτσάκι είμαι πια ούτε πίστεψα ποτέ στους ορισμούς περί "καλού", λέω ότι φτάνει πια με την διακριτικότητα και την σεμνότητα.

Ναι, εντάξει, όλοι είμαστε αντανακλάσεις ενός Σολάρις που μπορεί και να μην επισκεφτούμε ποτέ στ' αλήθεια. Αλλά μέχρι να μας ρουφήξει ο ωκεανός του, ας παραμυθιαστούμε ότι μπορεί να μεταφέρουμε κάτι παραπάνω από τυχαίες δέσμες φωτός στο σύμπαν.

Όπως καταλαβαίνετε, ο Τσε Γκεβάρα έχει ξυπνήσει μέσα μου, έχει βουτήξει την Άννα Καρένινα απ' το λαιμό και προσπαθεί να τη πνίξει. Αυτή τη φορά λέω να μην την βοηθήσω.

Μη με ρωτήσετε πώς θα ήθελα μετονομάσω το blog ή τον εαυτό μου. Έχω άλλα ζητήματα να λύσω αυτή την εποχή. Και είναι και τα σιδέρωτα.

Άντε, και του χρόνου, με υγεία.

Τούρτα δεν έχει. Το ντεκόρ της επετειακής φωτογράφησης έχει ήδη καταναλωθεί.

ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ ΜΟΝΟ ΓΙΑ KAΠΟΙΟΥΣ; ΟΧΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

2008-03-21T08:45:00.003+02:00

Στην Ελλάδα οι γκέι, οι λεσβίες και οι τρανσέξουαλ γνωρίζουν από διακρίσεις. Τις αντιμετωπίζουν καθημερινά στην οικογένεια, την κοινωνική ζωή και τον επαγγελματικό στίβο.

Καμιά φορά όμως φτάνει μια σταγόνα για να ξεχειλίσει το ποτήρι. Σύμφωνα με δημοσιεύματα του τύπου το Υπουργείο Δικαιοσύνης ετοιμάζεται να καθιερώσει ένα "συμβόλαιο συμβίωσης" ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ για τα ετερόφυλα ζευγάρια. Δεν θεωρούμε ότι ένα απλό "συμβόλαιο" μπορεί να λύσει τα ζητήματα των ζευγαριών ίδιου φύλου, ούτε να εξασφαλίσει την ισότιμη μεταχείρισή τους. Πιστεύουμε όμως ότι η προτεινόμενη διάκριση είναι κατάφωρα αντίθετη τόσο με το ελληνικό Σύνταγμα όσο και με τις ευρωπαϊκές συνθήκες για τα δικαιώματα του ανθρώπου. Πόσο μάλλον όταν 18 ευρωπαϊκές χώρες ήδη παρέχουν νομική κατοχύρωση στα ζευγάρια ίδιου φύλου.

Σκοπός αυτής της πρωτοβουλίας είναι να ενημερωθούν σχετικά οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, οι οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ιστοσελίδες και ιστολόγια σε όλο τον κόσμο. Αυτό που ζητάμε είναι ίσα δικαιώματα για όλους. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο.

Αυτή τη φορά δεν θα μείνουμε σιωπηλοί. Αυτή τη φορά δεν θα κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια.

ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΠΛΟΓΚΕΡ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ

Robert Fisk: The only lesson we ever learn is that we never learn

2008-03-19T09:40:00.001+02:00

ξυραφάκια αρίστης ποιότητος

2008-03-16T22:51:00.007+02:00

Εκεί που καθόμουν ήσυχα κι ωραία, μου ήρθε μια σκυτάλη. Στην αρχή δεν ανησύχησα γιατί νόμιζα ότι με πήρε ξώφαλτσα. Νόμιζα. Έγραφε επάνω "πες σ' αγαπώ με ένα τραγούδι". Ίσως θα ήταν προτιμότερο να έγραφε "σήκω και τρέξε μέχρι την Σκωτία να την δώσεις στον itelli". Θα ήταν πιο αποδοτικό απ' το να κάτσω να ψάξω μέσα σ' εκείνο το ράφι το "μείνε-μακριά-αν-θες-να-ξαναδείς-άσπρη-μέρα". Από εκεί ανέσυρα το "Ημερολόγιο". Είπα να περάσω σε κάτι πιο ανάλαφρο, από το σύγχρονο ρεπερτόριο, αλλά η βεβαιότητα ότι θα ήμουν ασεβής και βέβηλη, με ξαναρίχνει, προς τέρψιν του φιλοθεάμονος κοινού, στα μαύρα σκοτάδια των αναμνήσεων του μεγάλου έρωτα. Οπότε, voila:

.
Τόσα χρόνια μες τους χάρτες μου σε ψάχνω
κι ας μην έσκυψες ποτέ στο μέτωπό μου με τα δυο σου χείλια
ν' αφήσεις μιαν ανάσα στη ζωή μου.
Κι αν η προσευχή μου οινόπνευμα μυρίζει
καπνό και πυρετό

στο γυάλινο το κύμα τ' άρωμά σου
φωνάζω να καθρεφτιστεί η φωνή μου.
Κι αν στην όχθη που χτενίζεσαι ακουστεί
σαν αλμυρό τραγούδι που σου φέρνει ερωτευμένο το νερό
Και στο διάβολο πουλάω την ψυχή μου
εγώ για να βρεθώ απόψε τυλιγμένος στου κορμιού σου το βυθό.
Κάπου η νύχτα μεσοπέλαγα κρεμιέται
στην οθόνη τ' ουρανού κι ο δαίμονας καβάλα στο σκοτάδι
αρπάζει τη μετέωρη ευχή μου.

Και σαν άστρο καυτερό προς το νησί σου
τα λόγια μου πετάει πληγώνοντας τα βράχια και την άμμο
στη χτένα σου καρφώνει την ψυχή μου.
Και σταγόνα τη σταγόνα κυλάω

εγώ σαν αλμυρό νερό στους ώμους και στον ακριβό σου το λαιμό
Κι ας το ξέρω πως του λόγου του
στην ανεμόσκαλα εκεί με περιμένει για να μου λιμάρει το σχοινί.

Πάνε χρόνια που αντίκρυ αναβοσβήνουν
τα φώτα κάποιας γης τα φώτα κάποιας ξεχασμένης νήσου
που λένε είναι οι κορφές του παραδείσου.
Μα το ξέρω είναι της θάλασσας τα μάγια
δεν υπάρχει αυτή η στεριά

μιας και κανείς ποτέ του εκεί δεν πήγε
γι' αυτό σφιχτά κρατιέμαι στο κορμί σου.
Και μπροστά από τους κολασμένους περνάω
εγώ σα μια σκιά που σεργιανάει στον Άδη τη δικιά σου μυρωδιά
Κι είναι λέω ο παράδεισος για μας
αγάπη μου μικρή να μοιραζόμαστε τούτη την κόλαση μαζί.

Αυτά τα λένε οι "Συνήθεις ύποπτοι", δηλαδή ο Χήστος Θηβαίος.

Η πραγματικότητα λέει ότι η ζωή συνεχίζεται και ο καθένας έχει πιάσει από μια ακτή και συνεχίζει τη ζωή του. Ε, πού και πού ξαναπερνάμε για καμιά βόλτα από την κόλαση, αφού δείχνουμε να έχουμε την βεβαιότητα πως ένα από εκείνα τα ωραία καζάνια μάς το έχουν κρατημένο ρεζερβέ.

Την σκυτάλη δεν την δίνω στο itelli γιατί, με τα νεύρα που μου είπε ότι έχει, θα στοχεύσει στο ψαχνό. Την δίνω στον island που επέστρεψε μεταμελημένος και πρόθυμος να απαντήσει σε κάθε blogοπαίχνιδο, στην Σορολόπ που είναι ρομαντική ψυχή, στον xkont για να ανεβάσει μια από τις δικές του συνθέσεις και στον kakaskimo για να μας εκπλήξει. Θα έλεγα ότι την δίνω και στο υπόλοιπο κοινό, αλλά νομίζω πως είμαστε μεταξύ μας πια. Τόσο μεταξύ μας, που αν κάνετε λίγη ησυχία θα ακούσετε και την βρύση να στάζει...

Το αίμα νερό (δεν) γίνεται

2008-03-14T09:31:00.000+02:00

Στο Λονδίνο...

2008-03-04T15:32:00.002+02:00

E-book

2008-03-01T16:01:00.004+02:00

Αυτό είναι το e-book που κυκλοφόρησε από τους διοργανωτές της καμπάνιας "Δεν θέλω να δω το dvd".
Η αλήθεια είναι ότι το δημοσιεύω περισσότερο επειδή με εντυπωσίασε η ιδέα της συγκεκριμένης υπηρεσίας (λέω να την εξερευνήσω κάποια στιγμή καλύτερα*, αλλά προσωρινά διαβάστε εδώ γι' αυτήν) παρά επειδή κατονομάζομαι ως συμμέτοχη.
:)

Ουάου! Το νησάκι μου μπήκε σε βιβλίο.
Και στα δικά σας οι ελεύθεροι!

*Με ξέρετε τώρα εσείς. Σε κανένα εξάμηνο...

στην σελίδα 123

2008-02-24T10:56:00.009+02:00

"Τους αγόραζαν και τους πουλούσαν όπως τα βόδια και τα πρόβατα. Όποιος είχε αγοράσει ένα δούλο ήταν ο αφέντης του. Μπορούσε να τον κάνει ό,τι ήθελε - ακόμα και να τον σκοτώσει."

Αυτά γράφουν η έκτη, η έβδομη και η όγδοη περίοδος της σελίδας 123 της "Μικρής Ιστορίας του Κόσμου".

Είναι το κεφάλαιο που μιλάει για τους κυρίαρχους του Δυτικού κόσμου και περιγράφει τα εργασιακά ήθη στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Εξηγεί, δηλαδή, τι ήταν οι δούλοι.

Η "Μικρή Ιστορία του Κόσμου" θεωρείται η πιο ολοκληρωμένη καταγραφή της εμπειρίας της ανθρωπότητας, της εξέλιξης του ανθρώπου. Και είναι γραμμένη σαν παραμύθι, γιατί γεννήθηκε από τα γράμματα που έστελνε ο αυστριακός ιστορικός Ernst.H. Gombrich σε ένα μικρό κοριτσάκι, την περίοδο που εκείνος ολοκλήρωνε την διδακτορική του διατριβή. Η μικρή ήταν κόρη κάποιων φίλων του και αναρωτιόταν τι ήταν αυτό που κρατούσε τον Ernst τόσο απασχολημένο. Κι έτσι εκείνος άρχισε να της γράφει γράμματα, αφηγούμενος το θέμα της δουλειάς του με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι κατανοητό από ένα παιδί.
Κάποτε ο Gombrich κλήθηκε να μεταφράσει μια σειρά ιστορικών βιβλίων για παιδιά και απογοητεύτηκε τελείως από το επίπεδό της. Αντιπρότεινε στον εκδότη να γράψει ο ίδιος από την αρχή μια σειρά ιστοριών με τον τρόπο που ήταν γραμμένα εκείνα τα γράμματα. Κι έτσι προέκυψε η "Μικρή Ιστορία του Κόσμου". Γραμμένη σε έξι εβδομάδες, πάνω κάτω ένα κεφάλαιο κάθε μέρα, με εξαίρεση τις Κυριακές. Γιατί τις Κυριακές ο Ernst είχε αναλάβει να ξεναγεί στις γκαλερί και τα αρχιτεκτονικά μνημεία της Βιέννης μια νεαρή οικογενειακή φίλη, την Ilse.
Στους περιπάτους με την Ilse, της διάβαζε τα κεφάλαια που μόλις είχε γράψει. Αν διαβάσει κανείς δυνατά την "Μικρή Ιστορία του Κόσμου" θα καταλάβει πόσο εκείνες οι αφηγήσεις στην Ilse διαμόρφωσαν την όμορφη αφήγηση του Ernst, εξηγεί στον πρόλογο του βιβλίου η εγγονή του Ernst, που ήταν εγγονή και της Ilse. Γιατί, τον επόμενο χρόνο, ο Ernst και η Ilse παντρεύτηκαν. Ήταν το 1936, τότε που κυκλοφόρησε και το βιβλίο.

...

Δεν ξέρω αν είστε τυχεροί ή άτυχοι. Το "Κάμα Σούτρα" ήταν στο ράφι και επόμενο πιο κοντινό βιβλίο ήταν "Το τέλος των Βαλκανίων". Τώρα, όμως, έχετε έναν συνδυασμό ιστορίας και έρωτα.

Μου άρεσε αυτό το blogοπαίχνιδο. Ευχαριστώ τον kakaskimo για την πρόσκληση (και την sorolop για την εκτέλεση καθηκόντων ταχυδρόμου) και δίνω την σκυτάλη στον xkont, στον bluelephant, στον island και στην reporter. Επειδή νομίζω ότι οι υπόλοιποι θαμώνες έχουν ήδη προσκληθεί από άλλους, αντικαθιστώ τον πέμπτο blogger με τους αόρατους αναγνώστες που βλέπω να παρακολουθούν πίσω από τις γρίλιες και πιθανόν να θέλουν να συμμετάσχουν. Όποιος το αποφασίσει μπορεί να μου στείλει την δική του "σελίδα 123" και θα την ανεβάσω εδώ.

Οδηγίες για τους παίκτες:
1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).
3. Βρες την πέμπτη περίοδο (=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

Υ.Γ. Μια παράκληση μόνο. Ας μείνει μεταξύ μας η υπενθύμιση αυτού του εργασιακού μοντέλου των Ρωμαίων, γιατί αν το πάρει χαμπάρι η Πετραλιά θα το συμπεριλάβει στον διάλογο για το ασφαλιστικό.

Χιόνι

2008-02-17T11:40:00.008+02:00

Κατόπιν τούτων,

θέλω να καταγγείλω την Μπαμπούλας Media S.A.

που απέτρεψε τον κόσμο να πάρει χτες βράδυ το αυτοκίνητο

και να πάει να δει την Ελευσίνα να χιονίζεται.

Μην τους ακούτε. Κάντε του χιονιού σας.

Επί τη επετείω του Αγίου Βαλεντίνου

2008-02-15T09:10:00.003+02:00

Εντάξει, παιδιά. Πέρασε.

Μπορούμε να βγούμε.

Σαν χτες πριν από τέσσερα χρόνια στο "9" της Ελευθεροτυπίας.

Κάνε κλικ. Κάνε copy. Κάνε ό,τι θες.

Εγώ το έχω στην πόρτα του ψυγείου με μαγνητάκι "Τι ανακυκλώσαμε σήμερα?"

Δεν θέλω να δω το dvd

2008-02-01T19:00:00.001+02:00

Μαντέψτε, όμως, γιατί. Σας δίνω τις εξής επιλογές:

α. Επειδή προτιμώ να το πάρω όταν θα το μοιράσει ο αδέκαστος Μάκης από την καινούργια του εφημερίδα.

β. Επειδή περιμένω να προβληθεί στο Athens Porn Film Festival.

γ. Επειδή έχω γυρίσει κι εγώ μερικά και δεν θέλω να πάρουν θάρρος οι κομιστές και οι διακινητές.

δ. Επειδή, όπως ο Johnny Depp, δεν μπορώ να βλέπω μονταρισμένες τις ταινίες όπου έχω παίξει. Όπως λέει και ο Τζόνι, αρκεί η εμπειρία του γυρίσματος.

ε. Επειδή απέκτησα ένα φρεσκότατο αντίτυπο του αυθεντικού “Κάμα-σούτρα” από τις εκδόσεις Άγρα, που έχει πολύυυυυυυυυυυ πιο ενδιαφέρουσα εικονογράφηση.

στ. Επειδή έχω φάει.

ζ. Επειδή δεν μου αρέσει να εκλαμβάνουν την σιωπή μου ως συναίνεση*.

*Η αλήθεια είναι ότι μερικές φορές μου αρέσει, αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση ΟΧΙ.

Μηλόπιτες

2008-01-26T19:55:00.000+02:00

Ήταν κάποτε μια βασίλισσα πολύ θλιμμένη.

Μουρτζούφλω θα την έλεγες, αν δεν έτρεφες κανένα σεβασμό για τα προβλήματα των εστεμμένων. Αν ήσουν πιο φιλομαναρχικός θα μπορούσες ακόμη και να απολαύσεις τα ποιήματα που είχαν γραφτεί για πάρτη της, για τα μελαγχολικά μάτια της, για τις χαρές της που μαραίνονταν πριν τις δει το φως της μέρας και άλλα τέτοια με τα οποία οι αυλικοί τάιζαν τον ρομαντισμό των υπηκόων όλα τα χρόνια της βασιλικής θλίψης.

Γιατί η ιστορία κράταγε χρόνια.

Στην αρχή κανείς δεν ήξερε τι την είχε πειράξει. Ο βασιλιάς νόμιζε πως κάποια δική του αμέλεια την είχε μελαγχολήσει. Τα πριγκιπόπουλα, πάλι, νόμιζαν πως έφταιγε η επιπολαιότητά τους που η αγαπημένη μητέρα είχε αποσυρθεί στα ιδιαίτερα δωμάτιά της και δεν έβγαινε ποτέ. Μετά από μήνες με δώρα, τρυφερές επιστολές αγάπης και μεταμέλειας να πηγαινοέρχονται σε χρυσούς δίσκους, χωρίς εκείνη να σκάσει ούτε ένα χαμόγελο, άρχισαν να υπάρχουν υποψίες ότι κάτι άλλο έφταιγε. Αλλά, τι;

"Βρε καλή μου, βρε χρυσή μου, πες τι έχεις..."

Τίποτα. Μουγκαμάρα η βασίλισσα. Μαυρίλα στο βασίλειο.

Και ο καιρός περνούσε.

Ώσπου μια μέρα, εκείνη εμφανίστηκε χλωμή και αναμαλλιασμένη μπροστά σε ένα από τα πολλά τραπέζια που είχαν στρωθεί χωρίς να την περιμένουν και ανακοίνωσε:

"Περιμένω την άνοιξη. Κι αυτή δεν έρχεται ποτέ."

Του βασιλιά του έπεσε το κουτάλι από το χέρι και του σηκώθηκε ένα φρύδι τρεις πόντους. Τα παιδιά στραβομουτσούνιασαν και αναρωτήθηκαν αν υπάρχει περίπτωση όλο αυτό να αποδειχτεί κληρονομικό.

Η πεθερά βασιλομήτωρ, ενοχλημένη από καιρό με τα καμώματα της νύφης της, αποφάσισε να σπάσει τον πάγο:

"Μα τι λες αγαπητή μου; Από τότε που κλείστηκες στο δωμάτιό σου έχει περάσει κι έχει ξαναφύγει εφτά φορές η άνοιξη. Δεν μπορεί να μην το πρόσεξες."

"Μα δεν εννοώ αυτή την άνοιξη", διευκρίνισε η ακριβοθώρητη.

Του βασιλιά του σηκώθηκε και το άλλο φρύδι τώρα:

"Μμμμμ... Δε λέω, με τις κλιματικές αλλαγές, το φαινόμενο του θερμοκηπίου και τόσες φράουλες μες στο χειμώνα, θα μπορούσε κανείς να μπερδευτεί. Αλλά μήπως μπορείς να γίνεις πιο συγκεκριμένη; Ποια άνοιξη περιμένεις; Δεν καταλαβαίνω."

"Ω, βασιλιά και άντρα μου, αυτό είναι το πρόβλημα. Εσύ ποτέ δεν καταλαβαίνεις", είπε και ξαναγύρισε στο δωμάτιό της.

Ο βασιλιάς δεν είχε άλλο φρύδι να σηκώσει κι έτσι ζήτησε ένα καθαρό κουτάλι και έδωσε εντολή να συνεχιστεί το γεύμα κανονικά.

Από τότε, κανείς δεν ξανάγραψε ρομαντικά ποιήματα για την θλιμμένη βασίλισσα.

Μόνο της άνοιγαν συχνά τις μπαλκονόπορτες για να αερίζεται καλύτερα και στο παλάτι παρήγγειλαν να αλλαχτούν όλες οι λάμπες πυρακτώσεως με λάμπες εξοικονόμησης ενέργειας της Philips, από αυτές που μοίραζε και ο Σκάι.

Α, ναι... Έκοψαν και τις τούρτες φράουλα τον χειμώνα.

Μηλόπιτες και πάλι μηλόπιτες.

και ψάρια έχουμε

2008-01-12T19:11:00.000+02:00

Δώρο του μπαμπά στην κόρη.

Νομίζω ότι το έκανε γιατί δεν είχαμε pet. Δεν φαντάζομαι να είναι υπονοούμενο για την σεξουαλική μου ζωή.

Λόγω κάποιας αναβλητικότητας που φαίνεται πως είναι κληρονομική (από τη μαμά, αυτή), τα ψάρια ακόμα δεν έχουν αποκτήσει ονόματα.

Το πιο ενδιαφέρον που κάνουν είναι ότι κολυμπάνε στην γωνία με τις μπουρμπουλήθρες, προς τα πάνω, κόντρα στο νερό που πέφτει. Το μικρό πορτοκαλί το κάνει μετά μανίας. Μερικές φορές μοιάζει να θέλει να μπει στο σύστημα καθαρισμού για να το μπλοκάρει και μετά να δραπετεύσουν ομαδικά, όπως συνέβη στο "Νέμο". Οι υποψίες ενισχύονται από την συνήθεια του μεγάλου, του κίτρινου, να βάζει στο στόμα του πετραδάκια -αν και τελικά τα ξαναφτύνει.
Το πορτοκαλί έχει αποκτήσει την φήμη του πιο χαζού επειδή αφήνει τα άλλα να τρώνε περισσότερο. Μπορεί, βέβαια, να κάνει δίαιτα.

Το ελπίζω, γιατί τώρα πρέπει να δουλεύω για να ταϊζω πέντε στόματα.

Μάλλον θα αρχίσω κι εγώ δίαιτα.

Θα αρχίσω και γιόγκα επίσης. Το λέω γιατί πήρα ένα περιοδικό που έχει dvd με ασκήσεις και δώρο χαλάκι για γιόγκα. Λέτε να πιάνει; Θα δούμε.

353 και σήμερα

2008-01-12T11:49:00.000+02:00

Έπεσε βαρύ το 2008.

Κανόνας β: Ποτέ μην συνδέεσαι με την On Telecoms

2008-01-02T18:19:00.001+02:00

...αν δεν υπάρχει άλλη σύνδεση στην γειτονιά, ώστε να κλέβεις λίγο χρόνο.

Γιατί μπορεί να βρεθείς μέσα στις γιορτές χωρίς λεπτό διαθέσιμου Internet, ανίκανος να ευχηθείς στην blogοπαρέα σου "καλή χρονιά", "καλά κρασιά" και "καλή χώνεψη"...

Κανένας δικηγόρος με ειδίκευση στο καταναλωτικό δίκαιο, διαθέσιμος;

Κανόνας α: Ποτέ μην πέφτεις με τα μούτρα στην λογική

2007-12-22T22:09:00.000+02:00

Έγραφε. Εγραφε, έγραφε, έγραφε...
Και ο κάδος των σκουπιδιών γέμιζε. Γέμιζε, γέμιζε,γέμιζε...
Είχε τιγκάρει από πεταμένες λέξεις.
Το πρόβλημα δεν ήταν αυτές. Οι λέξεις, δηλαδή. Αυτές ήταν αξιοπρεπέστατες. Με τα ωραία τους γράμματα, με τελείες, και κόμματα και παύλες ανάμεσα, για να έχουν να χοροπηδάνε τριγύρω τους όποτε βαριόντουσαν.
Αλλά δεν έφταναν οι αξιοπρεπείς λέξεις, με την παιδική χαρά τους. Το πρόβλημα ήταν η σειρά των λέξεων. Η λογική σειρά, στην οποία ήταν υποχρεωμένες να επιστρέφουν. Δοκίμασε με διάφορους τρόπους να τις μεταπείσει ότι δεν πρέπει να γυρνάνε πάντα στην αρχική θέση τους αλλά εκείνες δεν άκουγαν. Κι έτσι ήταν βέβαιο ότι αν κανείς τις έβλεπε μετά, θα τις περνούσε για κανονικές και δεν θα πίστευε ότι προ ολίγου έπαιζαν βόλεϊ με τις τελείες και έκαναν γουιντσέρφινγκ με τις παύλες. Κι έτσι, τσαλάκωνε τα χαρτιά και τα πέταγε.
Είχε βαρεθεί με τα παιχνίδια της λογικής. Πάλι.
Θα τα παρατούσε γι' απόψε. Έβαλε μπουφάν για να βγει να περπατήσει. Ευκαιρία να κατεβάσει τα σκουπίδια. Αδειασε και τον κάδο με τα χαρτιά στην σακούλα για την ανακύκλωση.
Όπως περνούσε από την Ιωνίας και σκεφτόταν ότι έκανε βλακεία που δεν πήρε ομπρέλα, άκουσε κάποιον να ζητάει βοήθεια. Κοίταξε προς την οικοδομή.
"Σας παρακαλώ, βοηθήστε με".
"Ε;"
"Χρειάζομαι κάποιον να με κατεβάσει. Ήταν εύκολο να ανέβω αλλά δεν υπολόγισα ότι θα ήταν τόσο δύσκολο να κατέβω. Ένα χεράκι, παρακαλώ..."
"Κοίτα να δεις... να ανέβω δεν μπορώ, για να σε βοηθήσω. Αλλά έχω μια σακούλα γεμάτη χαρτιά. Θα την κρατήσω από κάτω και εσύ φρόντισε να πηδήξεις μέσα για να μη σπάσεις τίποτα."
"ΟΚ. Πηδάω."

"Είσαι εντάξει τώρα;"
"Δεν θα το έλεγα".
"Αφού έπεσες μέσα στα χαρτιά. Δεν ήταν μαλακά;"
"Μαλακά! Έχεις τρελαθεί; Τι γράφουν αυτά τα χαρτιά ρε συ; Κόντεψα να σπάσω το κεφάλι μου. Καλύτερα να έπεφτα στο τσιμέντο."

update: Ετούτο το post γράφτηκε προτού διαβαστεί αυτό. Δεν ξέρω ποιό από τα δύο υπονομεύει περισσότερο την λογική. Ούτε έχει σημασία, φυσικά.

Santa's Ghetto

2007-12-13T16:16:00.000+02:00

"Santa's Ghetto is probably the world's most low-concept art event.

Every year we assemble a loose collection of the great unwashed to hawk their artistic wares on the high street amongst the mindless sham and drudgery of the christmas season. This year we've moved out of Oxford Street into a former chicken shop on Manger Square in Bethlehem opposite the Church of the Nativity (where Santa Claus was actually born).

This puts us one mile behind the security wall in a part of the world ravaged by conflict, poverty and dust. Just the place, you'd think, that's desperate to check out the latest five-colour deckled edge screen prints coming out of East London.

You can watch the whole sorry thing unravel on-line but you're particularly welcome to come out and visit in person (you're probably far less likely to get randomly stabbed on the way home than you were last year)."

Τριανταπέντε

2007-12-08T07:42:00.000+02:00

-Λοιπόν, πάμε. Έχεις 2. Τι ποντάρεις;
-Θα τα βάλω όλα.
-Τα πάντα;
-Τα πάντα.
-Είσαι σίγουρη; Έχω άσσο έξω.
-Σίγουρη. Τράβα.
-8...
-...
-...και 10...
-...
-...και 3. Εικοσιτρία.
-Συνέχισε.
-Και 5. Εικοσιοκτώ.
-Άλλο ένα.
-Και 7. Τριανταπέντε. Κάηκες.

...

Στα σύννεφα

2007-12-04T00:21:00.000+02:00

Γυρνάμε σελίδα

2007-12-02T22:41:00.000+02:00

Ξέρω ότι σας έχω ξεσυνηθίσει στα συχνά ποστ, αλλά απόψε επανέρχομαι με μια πρόταση βιβλίου. Όχι τόσο γιατί είναι επείγον (αν και πρέπει να το επιστρέψω σε εκείνον που μου το δάνεισε) όσο γιατί δεν θέλω να τρώτε στη μάπα τα ληγμένα προφυλακτικά.

Είπαμε, να λέμε τον πόνο μας αλλά υπάρχει και το savoir vivre.

"Το ημερολόγιο ενός ασήμαντου" κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις "Ίνδικτος" τον περασμένο Ιούλιο, τότε που καιγόταν η χώρα. Αυτός θα μπορούσε να είναι ένας καλός λόγος που πολλοί αγνοούμε την ύπαρξή του. Ο άλλος καλός λόγος είναι ότι τα κλασσικά ημερολόγια δεν είναι πολύ της μόδας τώρα που υπάρχουν τα blogs. Όταν κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην Αγγλία, σίγουρα δεν υπήρχαν blogs γιατί ήταν το έτος 1892. Προηγουμένως, το ημερολόγιο είχε δημοσιευτεί σε συνέχειες στο σατιρικό περιοδικό Punch ως "πιστή καταγραφή της μονότονης καθημερινότητας στα προάστια του Λονδίνου και στα γραφεία του Σίτυ στο τέλος της βικτοριανής εποχής". Σύμφωνα με το σημείωμα της έκδοσης, σήμερα συγκαταλέγεται στα αριστουργήματα του αγγλικού χιούμορ και o Observer το έχει κατατάξει ανάμεσα στα εκατό καλύτερα μυθιστορήματα.

Ο κύριος Πούτερ είναι ένας μεσαίος υπάλληλος, με μια βολική σύζυγο, δυο γείτονες που μπαινοβγαίνουν στο σπίτι του και του σπάνε τα νεύρα, έναν γιο που παρατάει τη δουλειά του και αρραβωνιάζεται την λάθος γυναίκα, κι ένα συρφετό γνωστών, φίλων, συναδέλφων και συμπολιτών που αναστατώνουν την ζωή του κάθε φορά που ταράζουν την σταθερή σαν καρδιογράφημα πεθαμένου ηρεμία της καθημερινότητάς του.
Μια καίρια λεπτομέρεια είναι ότι ο κύριος Πούτερ δεν κάνει συχνά αστεία. Πολύ πιο συχνά κάνει γκάφες.
Πάρτε μια ιδέα:

ΚΥΡΙΑΚΗ 8 ΑΠΡΙΛΙΟΥ Επιστρέφοντας μετά τη Λειτουργία ο εφημέριος ήρθε μαζί μας. Έστειλα την Κάρρι να ανοίξει την πόρτα της κυρίας εισόδου, που δεν χρησιμοποιούμε παρά μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Δεν μπόρεσε να την ανοίξει, και μετά την όλη επίδειξή μου ήμουν υποχρεωμένος να οδηγήσω τον εφημέριο (του οποίου, παρεπιπτόντως, το όνομα δεν το έπιασα) στην πλαϊνή είσοδο, Πιάστηκε το πόδι του στο ξέστρο και σκίστηκε η άκρη του παντελονιού του. Ό,τι πιο ενοχλητικό, καθώς η Κάρρι δεν μπορούσε, μέρα Κυριακή, να προσφερθεί να το επιδιορθώσει. Μετά το γεύμα πήρα έναν υπνάκο. Έπειτα έκανα μια βόλτα στον κήπο, και ανακάλυψα μια ωραία θέση για να σπείρω σιναποκάρδαμα και ραπανάκια. Πήγα πάλι στην εκκλησία το βράδυ: γύρισα πίσω με τον εφημέριο. Η Κάρρι παρατήρησε πως φορούσε το ίδιο παντελόνι, μόνο που ήταν επιδιορθωμένο. Θέλει εμένα για την περιφορά του δίσκου, πράγμα που θεωρώ μεγάλη τιμή.

26 ΑΠΡΙΛΙΟΥ Πήρα λίγο ακόμα κόκκινο βερνίκι (καθώς το κόκκινο, κατά τη γνώμη μου, είναι το πιο όμορφο χρώμα), και πέρασα ένα χέρι το δοχείο για τα κάρβουνα, όπως επίσης και τις ράχες των τόμων του Σαίξπηρ μας, που το δέσιμό τους είχε αρχίσει να φθείρεται.

25 ΜΑΪΟΥ Η Κάρρι κατέβασε μερικά πουκάμισά μου και με συμβούλεψε να τα πάω στου Τρίλλιπ στη γωνία. Είπε: "τα κολάρα και τα μανίκια είναι πολύ τριμμένα". Χωρίς να διστάσω ούτε στιγμή, είπα: "Κι εγώ, συντετριμμένος που το ακούω". Θεέ μου, τι γέλιο ήταν αυτό. Πίστεψα ότι δεν θα σταματούσαμε ποτέ να γελάμε. Στο λεωφορείο έτυχε να κάθομαι στο κάθισμα πίσω από τον οδηγό, και του είπα το αστείο μου για τα "συντετριμμένα" πουκάμισα. Νόμισα ότι από τα γέλια θα φύγει από το κάθισμά του. Και στο γραφείο όμως γέλασαν δεόντως με το αστείο μου.

16 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ Ο Λούπιν αρνήθηκε ευθέως να περπατήσει μαζί μου στην παραλία, επειδή φορούσα την καινούργια μου ψάθινη κάσκα μαζί με τη ρεντιγκότα μου. Δεν ξέρω τι στο καλό συμβαίνει μ' αυτό το παιδί.

8 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ Δυσκολεύομαι να βρω καλά λουκάνικα για πρωινό. Ή θα έχουν πολλά μπαχαρικά ή θα είναι κόκκινα σαν μοσχαρίσιο κρέας. Ακόμα ανήσυχος για τις είκοσι λίρες που επένδυσα την περασμένη εβδομάδα κατόπιν συμβουλής του Λούπιν. Τέλος πάντων, και ο Κάμμινγκς το ίδιο έκανε.

Ληγμένα

2007-12-01T19:17:00.000+02:00

Η ημερομηνία λήξης ήταν σαφής. Μέχρι τον Νοέμβριο του 2007. Ούτε μέρα παραπάνω. "Εντάξει, έχω καιρό", σκέφτηκε.

Επιπόλαια το σκέφτηκε, επειδή ήταν ακόμα Μάιος του 2003, επειδή ακόμα δεν ήταν ούτε 31 και νόμιζε ότι ο καιρός που ήταν μπροστά θα ήταν γεμάτος ηδονές, φρέσκιες ηδονές, από αυτές που ονειρεύεσαι όταν είσαι 30 και η ημερομηνία της δικής σου λήξης μοιάζει πολύ μακρινή και νομίζεις ότι η ζωή θα τσακιστεί να σου τις φέρει, τώρα που είσαι νέος, τώρα που ακόμα το πιστεύεις ότι σίγουρα υπάρχει κάποιος που θα πάρει τους χυμούς σου για να φτιάξει το καλύτερο κρασί και είσαι βέβαιος, με εκείνη την αφελή, ηλίθια πες καλύτερα, βεβαιότητα πως αυτό προορίζεσαι να γίνεις, γιατί έτσι, επιπόλαια πάλι, πιστεύεις ότι οι άνθρωποι γινόμαστε τα καλύτερα κρασιά αν έχουμε φροντίσει το αμπέλι, αν έχουμε τον ήλιο να μας δίνει οξυγόνο και κάποιον να εκτιμήσει την στιγμή που έχουμε ωριμάσει, την κατάλληλη στιγμή, όχι πολύ νωρίς ώστε να μην μπορούμε να πούμε ευχαριστώ, όχι πολύ αργά ώστε να μην μπορούμε να πούμε οτιδήποτε πια.

Μαλακίες πίστευες. Γιατί εκτός από τις σαφείς ημερομηνίες λήξης, υπάρχουν κι εκείνες οι ασαφείς. Εκείνες που δεν σου λένε πότε λιώνουν τα φτερά όσο εσύ συνεχίζεις να πετάς σαν βλάκας. Και συνεχίζεις να πετάς, ακούγοντας μόνο το χειροκρότημα από κάτω, που το ερμηνεύεις λάθος κι αυτό. Νομίζεις ότι καμαρώνουν το πέταγμά σου ενώ στην πραγματικότητα κάθε "κλαπ" είναι ένα "κλικ". Ένα "κλικ" του χρονόμετρου που μετράει τις στιγμές μέχρι εκείνη την ημερομηνία λήξης που κανείς δεν αναγράφει πουθενά.

Η σημασία του να κόβεις ίσια τα σπίρτα

2007-11-25T12:19:00.000+02:00

Η άσκηση 4 έλεγε: «Γράψε στο τετράδιό σου μια ιστορία με όσο το δυνατό περισσότερες από αυτές τις λέξεις: ακρίδα, ομπρέλα, ακορντεόν, τσίρκο, δέντρο, σπίρτο, πριόνι, τρένο, τσουγκράνα. Νικητής είναι όποιος χρησιμοποιήσει ΟΛΕΣ τις λέξεις».

Πάνω που η τσουγκράνα ήταν έτοιμη να πάρει αγκαλιά το τρένο και να αρχίσουν να χοροπηδάνε από τη χαρά τους για την νίκη, η ομπρέλα τούς σταμάτησε. «Μισό λεπτό παιδιά. Είναι και το ακορντεόν…».
Τα χαμόγελα πάγωσαν. Κανείς δεν είχε προσέξει το καημένο το ακορντεόν που καθόταν παράμερα και τους κοίταζε παραπονεμένο. Η ακρίδα δαγκώθηκε. Συνειδητοποίησε ότι ο άντρας, πάνω στον ενθουσιασμό του για το ταξίδι, είχε μπει στο τρένο χωρίς να πάρει μαζί του το ακορντεόν. Αλλά κι εκείνη δεν του το είχε θυμίσει. Γαμώτο.
Το πριόνι, που ήταν γνωστό για την ευαισθησία του, ξεσκονίστηκε από τα σπιρτοπριονίδια και κατευθύνθηκε προς το μέρος του για να το παρηγορήσει.
«Έλα, μην είσαι μουρτζούφλης. Οι ιστορίες έχουν και συνέχεια. Σίγουρα θα μπεις κάπου παρακάτω. Μπορεί στην επόμενη σκηνή να παίζεις μουσική για να χορεύει η ακρίδα και τότε να περάσει ένας ατζέντης που θα ενθουσιαστεί και θα προσφέρει στον άντρα ένα μεγάλο συμβόλαιο για ένα νούμερο στο τσίρκο που θα μας κάνει όλους πλούσιους και διάσημους».
«Άσε ρε συ, πριόνι. Δεν έχεις καταλάβει ότι κανείς δεν θέλει πια ακορντεόν που να παίζουν για να χορεύουν οι ακρίδες; Για να βγάλει λεφτά ο δικός μας αρκεί να σε βάλει να κόβεις τα σπίρτα στη μέση και μετά να ζητήσει από την ακρίδα να ποζάρει επιδεικνύοντας τα μισά κομμάτια, φορώντας μαγιό».
Τα σπίρτα, κάπως θιγμένα από την ανεπαίσθητη απαξίωση που έκρυβε το σχόλιο του ακορντεόν για τον ρόλο τους, πήγαν και κρύφτηκαν μέσα στον σωρό με τα μαζεμένα φύλλα. Η ακρίδα, που ενθουσιάστηκε με την προοπτική του συμβολαίου, ξαφνικά θυμήθηκε ότι δεν είχε κάνει χαλάουα για να μπορεί να ποζάρει με μαγιό και αποσύρθηκε στην καλύβα μέσα στα κλαδιά του δέντρου για να επανορθώσει.
«Τέλεια. Τώρα είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα», στραβομουτσούνιασε το δέντρο.
Το τρένο, που ποτέ δεν άντεχε να βαλτώνουν έτσι τα πράγματα και αναζητούσε διεξόδους, άνοιξε το βιβλίο με τις ασκήσεις στην επόμενη σελίδα. Διάβασε φωναχτά την άσκηση 7:

«Λοιπόν, δεν ξέρω ποιοί γράφουν αυτά τα βιβλία της Β’ δημοτικού αλλά οι τύποι είναι απαράδεκτοι. Εδώ φτιάχνουν ένα ποίημα με ένα σαλιγκάρι, ένα φεγγάρι, ένα μανιτάρι, ένα ψάρι, ένα ζάρι, ένα πιθάρι, ένα λυχνάρι, ένα μαξιλάρι και αφήνουν απέξω ένα χελιδόνι, ένα μπαλόνι, ένα κανόνι και έναν κουβά! Εμένα δεν μου το βγάζεις από το μυαλό ότι το παιχνίδι είναι στημένο εναντίον μας. Στη μια σελίδα λένε στα πιτσιρίκια ότι νικητής είναι όποιος χωρέσει όλες τις λέξεις σε μια ιστορία και στην άλλη καταδικάζουν τον κουβά όχι μόνο να είναι εκτός ποιήματος αλλά και εκτός οποιασδήποτε παρέας στην ομοιοκαταληξία».
«Και τι σχέση έχει αυτό με τον αποκλεισμό του ακορντεόν;» διέκοψε η ομπρέλα. «Το δικό μας πρόβλημα δεν είναι θέμα ομοιοκαταληξίας. Είναι θέμα απροσεξίας».
«Νομίζω ότι καταλαβαίνω τι εννοεί το τρένο», παρενέβη η τσουγκράνα. «Το συμπέρασμα είναι πως στην ζωή δεν μπορείς να τα έχεις όλα. Όταν ακολουθείς τους κανόνες, μπορείς να συνδυάσεις μόνο όσα υπακούν σε αυτούς. Αλλά όταν έχεις το ελεύθερο, απλά πρέπει να κάνεις το καλύτερο που μπορείς και προλαβαίνεις. Ο δικός μας εκεί τα σκάτωσε».
Είχε αρχίσει ήδη να σκοτεινιάζει. Στην είσοδο του τσίρκου άναψαν τα λαμπιόνια και μαζί η φωτεινή ταμπέλα που προσκαλούσε τους θεατές:
«Σήμερον η παράσταση Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΛΕΟΝ»
«Ωραία παρηγοριά!», ξεφύσηξε το ακορντεόν.

Norman

2007-11-10T15:00:00.000+02:00

"I knew that there was one thing I wanted to be
and that was a writer."

Ο δουλευταράς κύριος Μ.

2007-11-03T21:35:00.000+02:00

Ο κύριος Μ. ξυπνούσε κάθε πρωί στις 6.20 ακριβώς. Δεν χρειαζόταν δεύτερο ξυπνητήρι για να του θυμίσει πως είχε έρθει η ώρα να σηκωθεί. Έπαιρνε τα εργαλεία του, που τα είχε πλύνει πολύ σχολαστικά το προηγούμενο βράδυ -κάθε προηγούμενο βράδυ- και έβγαινε από το δωμάτιό του πριν σηκωθεί ο ήλιος. Ήθελε να είναι εκεί όταν θα σηκωνόταν ο ήλιος. Έπρεπε να είναι εκεί όταν θα σηκωνόταν ο ήλιος.
Έπιανε πρώτα την αξίνα και άρχιζε το σπάσιμο του βράχου. Μετά, κουβαλούσε με τα χέρια του τις πέτρες πιο πέρα. Για τα μικρά κομμάτια χρησιμοποιούσε το φτυάρι. Μερικές φορές διαπίστωνε ότι ο λόφος που σχημάτιζαν τα θραύσματα, υψωνόταν πολύ κοντά στο σκάμμα και τον εμπόδιζε να συνεχίσει όπως το είχε σχεδιάσει. Αγανακτούσε με κάτι τέτοιες διαπιστώσεις αλλά δεν σταματούσε. Απλώς αναγκαζόταν να μετακινήσει το άνοιγμα λίγο πιο πέρα. Δεν είχε περιθώριο να σταματήσει το σκάψιμο ή να μειώσει τον ρυθμό.
Κάθε φορά τον έπαιρνε νύχτα μέχρι να σταματήσει την δουλειά κι έτσι ζούσε μόνο στο σκοτάδι. Ζούσε, πάει να πει, επέστρεφε στο δωμάτιό του για να πλύνει τα εργαλεία και να περιμένει να φτάσει 6.20 για να έχουν στεγνώσει. Με τον καιρό, έφτανε όλο και πιο κοντά στην ολοκλήρωση του καθήκοντός του, χωρίς βέβαια να αποφύγει κάποιες συνέπειες. Τα χέρια του είχαν αποκτήσει σκληρούς ρόζους (αλλά δεν ανησύχησε γιατί είχε καιρό να τα χρειαστεί για κάτι άλλο), η πλάτη του είχε κυρτώσει (αλλά αυτό τον βόλευε γιατί έτσι δεν έσκυβε πολύ για να σκάψει), τα μαλλιά του ήταν γκρίζα κάτω από την σκόνη της ανασκαφής (αλλά δεν το ήξερε, γιατί ποτέ δεν προλάβαινε να κοιταχτεί στον καθρέφτη).
Μια μέρα κατάλαβε ότι είχε τελειώσει. Το κατάλαβε γιατί έσπασε η αξίνα του, που, έτσι κι αλλιώς, είχε πια λιώσει. Τότε, έσκυψε για πρώτη φορά πάνω από το άνοιγμα και είδε τον εαυτό του να καθρεφτίζεται στο νερό. Ο γκρεμός του ήταν έτοιμος. Πήδηξε.

Καθόλου λόγια + ένα τραγούδι

2007-11-03T19:22:00.000+02:00

Isn't it marvelous that we have been given the gift of seeing and hearing?
Of course, seeing gives us a wonderful picture of the world around us,
but I wonder how many of you think about hearing as giving us wonderful soundpictures...
For, sounds are really tone colours that give us a picture of what we hear.
We have all enjoyed show-and-tell at school.
But, how many of you have played the exciting game of hear-and-tell?
We will now hear sounds.
Can you tell us what they are?
And, who or what, is making them?
Lets try...
First, close your eyes, and when you hear each sound, try to guess what it is...
Either say what it is, or, if you are alone, just think about it...

Island breezes,
and your travel-shop teases,
And all you want is a raise, yeah,
For all of the sunshine,
Better make you be mine,
Forever and no more,
All you do is play guitar and the melody for me, melody, melodies...
You're .. My .. Life.
And you don't even boast of your extra-fine life or your flash ship upholstery,
All I can recollect 'You better wear your best white dress'
Your .. Whole .. Life ..
where is my mind?

"Rapunzel", Novak

Λίγα λόγια + δύο βίντεο

2007-10-30T00:00:00.000+02:00

Υπάρχουν νύχτες που φτάνουν μετά από μέρες άχαρες,
άχαρες επειδή είχαν την ατυχία να έρθουν μετά από άλλες μέρες με χάρη,
χάρη που φάνηκε να είναι παραπανίσια σε σχέση με την συνηθισμένη,
αυτήν που συνήθως αρκεί για να μπει και να βγει η μέρα χωρίς να φέρει και να πάρει πολλά.

Βλακείες λέω.
Οι περισσότερες μέρες και φέρνουν και παίρνουν πολλά.

Αλλά και πάλι υπάρχουν εκείνες οι μέρες που φέρνουν και παίρνουν περισσότερα.
Αρκετά για να τις θυμάσαι για καιρό.

Μην σας ζαλίζω, όμως.
...

Απόψε έπεσα πάνω σε αυτό το βίντεο και είπα να το ανεβάσω.

Είπα να το ανεβάσω γιατί αυτές τις μέρες είχα στο μυαλό μου την αλαζονία πολλών ανθρώπων.
Όχι δικών μου ανθρώπων.
Απλά ανθρώπων που ακούγονται περισσότερο από άλλους, που θα ήθελα να ακούω. Και αυτοί που ακούγονται περισσότερο, ορίζουν κομμάτια της ζωής μου/μας που θα άξιζαν να τα κρατάμε για εκείνους τους άλλους, για να είναι πιο γόνιμα.

Και είχα επίσης στο μυαλό μου τους φίλους που συνάντησα τις μέρες αυτές, της παραπανίσιας χάρης.
Μαζί με αυτούς είχα κι ένα τραγούδι που ξανάκουσα στο ραδιόφωνο χτες (το είχα πρωτοδεί σε αυτό το βίντεο από το YouTube, όταν το είχε ανεβάσει πριν από μήνες ο itelli).
Ευκαιρία να πω ότι το άκουσα στον Μελωδία, από τον αγαπημένο μου μουσικό παραγωγό ever, τον Χρήστο Κορτσέλη. Να τον ακούτε, 8.00-10.00 το βράδυ, κάθε Σ/Κ.

Αυτά είχα να πω απόψε.
Δείτε το και κυρίως, ακούστε το:

14 τρόποι για να χα(ρί)σετε τα χρήματά σας (επί τη επετείω του "ΟΧΙ")

2007-10-28T02:41:00.000+02:00

Για την επανάσταση, ρε γαμώτο.

Ή μάλλον, όχι μόνο για την επανάσταση.

Αλλά και για όσα μου έχουν φάει σε έξοδα αδράνειας, για όσα μου βάζουν πρόστιμο κάθε φορά που πληρώνω (μηδενίζω, για την ακρίβεια) την πιστωτική με λίγες ώρες καθυστέρηση από τα μεσάνυχτα της ημερομηνίας πληρωμής, γιατί τις καταθέσεις τις μετράνε από την επόμενη εργάσιμη (ενώ τις αναλήψεις από την ίδια μέρα) και γιατί αυτή τη φορά

είναι η σειρά μου να αλλάξω μονομερώς τους όρους των συμβάσεων μαζί τους.

Η περισσευούμενη ώρα*

2007-10-27T18:38:00.000+02:00

Ένα ξημέρωμα, σαν πολλά άλλα, κάθονταν οι δυο τους σε μια πλατεία. Ο ένας έτρωγε ένα βρώμικο, ο άλλος έκανε δίαιτα. Χάζευαν τον κόσμο που περνούσε, μετρούσαν τις ζωές που διασταυρώνονταν στο ίδιο μέρος και στον ίδιο χρόνο, σαν να είχαν δώσει εκεί ραντεβού οι μοίρες τους ή σαν να κληρώθηκαν εκεί μαζί οι τύχες τους. Η αλήθεια είναι ότι εκτός απ' το να χαζεύουν, κάνανε και λίγο καμάκι, αν περνούσε τίποτα καλό (αν και τέτοια ώρα, σε ένα τέτοιο μέρος, οι πιο πολλοί ήταν μεθυσμένοι και πρεζάκια).
-Βλέπεις αυτόν εκεί;
-Ποιον λες;
-Αυτόν με την βαλίτσα, δίπλα στην στάση.
-Α, ναι. Τι;
-Αν είχε αργήσει λίγο ακόμα να βγει από το σπίτι, τώρα δεν θα ήταν εδώ. Θα είχε χτυπήσει η πόρτα και θα ήταν εκείνη.
-Έχω παρατηρήσει ότι όποτε τρως αργά, γίνεσαι πολύ ρομαντικός.
-Μη με δουλεύεις. Αλήθεια σου λέω. Της είπε ότι θα την περίμενε ως τις 4.00. Αν ερχόταν, θα ακύρωνε το ταξίδι και θα έμεναν μαζί. Νομίζει ότι τελικά δεν ήρθε γιατί το αποφάσισε, αλλά εκείνη απλώς δεν έβρισκε να παρκάρει και άργησε.
-Να του πούμε να παίξει και κανένα ΛΟΤΤΟ σήμερα…
-Έλα ντε!
-Καλά, μη στενοχωριέσαι, αυτά έχει η ζωή. Να πάω να σου πάρω καμιά μπύρα να χωνέψεις;
-Όχι, εντάξει είμαι… Τι λες; Δίνουμε ένα χεράκι;
-Άσ’ το καλύτερα. Δεν επιτρέπεται.
-Έλα, μωρέ… Τι πειράζει για μια φορά; Στο κάτω κάτω, θεοί είμαστε, αν δεν μπορούμε να βοηθάμε πού και πού, δε λέει.
-Δίκιο έχεις. Κι εγώ βαριέμαι μόνο να κοιτάω, κάθε φορά που έχω βάρδια. Και τι λες; Να την φέρουμε εδώ;
-Όχι, ρε συ. Μπορούμε να πάμε πίσω τους δείκτες του ρολογιού, από τις 4.00 στις 3.00 και να την περιμένει άλλη μια ώρα.
-Ε... σόρυ κιόλας που σου χαλάω το ρομάντζο, αλλά έχεις σκεφτεί ότι θα γαμηθεί το σύστημα; Θα μας βρίζει όλος ο κόσμος. Μόνο τους σερβιτόρους στα μπαρ που περίμεναν να σχολάσουν, σκέψου. Θα μας καταριούνται μια βδομάδα.
-Ναι, αλλά, αναλογίσου τι θα έχει συμβεί… Θα έχουμε σώσει έναν έρωτα!
-Μαλακίες λες αλλά ΟΚ. Ας τους σώσουμε απόψε και ξαναχωρίζουν στην επόμενη ευκαιρία. Αλλά τα βρώμικα, νυχτιάτικα, από αύριο κομμένα. Εντάξει;

*Το νησί αυτό αναδύθηκε στην επιφάνεια πριν από μισό χρόνο, την νύχτα που ο Χρόνος έχανε μια ώρα, για να την ξανακερδίσει απόψε. Για λόγους ισορροπίας, λοιπόν, αλλά κι επειδή όλοι αξίζουμε μια δεύτερη ευκαιρία (ή τουλάχιστον έτσι θέλει να πιστεύει η νησοδέσποινα), την έλλειψη της "ανύπαρκτης ώρας", αποκαθιστά η "περισσευούμενη ώρα". Ας ελπίσουμε ότι δεν θα πάει κι αυτή χαμένη.

...μπριάμ;

2007-10-25T20:36:00.000+02:00

Κατά 50% αυξήθηκαν οι πωλήσεις τρωκτικών στην Μεγάλη Βρετανία, αφότου άρχισε να προβάλεται το Ratatouille, σύμφωνα με τους υπεύθυνους της αλυσίδας pet shop Pets at Home, λέει η "El País".

Και τι τα κάνουν, αλήθεια, αν τελικά αποδειχτεί ότι δεν ξέρουν να μαγειρεύουν;

Το δώρο της μαμάς

2007-10-21T01:34:00.000+02:00

"Δες το δώρο της μαμάς

Ένας Δράκος φουκαράς

Δεν μπορεί φωτιά να βγάλει

Του πονάει και το κεφάλι

Χάιδεψέ τον εσύ αν θες

Με το δάχτυλο δέκα φορές

Απ' την ουρά ως το κεφάλι

Αν θες ο Δράκος φωτιά να βγάλει"

Έτσι έλεγε το ποίημά μας για την περσινή αποχαιρετιστήρια παράσταση της Αλφαβήτας, όπου συμμετείχαμε με το "Δ".

Για τις ανάκες του δρακούλη αγοράσαμε πράσινο χαρτόνι και φτιάξαμε μια δρακουλένια ουρά.

Την έχω ακόμα επάνω στην ντουλάπα.

Έχω πολλά τέτοια παντού.

Εφτά χρόνια τα μαζεύω.

Και ήρθε η ώρα να παραδεχτώ γιατί το κάνω.

Καθρέφτη καθρεφτάκι,

το κάνω γιατί φοβάμαι την μέρα που θα μου φύγει και δεν θα έχω να ανακαλύπτω γύρω μου καινούργια πράγματα, κρυμμένα περιτυλίγματα από φαγωμένες καραμέλες, ζώνες που έγιναν κολάρα για χνουδωτά ζωάκια, κούκλες με ζωγραφισμένα μάγουλα, μαρκαδόρους με αλλαγμένα καπάκια, κουτάκια με "γομίδια", σημειώματα χιλιοδιπλωμένα και κολλημένα με χιλιόμετρα σελοτέιπ για να μην τους φύγουν από μέσα τα γράμματα που λένε "Λυδία, αύριο όταν θα φτιάχνεις την τσάντα σου να μου φέρεις την ξύστρα σκυλάκι, την κίτρινη" ή "την Πέμπτη να φορέσω την ίδια μπλούζα με την Ιφιγένεια" ή "για την μαμά μου, μαμά σε αγαπώ πολύ".

Μπορεί και να φοβάμαι την μέρα που θα υπάρχει κάποιος που θα τον αγαπάει πιο πολύ από μένα για να του γράφει εκείνη σημειώματα και να ανακαλύπτει εκείνος τα χνάρια της παντού.

Τι παραπάνω μπορώ να της ευχηθώ απ΄το να έρθει αυτή η μέρα;

Απλώς, κρατάω κι εγώ τις καβάτζες μου, δηλαδή ουρές και λοιπά υποκατάστατα.

Πάνω σε μια τεράστια τούρτα που αναπαριστούσε τον Βυθό του Μπικίνι και την παρέα του Μπομπ Σφουγγαράκη, ο Δράκος της μαμάς έσβησε απόψε εφτά κεράκια.

Αυτή την ώρα, ο μισός Βυθός του Μπικίνι είναι σε τάπερ στο ψυγείο, ο Μπομπ πλένεται από την σαντιγύ μέσα στο πλυντήριο πιάτων και ο Δράκος κοιμάται στο κρεββάτι της μαμάς, παρέα με την Ιφιγένεια.

Τα γράφω αυτά απόψε στο νησί μου -που μοιάζει αραχνιασμένο αλλά δεν είναι, μόνο χρειάζεται μια μπόρα σαν την αποψινή για να διώξει την ομίχλη του- γιατί οι καθρέφτες ζητούν καινούργιες αντανακλάσεις.

Θέλουν να πουν για εκείνο το βράδυ Παρασκευής πριν από εφτά χρόνια που είδα δυο ταινίες (η μία ήταν η "Μανόλια", ή άλλη μου διαφεύγει απόψε) και έφαγα κινέζικο καθώς και για το επόμενο πρωί του Σαββάτου, που ο μικρός ανθρωπάκος αποφάσισε να βγει, γιατί από τότε που ήταν δέκα πόντους έμβρυο σιχαινόταν το κινέζικο (αν και τότε ήταν πολύ νωρίς για να βγει κι έτσι απλώς κλωτσούσε όποτε το δοκίμαζε).

Θέλουν να πουν πόσο διαφορετικός μοιάζει ο κόσμος όταν έχεις να τον εξηγήσεις σε ένα παιδί.

Θέλουν να πουν αυτό που πολύ σωστά μου υπενθύμισε χτες ο Μπάμπης: Πως τα παιδιά υπάρχουν για να μας αναγκάζουν να ανακαλύπτουμε τα όριά μας και για να μας βοηθάνε να τα ξεπερνάμε.

Σήμερα, ο Βασίλης, ένας φίλος, που έχει εκπομπή στο ραδιόφωνο, μου είπε να διαλέξω ένα τραγούδι, να μας το αφιερώσει για τα γενέθλια της μικρής αντανάκλασης. Εγώ του ζήτησα ένα, της Χάρης Αλεξίου, που λέει

"Ας μεγαλώνω. Θα μεγαλώνουμε μαζί."

Ευτυχώς υπάρχουν οι μπόρες που διώχνουν την ομίχλη από τα νησιά. Μετά όλα είναι μούσκεμα αλλά δεν πειράζει. Μου είχε λείψει η βροχή.
.

Free Burma!

2007-10-04T10:12:00.000+02:00

αβγδεζηθικλμνξοπρστυφχψω (ανολοκλήρωτο)

2007-09-06T01:16:00.000+03:00

Άμμος "...κατέληξα να αναρωτιέμαι τι άραγε έμεινε γραμμένο σε εκείνη την άμμο των γραμμένων λέξεων που έβαλα στη σειρά κατά τη διάρκεια της ζωής μου, σ' εκείνη την άμμο που τώρα μου φαίνεται τόσο μακρινή από τις παραλίες και τις ερήμους της ζωής." (Ίταλο Καλβίνο, "Η συλλογή της άμμου").

Βυθός Ελάχιστοι από το μπούγιο που έφερνε το καϊκι ως την ακτή ρίσκαραν να σκαρφαλώσουν τα κατσάβραχα κι έτσι στο ακρωτήρι με τις σπηλιές κολυμπούσαν λίγοι προνομιούχοι. Η μαλακία ήταν ότι εκείνη τη μέρα το ρεύμα έφερνε στον κολπίσκο τους κάθε λογής σκουπίδια από το Αιγαίο. Εκείνο το μαύρο πράγμα δίπλα στον βράχο, έμοιαζε με ρούχο. "Θα έλεγα ότι ήταν κάποιος που χαζεύει τον βυθό με μάσκα. Μπα, δεν μπορεί να είναι γιατί δεν έχει μάσκα. Θα είχε σκάσει τόση ώρα με το κεφάλι μέσα", σκέφτηκε. "Τελικά μπορεί να είναι καμιά σακούλα. Ηλίθια σκουπίδια, αν δεν σιχαινόμουν, θα κολυμπούσα ως εκεί να δω τι σκατά είναι..." Στην ταβέρνα μετά, άκουσε να λένε ότι το σκάφος που έφευγε πήγαινε τον γιατρό για να μαζέψει το πτώμα που βρέθηκε εκεί. Το έψαχναν από το πρωί που συγκρούστηκαν τα σκάφη με τους λαθρομετανάστες. Τώρα έμενε να βρουν και το κεφάλι του.

Δαίμονες Θα τους έφτανε μια χαραμάδα για να τρυπώσουν σαν κλέφτες τη νύχτα, για να ξαναφύγουν με το πρώτο φως της μέρας. Όμως εμείς τους αφήνουμε την πόρτα ανοιχτή, ώστε να αρκεί να την σπρώξουν για να καθίσουν στην κεφαλή του τραπεζιού, να απλώσουν τα πόδια στον καναπέ, και τελικά να φύγουν όταν θα έχουν ξεστρώσει και το τελευταίο κρεβάτι.

Ελάττωμα "Εγώ λέω να της κάνουμε την χάρη". "Α, για να σου πω... Δεν μπορεί η καθεμία να ζητάει ένα προϊόν και μετά να το επιστρέφει ζητώντας άλλο. Υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που ακόμα περιμένουν την εκτέλεση της παραγγελίας τους. Αν ξαναπάρει, πες της να μην είναι αχάριστη και να κρατήσει ό,τι της στείλαμε". "Δεν νομίζω ότι είναι αχάριστη. Αν την άκουγες στο τηλέφωνο, θα καταλάβαινες ότι δεν είναι. Απλά θέλει κάτι λιγότερο σφιχτό". "Δεν με νοιάζει. Περιμένει κι άλλος κόσμος. Φέρε την επόμενη αίτηση και αυτήν βάλτην στα διεκπεραιωμένα". Ο υπάλληλος άνοιξε τον φάκελο της αίτησης με κωδικό 3698422G71C009 και συμπλήρωσε την αναφορά: "Η παραλήπτρια του προϊόντος "αγκαλιά" υπ' αρίθμ. 4.835.101 αιτήθηκε αντικατάστασής του επικαλούμενη ελαττωματική συμπεριφορά του. Ανέφερε ότι το προϊόν προσπάθησε να την πνίξει κατ' επανάληψη. Ελλείψει αποδεικτικών στοιχείων, η Υπηρεσία απορρίπτει το αίτημα."

Ζωή "Η ζωή δεν είναι αυτή που έζησε κανείς αλλά αυτή που θυμάται, όπως την θυμάται για να την διηγηθεί." (κάπου το διάβασα, δεν θυμάμαι πού)

Ηρώδης "Αποχώρησαν, οι θεοί, την ημέρα της παράξενης παλίρροιας. Όλο το πρωί, κάτω από ένα γαλακτώδες στερέωμα, τα νερά στον κόλπο φούσκωναν ολοένα, ανέβαιναν σε ανήκουστα ύψη, τα μικρά κύματα πάλι διαβάζεις; γλιστρούσαν αθόρυβα πάνω στην ξεραμένη άμμο που επί χρόνια δεν είχε γνωρίσει άλλη υγρασία λέω, πάλι διαβάζεις; δεν καταλαβαίνω γιατί είναι τόσο ενδιαφέρον να διαβάζεις συνέχεια... εκτός από την βροχής κι έγλειψαν μέχρι και τη βάση των αμμόλοφων. Το σκουριασμένο κουφάρι του φορτηγού πλοίου που είχε εξοκείλει στην άλλη άκρη του κόλπου, πάει τόσος καιρός πότε θα πάμε στη θάλασσα; εγώ το ήπια το γάλα μου που ούτε θυμάται πια κανείς μας πότε, μου λες τώρα γιατί φυσάει; θα πρέπει να πίστεψε ότι του δινόταν μια δεύτερη ευκαιρία καθέλκυσης. μου τη δίνει όταν φυσάει Δεν επρόκειτο να κολυμπήσω ξανά είπες ότι θα παίζαμε με τα κουβαδάκια. έλα να παίξουμε με τα κουβαδάκια ύστερα από εκείνη τη μέρα. Τα θαλασσοπούλια έκρωζαν τα βαριέμαι τα κουβαδάκια. θέλω να παίξουμε ρακέτες. γιατί ήρθαμε σε παραλία με πέτρες; κι εφορμούσαν ανεπηρέαστα, καθώς φαίνεται, γιατί έχεις το σελιδοδείκτη εκεί; πριν τον είχες πιο κοντά στο τέλος; αυτό σημαίνει ότι έχεις πιο πολλά να διαβάσεις; από το θέαμα εκείνου του τεράστιου ξέχειλου βαθουλώματος μου τη δίνει που έχει τρύπες η άμμος. δεν μπορώ να ξαπλώνω εδώ. ίσιωσέ μου την άμμο που διογκωνόταν σαν μελανή φλύκταινα, εκπέμποντας μια κακοήθη λάμψη. Εκείνη τη μέρα, γιατί διαβάζεις πάλι; πόσα λεπτά θα διαβάσεις ακόμα; σε ποια σελίδα διαβάζεις τώρα; σε ποια γραμμή κοιτάς; σε αυτή; ή στην από κάτω; τελειώνει η σελίδα; είχαν μια αφύσικη λευκότητα εκείνα τα πουλιά. Τα κύματα απόθεταν μια δαντέλα πεινάω λασπερού βαριέμαι κίτρινου κατουριέμαι αφρού θέλω κακά στο χείλος του νερού. Ούτε ένα πανί δεν λέκιαζε τον απέραντο ορίζοντα. δεν πάω να κολυμπήσω. είναι κρύα η θάλασσα. γιατί είναι συνέχεια κρύα η θάλασσα; Δεν θα ξανακολυμπούσα, όχι, ποτέ ξανά.

Κάποιος μόλις περπάτησε πάνω από τον τάφο μου. Κάποιος."

(Τζων Μπάνβιλ, "Η θάλασσα" & μια μικρή αντανάκλαση, "πώς-πηδάμε-την-μανούλα-στις διακοπές-και-στην-παραλία")

Κραχ Σε οριακό σημείο έφτασε η διεθνής χρηματιστηριακή αγορά, όταν εκατομμύρια επενδυτές αγόρασαν μαζικά μετοχές φούσκες, παρασυρμένοι από παραπλανητικές πληροφορίες, οι οποίες έστρεψαν το επενδυτικό ενδιαφέρον σε αδιέξοδες σχέσεις, υποσχέσεις χωρίς πραγματικό αντίκρισμα, έρωτες δίχως αύριο. Ευτυχώς, την ύστατη στιγμή, το κραχ απετράπη χάρη στις επιδέξιες διορθωτικές κινήσεις των έμπειρων θεσμικών επενδυτών, που επενέφεραν την ομαλότητα στην αγορά, υποδεικνύοντας στους επενδυτές πώς να ερωτεύονται χωρίς ρίσκο, κάτι που βέβαια δεν μπορεί να εγγυηθούν οι προηγούμενες αποδόσεις, ούτε είναι διασφαλισμένο για τις μελλοντικές.

Λίγο "Ta oraia diarkoun ligo". "Arkei pou symvainoun..." Εκείνος μιλούσε για το σπάνιο χιόνι, που μόλις είχε λιώσει. Εκείνη αποκρινόταν για την σπάνια αντάμωση, που μόλις είχε τελειώσει.

Μολύβι "Ξύπνα, πρέπει να σου πω κάτι". "Μα, είναι ανάγκη τώρα; Έβλεπα κι ένα όνειρο..." "Κι εγώ ένα όνειρο έβλεπα. Και πρέπει να το γράψω τώρα, γιατί μέχρι το πρωί θα το έχω ξεχάσει". "Γαμώτο, ώρες ώρες βλαστημάω την ώρα και τη στιγμή που διάλεξες εμένα ανάμεσα σε τόσα μολύβια για να βάλεις στο κομοδίνο."

Νύχτες smsex: (το), ουσιαστικό: ερωτική περίπτυξη που επιτυγχάνεται μέσω τηλεφωνικής συσκευής, με ανταλλαγή γραπτών μηνυμάτων σεξουαλικού περιεχομένου.

Ξερόχορτα Επιστρέφοντας από την πρώτη βόλτα στην θάλασσα, που είχε ξεχάσει πως ήταν και πώς πάνε ως εκεί, έσκυψε, χωρίς να καταλάβει κανείς πώς το κατάφερε δίχως να σωριαστεί άγαρμπα και δίχως να τους αναγκάσει να τον σηκώσουν από κάτω για άλλη μια φορά, έσκυψε λοιπόν και έκοψε με το χέρι μια χούφτα ξερόχορτα που είχαν φυτρώσει μπροστά στην είσοδο, όχι γιατί τον ενοχλούσαν να περάσει αλλά γιατί έτσι, γιατί το χέρι του θυμήθηκε όλα τα προηγούμενα καλοκαίρια που είχε περάσει ξεχορταριάζοντας τον κήπο του σπιτιού, ενός σπιτιού που τώρα είχε ξεχάσει ποιανού ήταν και πώς πάνε ως εκεί, και το χέρι ζήτησε από τα τελευταία ζωντανά κύτταρα του εγκεφάλου του να του επιτρέψουν να κόψει άλλα λίγα, ίσως τα τελευταία, μάλλον τα τελευταία.

Ολυμπία

Υπομονή Υπομένουμε, όχι πάντα από ανάγκη αλλά κάποτε και από αγάπη.

Φιλαλήθεια Γαμώτο, πάλι λάθος έστριψα...

...του μπι κοντίνιουντ...

Του Αγίου Βαρθολομαίου σήμερα

2007-08-25T18:39:00.000+03:00

Σήμερα

ήθελα να γράψω για την άμμο

αλλά την κάλυψε η στάχτη

ήθελα να γράψω για τον ήλιο

αλλά τον έπνιξε ο καπνός

ήθελα να γράψω για παιχνίδια

αλλά τα κατάργησε η πραγματικότητα.

Ήθελα να γράψω για όλα τα χρώματα σήμερα

αλλά έχουν μείνει μόνο δύο.

Χωρίς την νησοδέσποινα

2007-08-14T11:27:00.000+03:00

Βγήκε από τον δρόμο και κατευθύνθηκε προς την αμμουδιά. Το καϊκι την περίμενε στην ακτή, κι ο καπετάνιος με σηκωμένα τα μπατζάκια ήταν έτοιμος να πηδήξει στο νερό για να την υποδεχτεί.

Χωρίς να μειώσει το βήμα της, γύρισε για μια στιγμή προς τα πίσω και κοίταξε τα φώτα της Mirrorsland να χάνονται όλο και περισσότερο όσο εκείνη πλησίαζε στην θάλασσα. Σκέφτηκε να γυρίσει πίσω, να μην αφήσει το νησί ακυβέρνητο αλλά η ομίχλη σκέπασε αμέσως εκείνο τον τελευταίο δισταγμό. Αναρωτήθηκε αν έπρεπε να τους είχε αποχαιρετήσει έναν έναν αλλά, όχι, ούτε γι' αυτό μετάνιωνε. Είχε προτιμήσει να φύγει χάραμα, για να τους χαρίσει ένα αναπάντεχο ξύπνημα χωρίς την παρουσία της.

Εκείνος της πρόσφερε το χέρι του και την βοήθησε να ανέβει. Το ταξίδι ήταν μπροστά τους. Στο τελευταίο βλέμμα που έριξε πίσω, της φάνηκε πως κάτι σάλευε στην καρδιά του νησιού. Δεν μπορούσε να φανταστεί ότι όλοι περίμεναν κρυμμένοι πίσω από τα μισοσκότεινα παράθυρα. Την στιγμή που το καϊκι σβήστηκε απ' τον ορίζοντα, ξεκίνησε το πάρτυ.

down by the sea

2007-08-14T03:01:00.000+03:00

επειδή το ζήλεψα από τον BluElephant απόψε

επειδή έχει μια πράσινη βάρκα σε μια μωβ θάλασσα

επειδή θα μου λείψετε

...

οδός Αναγεννήσεως, αριθμός 9

2007-08-10T09:56:00.000+03:00

"Άνοιξέ μου."

"Όχι. Να φύγεις."

"Άνοιξε, είπα. Το ξέρω ότι με περίμενες."

"Να μη σε νοιάζει τι περίμενα.

Δεν μπορείς να επιστρέφεις όποτε θέλεις εσύ και για όσο θέλεις εσύ."

"Πώς κατάντησε έτσι η πόρτα σου; Δεν ήταν έτσι τότε."

"Έχεις το θράσσος να κάνεις και κριτική; Εσύ είχες υποσχεθεί να τελειώσεις το σπίτι και έφυγες μέσα στη νύχτα. Και τώρα σου φαίνεται και άσχημη η πόρτα;"

"Θα μπορούσες τουλάχιστον να την ξεχορταριάζεις πού και πού.

Να έριχνες κι ένα σοβάτισμα."

"Θα το κάνω μόνο για όποιον την διαβεί χωρίς να ψάχνει πώς θα ξαναβγεί."

"Καλά, λοιπόν, κάτσε εκεί μέσα και περίμενε. Μόνη σου. Εγώ φεύγω."

"Στο καλό."

Περί βαρύτητας

2007-08-09T16:02:00.001+03:00

"Λοιπόν, θα μιλήσεις; Ξέρουμε ήδη ότι ήσουν εσύ. Το μόνο που μένει είναι να ομολογήσεις την ενοχή σου για να ελαφρύνεις την ποινή. Στη θέση σου δεν θα έχανα αυτή την ευκαιρία".

Την κοίταζε τόσο αυστηρά που δεν τολμούσε να σηκώσει τα μάτια από το πάτωμα. Είχε καθίσει στην άκρη της καρέκλας, χέρια σφιχτά πάνω στα γόνατα. Οι κατακόκκινες πιτσιλιές παντού επάνω της δεν άφηναν κανένα περιθώριο να δηλώσει αθώα.

"Έλα τώρα! Μην κάνεις την δύσκολη. Υπάρχουν μάρτυρες που σε είδαν να βγαίνεις από το σπίτι κρατώντας το βαλιτσάκι και να κατευθύνεσαι προς τα εκεί. Λέγε, γιατί το έκανες;"

"Δεν το ήθελα. Πιστέψτε με, ήταν ατύχημα!"

"Ατύχημα; Και θέλεις και να σε πιστέψω!"

"Ναι... Είχε ωραία συννεφιά και θέλησα να βγω να ζωγραφίσω πάνω στον λόφο. Αλλά, να... σκόνταψα και μου χύθηκε το κόκκινο".

Εσύ κάνε πιο πέρα, πιάστηκε ο σβέρκος μου

2007-08-08T17:31:00.001+03:00

Η τριλογία του ύπνου ολοκληρώνεται με μια καταπληκτική ιδέα που είχαν κάποιοι Ιάπωνες.
Το Boyfriend's Arm Pillow έχει σώσει αμέτρητες Γιαπωνέζες εργένισσες και υπόσχεται τρελλές πωλήσεις αν περάσει τα ευρωπαϊκά σύνορα. Κι όχι μόνο επειδή το συγκεκριμένο μαξιλάρι αντικαθιστά επάξια το ζεστό μπράτσο του πρώην που την έχει κάνει για άλλη γη για άλλα μέρη, αλλά και γιατί σε αντίθεση με εκείνον δεν γκρινιάζει μέσα στη νύχτα λέγοντας "κάνε πιο πέρα ρε μωρό να αλλάξω πλευρό γιατί έχει μουδιάσει το χέρι μου", δεν ζητάει να του χαϊδεύεις την πλάτη μέχρι να το(ν) πάρει ο ύπνος, δεν ιδρώνει μέσα στη νύχτα, πλένεται όποτε το αποφασίσεις εσύ, δεν ροχαλίζει, δεν χρειάζεσαι αντισύλληψη για να κοιμηθείς μαζί του, δεν το προσέχει αν έχεις αξύριστες γάμπες, δεν αφήνει τρίχες, είναι εύκολο να το(ν) συμπαθήσει ένα πιτσιρίκι και κυρίως δεν το(ν) χρησιμοποιούν άλλες. Προσωπικά θα το πάρω και σε ροζ και σε μπλε και σε πράσινο για να πηγαίνει με όλα τα σετ σεντονιών.

Κοιμήσου και παρήγγειλα

2007-08-05T09:56:00.000+03:00

Χμ... τι να παραγγείλω;

*Ενημερώνουμε τους κακοήθεις αναγνώστες, ότι το παρόν post ουδεμία σχέση έχει -πλην της διαδοχής- με το προηγούμενο.

Τα σεντόνια το πρωί

2007-08-05T08:58:00.000+03:00

Τα σεντόνια το πρωί

μπορεί να έχουν την μυρωδιά του έρωτα

μπορεί να έχουν την παρέα της μοναξιάς

μπορεί να έχουν το άγχος της μέρας

μπορεί να έχουν την υπόσχεση της νύχτας.

Ακόμη κι αν δεν γυρίσεις να τα ξανακοιτάξεις

είναι εκεί με το φως του ήλιου

και με ό,τι ξέχασες να πάρεις μαζί σου

όταν σηκώθηκες.

Everybody...

2007-08-02T17:22:00.000+03:00

Δύο χρώματα

2007-08-01T19:12:00.001+03:00

Μην μπερδεύεσαι με τα άκρα. Καλά είναι και ανάμεσα.

Διακοπές είναι...

2007-07-30T13:59:00.001+03:00

...να μπορείς να αλλάζεις.
Για λίγο.
Αν ήταν για πολύ, θα ήταν επανάσταση.

Χα χα

2007-07-28T15:53:00.001+03:00

-Πολύ σε αγαπάω! Να το θυμάσαι αυτό.

-ΟΚ. Θα το θυμάμαι.

-Εγώ καταλαβαίνω πότε κάποιος είναι ψυχούλα. Δεν μου ξεφεύγουν αυτά.

-Δεν ξέρω αν είμαι ψυχούλα...

-Βρε είσαι, αφού στο λέω εγώ. Είσαι φίλη μου. Πάει, τελείωσε και πολύ σε αγαπάω!

Πολύ ζηλεύω τους ανθρώπους που μπορούν με τη μία να στήνουν φωτεινές ταμπέλες

"ΕΔΩ Η ΥΠΕΡΟΧΗ ΦΙΛΙΑ!"

Δεν περνάει πολύς καιρός και γίνονται ωραίο θέμα για να γελάς,
παρέα με τους αληθινούς σου φίλους.
Που μπορεί και να μην σου έχουν πει ποτέ πόσο σε αγαπάνε.
Και που μπορεί κι εσύ να μην τους το έχεις πει ποτέ.

Τουλάχιστον αυτός φτιάχνει και καμηλοπαρδάλεις...

2007-07-27T17:46:00.001+03:00

Καθώς περνούν τα χρόνια

Σήμερον:
Τα τρία είδη ανικανότητας

1957 **********1987 **********2007
Τραγωδία* ****** Κωμωδία****** Βικιπαίδεια*

*Πρώτη φορά μου συμβαίνει...

*Κοίτα! Μια καμηλοπάρδαλη από latex!

*Να, εδώ έχει 7.823 άρθρα για την σεξουαλική δυσλειτουργία.

On the rocks

2007-07-26T15:43:00.001+03:00

Πόσα coctails βγάζει;

Τα παγόβουνα της Παταγονίας απειλούνται.

Και στο ψυγείο μου κάτι δεν πάει καλά με την ψύξη τελευταία.

Φιλίπ & εκσκαφέας: the love story

2007-07-23T22:43:00.000+03:00

Ο Φιλίπ και η εκσκαφέας

-Μη με ξαναφήσεις ποτέ.

-Εντάξει.

-Και ορκίζεσαι να μην είσαι πια τόσο σκληρή μαζί μου;

-... θα προσπαθήσω.

-Την τελευταία φορά που μου θύμωσες ήσουν τόσο απότομη που τρόμαξα.

-Ε... έφταιγες κι εσύ λίγο.

-Καλά, θα προσέχω άλλη φορά. Με αφήνεις τώρα να σε αγκαλιάσω;

-Σε αφήνω.

-Μ' αγαπάς;

-Εσύ; Μ' αγαπάς;

-Δεν μπορείς να απαντήσεις χωρίς όρους;

-Όχι όταν ξέρω ότι εσύ μπορεί να να με πονέσεις.

-Υποτίθεται πως η αγάπη δεν φοβάται τον πόνο.

-Εγώ προτιμώ να φυλάω τα νώτα μου.

-Δεν είναι βαρετό να είναι όλα ασφαλή;

-Δεν είναι καλύτερα να ξέρεις πού πατάς;

The chub chubs*

2007-07-21T11:34:00.000+03:00

Πάω να μαζέψω το chub chub μου από την κατασκήνωση.

*μια συνεισφορά του xkont στο νησί.

Τι ήπιε η ποιήτρια

2007-07-20T16:14:00.001+03:00

Η αλήθεια είναι ότι δεν κάνω σχέδια για το μέλλον. Επειδή, όμως, ποτέ δεν ξέρεις πώς θα τα φέρει η ζωή, θα ήθελα -τώρα που είναι νωρίς- να ενημερώσω του ψηφοφόρους των προσεχών δεκαετιών ότι:

Ναι, και εγώ έχω δοκιμάσει κάνναβη, μπάφο, μαύρο ή όπως αλλιώς το λένε. Και για να βγάλω από ενδεχόμενη δύσκολη θέση ανθρώπους που μπορεί να μου αναθέσουν δημόσια αξιώματα, οφείλω να ομολογήσω ότι την πρώτη φορά - τότε στο σπίτι του Μιχάλη- που πρωτοδοκιμάσαμε με την Έφη, μετά χαχανίζαμε και δοκιμάζαμε τα ρούχα του από την ντουλάπα. Μην πάει ο νους σας στο κακό. Αθώα πράγματα. Για την δεύτερη δεν μπορώ να πω το ίδιο αλλά ούτε και τίποτα παραπάνω. Αυτά.

James & us

2007-07-19T22:57:00.001+03:00

Τεχνικοί λόγοι* δεν μου επέτρεψαν να ανεβάσω ολόκληρο τραγούδι.

Πάρτε μια γεύση της συναυλίας.

*Και ο υποβολέας ακούστηκε να λέει: "αφού είσαι άσχετη με την τεχνολογία, τράβα καλύτερα να πλύνεις κανένα πιάτο".

Οπότε πάω...

Η κατάρρευση της Sagrada Familia!

2007-07-19T14:24:00.000+03:00

Επίτιμε Βαρκελωνολόγε, περιμένουμε να αναλάβεις πρωτοβουλία...

James - teaser

2007-07-19T12:44:00.001+03:00

Αργότερα θα ανεβάσω και video.

Καλοκαιρινός ανεφοδιασμός

2007-07-16T21:44:00.000+03:00

Το παπάκι μας πρότεινε ''Το καλύτερο που μπορεί να συμβεί σε ένα κρουασάν''.

Εσύ τι προτείνεις να αναζητήσω όταν ξαναπεράσω από την "Πολιτεία";

A penny for your (lost) thoughts

2007-07-15T20:00:00.000+03:00

Πάντα αναρωτιόμουν

τί σκεφτόσουν

όταν σιωπούσες

αν ήταν τυχαίο

το πώς χαμογελούσες

αν ήθελες κάτι παραπάνω

τι σήμαινε αυτό που είχες

πότε έπαψες να ονειρεύεσαι

γιατί σου άρεσε να με πηγαίνεις στην δουλειά όταν ακόμα οδηγούσες

πόσο σου άρεσε αυτό που ήμουν

πώς ένιωσες όταν με πήρες αγκαλιά πρώτη φορά

αν μου άλλαζες ποτέ τις πάνες.

Σήμερα σου βάλαμε εσένα

σε πήραμε αγκαλιά για να ανέβεις τα σκαλιά

κάθε μέρα μένει και κάτι λιγότερο από ό,τι ήσουν κάποτε

τα φάρμακα σου φέρνουν εφιάλτες

δεν θυμάσαι πού δουλεύω

τίποτα γύρω σου δεν έχει σημασία

δεν ζητάς

ρωτάς τον καθρέφτη

"σ'εμένα μιλάς;"

Σ'εσένα μιλάω.

Τι χρώμα είχε ο ουρανός σου;

Φεύγεις.

Και δεν μου το είπες πριν το ξεχάσεις.

Μια και μιλάγαμε για φυστίκια...

2007-07-13T12:59:00.001+03:00

Καθώς περνούν τα χρόνια

Μεγάλες εφευρέσεις περί αντισύλληψης:
.
.
1927.................. 1967......................2007
.
η αποχή*............. το χάπι* ................ το wi-fi*

*"ΟΧΙ."

*"Ουπς, νομίζω ότι πήρα ασπιρίνη"

*"@#%^$*# το &^%#@*%$ το YouTube"

Στην παράταση

2007-07-10T20:56:00.000+03:00

Αφήστε με να πιάσω το βελανίδι μου, pleeeeeease...